tag:blogger.com,1999:blog-83899244336365787902011-12-31T23:32:32.971+02:00ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ...mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.comBlogger1071100tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-37936978137333655292011-11-17T13:54:00.003+02:002011-11-17T14:08:15.914+02:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-e5a79e3648424375" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v18.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3De5a79e3648424375%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D7DC724692807CE3E489D539B8C3D82335F913E0.3D96A1B14C78360064606DEB0AF9883F617DC0B8%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De5a79e3648424375%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DqNqnV1SMDIOS9dOYmvlcqXT-RNg&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v18.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3De5a79e3648424375%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D7DC724692807CE3E489D539B8C3D82335F913E0.3D96A1B14C78360064606DEB0AF9883F617DC0B8%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De5a79e3648424375%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DqNqnV1SMDIOS9dOYmvlcqXT-RNg&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><span style="font-size:11.0pt;font-family:&quot;Comic Sans MS&quot;; mso-fareast-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;; mso-ansi-language:EL;mso-fareast-language:EL;mso-bidi-language:AR-SA">Πάνω στη μηχανή ξεχνούσε την ηλικία της. Ήταν ένα παιδί. Μόνο αυτό ήξερε.<br />Έγερνε το κορμί της δεξιά κι αριστερά και τρελαινόταν όταν ο δρόμος είχε στροφές, στροφές, στροφές… </span><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt; font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Να ήταν τώρα εδώ μαζί μου..<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt; font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;"> Αναστενάζει, νιώθοντας την ελαφράδα της μηχανής και το κενό πίσω της.<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt; font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Μα μεγαλύτερο είναι το κενό που νιώθει μέσα της.. Τράβηξε το γκάζι ακόμα πιο πολύ θέλοντας να απομακρυνθεί κι άλλο.. από κείνον, από τις σκέψεις της.. από τον ίδιο τον εαυτό της...</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:11.0pt;font-family:&quot;Comic Sans MS&quot;">Το ηλιοβασίλεμα που εβλεπε μπροστά της φάνταζε αισιόδοξο..!<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-3793697813733365529?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-61517656455786699462011-07-14T10:30:00.002+02:002011-07-14T10:36:42.897+02:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-1e365dac701bae2c" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v13.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3D1e365dac701bae2c%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D52B26CD68043A9EAD9A7ABA31B098B416A2784BB.3B4DBE8D2DDBC93A18207A24B4286B99DB181DA1%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D1e365dac701bae2c%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3Dvn6RZrbu-bxfFcc3BGMJbIwd0X0&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v13.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3D1e365dac701bae2c%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D52B26CD68043A9EAD9A7ABA31B098B416A2784BB.3B4DBE8D2DDBC93A18207A24B4286B99DB181DA1%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D1e365dac701bae2c%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3Dvn6RZrbu-bxfFcc3BGMJbIwd0X0&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-6151765645578669946?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-33043819983613016262011-05-20T11:23:00.005+02:002011-05-20T11:34:15.759+02:00<div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Προσπαθώ να θυμηθώ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >τον παλιό σου αριθμό</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >, να σου μιλήσω.. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Έχω χρόνια να σε δω</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >έχεις φύγει ή είσαι εδώ,</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" > να σε ρωτήσω</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Πες κάτι, πες κάτι</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" > μίλα μου </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Μια λέξη στείλε μου κι εσύ</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Πες κάτι, πες κάτι</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >μίλα μου</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Κυλάει σαν όνειρο η ζωή.. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Πως περνάς άραγε εσύ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >κάτι θα 'χεις να μου πεις</span>, <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >για να κρατήσω</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Θέλω μια καινούργια αρχή</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >πρέπει κάτι να μου πεις</span>,<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" > να συνεχίσω </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Πες κάτι, πες κάτι</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >μίλα μου...</span><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><object width="320" height="241" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-fe56787145a3c854" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v22.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dfe56787145a3c854%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D1F485D85FEEE3BA32D5136832D3F3CA6C8761219.62CA5923D2588DC73DEE1512E79368EDEE059967%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dfe56787145a3c854%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DuN3MpCCMG0biD_0_5B-VN4XKM1w&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="241" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v22.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dfe56787145a3c854%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D1F485D85FEEE3BA32D5136832D3F3CA6C8761219.62CA5923D2588DC73DEE1512E79368EDEE059967%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dfe56787145a3c854%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DuN3MpCCMG0biD_0_5B-VN4XKM1w&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-weight: bold; font-style: italic;">Υ.Γ. στο δρόμο για το πτυχίο , και τα όρια μου.. τεντωμένα... </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-3304381998361301626?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-8223045989997275512011-05-10T19:19:00.007+02:002011-05-10T19:49:20.858+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-X6zel-bmWbM/Tcl0OcItWWI/AAAAAAAAAwA/v1R8oE2XN5E/s1600/110781-sea.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 300px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-X6zel-bmWbM/Tcl0OcItWWI/AAAAAAAAAwA/v1R8oE2XN5E/s320/110781-sea.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605139002659002722" border="0" /></a><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);font-family:trebuchet ms;" >Ε Ρ Ω Τ Α Σ<br /><br />ποτέ δεν ξέρεις πότε αρχίζει και πότε τελειώνει..<br />Άλλοι τον ψάχνουνε..<br />Άλλοι αναγκαζόμαστε να τον διακόψουμε..<br />Άλλους μας προδίδει..<br /><br />Σε όλες τις περιπτώσεις όμως είμαστε τυχεροί γιατί<br />τον β ι ω ν ο υ μ ε ! ! Κι ο καθένας επιστρέφει στο στυλ που του ταιριάζει, από την στιγμή που αποτύχαμε σε οτιδήποτε άλλο.<br /></span><br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Hold your dreams</span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Don't ever let it go</span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Be yourself</span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >And let the world take notice</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >So many doubts running through your mind</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >All the excuses</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Don't have the time</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >All the rejection you have to leave behind</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Τόσες πολλές αμφιβολίες στο μυαλό σου</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">..</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Και δεν υπάρχει χώρος για δικαιολογίες..</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Όλη η απόρριψη που πρέπει να αφήσεις πίσω σου...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Leave it all behind...<br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Αλλαγή πλεύσης λοιπόν με χαμόγελο<br />δεν ξαναγυρνάμε πίσω<br /></span></div><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" ><br /></span><div style="text-align: right;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=as-BDIB_9cE&amp;feature=related">http://www.youtube.com/watch?v=as-BDIB_9cE&amp;feature=related</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-822304598999727551?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-65864003404336382642011-04-17T20:32:00.012+02:002011-04-17T21:14:39.911+02:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p style="font-weight: bold; font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style=";font-size:85%;color:green;" >Και οι θάλασσες στα μάτια του σηκώσανε κυματάκι και χορεύανε. Δυο σκούρες θάλασσες φουρτουνιασμένες που περιμένανε πάντοτε κάποιο ξημέρωμα…</span></p><p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style=";font-size:85%;color:green;" ><br /></span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> </span></p> <p style="font-weight: bold; font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Εκείνη</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">«Κουράστηκα..» θέλησε να πει, μα το μετάνιωσε πάλι.. Σάμπως δεν το ‘ξερε;; ή μήπως έλεγε κάτι καινούργιο.. όλο της το είναι πνιγότανε μέσα σε αυτό το σώμα.. τα πάντα καταστρέφονταν γύρω της και κείνη αμίλητη, ψυχρή, όπως άλλοτε το επέβαλαν οι καταστάσεις..</span></p><p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> Ποτέ άλλοτε η μοναξιά δεν της είχε κάνει πιο μεγάλο κακό. Κι αυτή… κι αν είχε περάσει μοναξιές και μοναξιές.. Μοναξιές θανάτου, αποχωρισμού, προδοσίας, μηδενισμού.. και όλα όσα μπορεί να σκεφτεί και να πράξει ένα ανθρώπινο μυαλό.. Μα ποτέ δεν το ‘βαζε κάτω, η αντοχή και η θέληση για ζωή ξεχειλίζανε το ποτήρι της και πάντα καθαρίζανε όλη την ψυχή της. </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Τα δάκρυα τρέχανε βρυσούλα μισάνοιχτη κάθε τρεις και λίγο , μα όλα καθάριζαν.. σβήνανε το μαράζι.</span></p><p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><br /></span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style=""> </span>Πόσο καιρό είχε να κλάψει από τότε; Πόσους μήνες; Πόσες μέρες; Οι υποχρεώσεις δεν αφήνανε περιθώριο για καταπτώσεις.. όλα έπρεπε να γίνουν γρήγορα, έτρεχε, κοιμόταν και ξυπνούσε χωρίς συναισθήματα… που είχε πάει όλο αυτό;</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Σανίδα σωτηρίας ζητούσε να βρει και βρήκε.. πιάστηκε.. με νύχια και με δόντια πιάστηκε να αντέξει τον καιρό.. να επιβιώσει.. Ο πόνος από την απουσία του την τρέλαινε.. κατρακυλούσε, πνιγόταν μέσα σε κείνη.. έπρεπε να πατήσει στα πόδια της να πει φτάνει.. ως εδώ είσαι..</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style=""> </span>Το έκανε, στην αρχή με μάτια κλειστά, ύστερα ήρθαν οι τιμωρίες.. τιμωρούσε εκείνη και τους άλλους.. Πλήγωνε και κορόιδευε συναισθήματα.. κορόιδευε απωθημένα, λόγια πικρά που τριγυρνούσαν στο μυαλό της.. καταπιεσμένα.. <b>Κεράκι η ψυχούλα της που έκαιγε μέσα σε νερό.. άλλες φορές μισόσβηνε και άλλες πάλι σπίθες πέταγε να ξαναλαμπαδιάσει.. Προσπαθούσε.</b></span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Μια εικόνα είχε μείνει από ‘κείνον.. μια εικόνα, ένα πρόσωπο μια καρδιά.. τίποτα άλλο. </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Οι συζητήσεις τους αραιές ως σπάνιες.. πέρναγαν οι μήνες και μια καλημέρα πουθενά.. </span><span style="font-size:85%;">«</span><span style="font-size:85%;">Θα το ξεπεράσω</span><span style="font-size:85%;">»</span><span style="font-size:85%;">, έλεγε και ξανά έλεγε εκείνη.. θα το ξεπεράσω.. προχώρησα, στάθηκα στα πόδια μου, άλλαξα εμφάνιση και αντοχή.. Μπορώ! Θα το ξεπεράσω…</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Μα σαν κοντοστεκότανε η ψυχή της, πισωγυρνούσε και κοίταγε.. Πολύτιμες στιγμές, ματιές σε μια φωτογραφία.. Ποτέ δεν τον ξεπέρασε.. τον αγαπούσε όσο ποτέ άλλοτε, όσο κανέναν, δεν ζητούσε τίποτα για την αγάπη της αυτή απλά περίμενε.. ποτέ δεν γύρισε.. ούτε θα γυρνούσε δηλαδή όσο ακόμη και αν περίμενε.. Ποτέ δεν την συγχώρεσε, ποτέ δεν την ένιωσε όσο εκείνη..</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Ήρθε η στιγμή να τον ξεκόψει τελείως.. σταλιά σταλιά εδραίωνε την παρουσία του μέσα της και εκείνη η καημενούλα πνιγόταν.! Έχανε την σιγουριά της απόστασης, ήλπιζε, ήθελε να τον δει, ένα άγγιγμα μια αγκαλιά..</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Πόσο λυπόταν τον εαυτό της, κατρακυλούσε για πολλοστή φορά.. πόσα ακόμα έπρεπε να κάνει για να την αγαπήσει;; Όχι έπρεπε να πει αντίο..</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Τον έσβησε.. </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Όχι από την καρδιά , άλλα από οπουδήποτε αλλού. Η απόσταση θα την ηρεμούσε, η άγνοια αντίδοτο στην καρδιά, βοήθεια στο ξε- αγαπώ… </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Τίποτα δεν έγινε.. τα δεδομένα παρέμειναν τα ίδια.. εκείνη αιώνια χαζή.. λυπημένη και πνιγμένη στην αγάπη της.. Εκείνος, κάνοντας μια ζωή που του αρκούσε , γλεντώντας και γνωρίζοντας κόσμο..</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Οκτώβρης ήταν θυμάται.. στην τελευταία κουβέντα τους. Τα τελευταία λόγια διαλέχτηκαν και έπρεπε να είναι πικρά, αμείλικτα.. Κι ύστερα σιωπή..</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Δεν πίστευε στα μάτια της, δεν ήθελε να δεχτεί.. Προχώρησε.. λίγο ακόμα. </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Ένα εξάμηνο μετά.. εκείνη ταλαιπωρεί ακόμα την ψυχή της με μια αγάπη αδιέξοδη, μονόπλευρη, ανεκπλήρωτη.. Εκείνος θα ναι κάπου ευτυχισμένος, καινούργια αγκαλιά καινούργια ελπίδα..</span></p><p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><br /></span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style=";font-size:85%;color:green;" >Δυο σκούρες θάλασσες φουρτουνιασμένες που περιμένανε πάντοτε κάποιο ξημέρωμα…</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><b><span style="">Εκείνος</span></b></span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Ήρθε η στιγμή να ξανά ελπίσει.. ήρθε η στιγμή για ένα καινούργιο πρόσωπο να αναζητήσει.. Πώς να μην ήταν συγκινημένος..; πώς να μην χαιρόταν;, να παραλυρούσε.. Άνοιγε τα χέρια του και άφηνε την ευτυχία να τον χαϊδέψει.. Μόνο η ψυχούλα του ήξερε τι είχε περάσει, και πόσο είχε πληγωθεί μέχρι να φτάσει τα 30αντα! Ζωή χωρίς συναίσθημα δεν είναι ζωή.. έλεγε και ξανά έλεγε.. Μα δεν άφηνε καμιά να μπει στην καρδιά του μέχρι να είναι έτοιμος.. Μέχρι κάτι να τον σκουντούσε.. Χρόνια, μήνες μέρες ατελείωτες.. καθισμένος σε εκείνο το πεζούλι να κοιτάει την θάλασσα, ήθελε να αγαπήσει.. </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Ήρθε από την πλευρά της θάλασσας γοργόνα να τον μαγέψει.!! Ευτυχισμένη φαντάζει που τον απέκτησε, κέρδισε την καρδιά του.. Κάθε ευτυχία να τους κυκλώσει..</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><b><span style="">Εκείνη </span></b></span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Γνωρίζει τα πάντα, πονάει… Δεν μιλάει, δεν αντιδράει.. </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Άραγε ποια αντίδραση θα ταίριαζε σε κάτι τέτοιο;</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> </span></p> <p style="color: rgb(51, 0, 0); font-weight: bold; font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><i><span style="">Το κεράκι κοντεύει πια να σβήσει , να χαθεί.. Και το νερό που επιπλέει, θάλασσα που το απομακρύνει όλο και πιο πολύ από τον φάρο που αγαπούσε..</span></i></span></p> <p style="color: rgb(51, 0, 0); font-weight: bold; font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><i><span style="">Ποτέ του δεν τον έφτασε το καημένο το κεράκι.. πάντα φώτιζε και πάντα κολυμπούσε προς τα εκεί.. τα χεράκια του κουπιά, να δουλεύουν ενάντια στις εποχές, ενάντια τους μήνες.. και κείνο αναμμένο να λάμπει, μήπως και το δει.. Πάντα στο ελάχιστο η απόσταση και πάντα στο άπειρο. Σταμάτησε.. δεν κουράστηκε μα κατάλαβε τώρα πια .. Ποτέ του δεν θα το δει.. ποτέ δεν θα το εκτιμήσει, να το αγαπήσει.. </span></i></span></p> <p style="color: rgb(51, 0, 0); font-weight: bold; font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><i><span style="">Άφησε τα χεράκια του τα ματωμένα, το κορμάκι του το ταλαιπωρημένο, την ψυχούλα κουρέλια και το κύμα το παίρνει μακριά.. Ελπίδα καμιά.. </span></i></span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Είναι μέρες τώρα που σβήνει και θα χαθεί.. Εύχεται ο φάρος του να είναι πάντα ευτυχισμένος και χαμογελαστός.. όμορφος και φωτεινός από ευτυχία.. ποτέ έρημος όπως αυτό..</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:85%;">The mission- Butterfly on a wheel</span></p><p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:85%;"><br /></span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:85%;"> </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Όλα αυτά γράφονται για να θυμούνται οι μνήμες τις αγάπες αυτές, τις μεγάλες. Όλα γράφονται πάντα όταν όλα τελειώνουν και δεν υπάρχει γυρισμός στο συναίσθημα.. Αυτή τη στιγμή μου είναι πολύ δύσκολο να καταλήξω, στο αν πονάω ή στο αν θέλω να γίνει για πάντα ευτυχισμένος εκείνος ο φάρος ο όμορφος..</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Αν πονάω σημαίνει ότι τον αγαπώ ή ότι ξεφεύγω από τα κεκτημένα;;;</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Και αν δεν κλαίω σημαίνει ότι τον ξέχασα ή ότι αποδέχομαι αυτό που ευχόμουν για την ψυχούλα του;;;</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Θα θελα πολύ μέσα από την καρδιά μου να σας πω, ότι με σκέφτηκε και μήνυμα στάλθηκε με λέξεις μου λείπεις, είσαι καλά;</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Μα κι έτσι να μην γίνει, το κεράκι όντως ταξίδεψε πολύ… όντως ακόμα ταξιδεύει.. και θα ξαναπεράσει κι από δώ!!</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Καληνύχτα…</span></p> <span style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-75b683c089c7a69e" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v22.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3D75b683c089c7a69e%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D9AFDACEB84A4F7577F0666A6FA90137F6E8BDC1.6D24C787737BCE2C5FE8FCEC576EF0D24C7AF31%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D75b683c089c7a69e%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DOD1AkxadoEKwX7xuXXyNEOsBSAk&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v22.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3D75b683c089c7a69e%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D9AFDACEB84A4F7577F0666A6FA90137F6E8BDC1.6D24C787737BCE2C5FE8FCEC576EF0D24C7AF31%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D75b683c089c7a69e%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DOD1AkxadoEKwX7xuXXyNEOsBSAk&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-6586400340433638264?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-88487048063494440082011-03-27T19:45:00.003+02:002011-03-27T20:18:51.264+02:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:applybreakingrules/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:applybreakingrules/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 17.85pt; text-align: justify;"><em><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;;">«Μετρούσα τις βουτιές, </span></em></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 17.85pt; text-align: justify;"><em><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;;">Τις μοίρες κλήσης, </span></em></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 17.85pt; text-align: justify;"><em><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;;">Την ταχύτητα , την ένταση του ήχου που άφηναν πίσω στο πέταγμα τους.»</span></em></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 17.85pt; text-align: justify;"><em><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;;">…</span></em></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 17.85pt; text-align: justify;"><em><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;;">Όλα τα μετρούσα , τα λαχταρούσα.. σαν να ‘θελα κομμάτι τους να ‘μαι κι εγώ.. Κάποιες φορές από τη λύσσα μου ένοιωθα τον αέρα τους να με χτυπάει. Ανακάτευε τα μαλλιά μου <span style="font-size:100%;">καθώς γύριζα όλο και πιο πολύ γύρω από τον εαυτό μου.</span></span></em><span style="font-size:100%;"><em><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;;">Γύριζα… γύριζα και ανάσαινα..</span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 17.85pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><em><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;;">Ένοιωθα ζωντανή.. τόση ήταν η λύσσα μου, η λύσσα της ψυχής μου.</span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 17.85pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><em><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;;">Κομμάτι τους ήθελα να ‘μαι. Έκλεινα τα μάτια και παραδινόμουν.. πότε εδώ και πότε εκεί..</span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 17.85pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><em><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;;">Και όταν ο αέρας κόπαζε και πάταγα στο έδαφος, ήξερα, δεν είχε έρθει η στιγμή ακόμα..</span></em></span></p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 17.85pt; text-align: justify;"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:applybreakingrules/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> </p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; text-align: justify;"><em><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;;">Σκούπιζα τα χείλη με τον καρπό να σβήσω τα χνάρια του διψασμένου. Έπαιρνα γρήγορες ανάσες, καταλάγιαζα την ορμή. Έκανα υπομονή. Μέχρι την επόμενη στιγμή που η ταχύτητα τους θα με έκανε …</span></em></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; text-align: justify;"><em><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;;"><span style=""> </span>Να ταξιδέψω…</span></em></p> <object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-f4088af560ffb41d" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v12.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3Df4088af560ffb41d%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D79F4B19C4ED2C8307F46725E01CF40779DB8B9F1.228B0EB86A53D5D6491A12AA5C796F384719854%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Df4088af560ffb41d%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D_gLmNHzIy44BJgps6EJty1FYOnY&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v12.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3Df4088af560ffb41d%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D79F4B19C4ED2C8307F46725E01CF40779DB8B9F1.228B0EB86A53D5D6491A12AA5C796F384719854%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Df4088af560ffb41d%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D_gLmNHzIy44BJgps6EJty1FYOnY&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-8848704806349444008?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-18071351876323050322010-04-20T15:01:00.003+02:002010-04-20T15:07:43.074+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} h3 {mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; mso-outline-level:3; font-size:13.5pt; font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <h3 style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >Σε κάποια καφετέρια, μπορεί και στον δρόμο η σε σπίτι, διαδραματίζεται το εξής γνωστό και μη εξαιρετέο δράμα.<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >Πιθανόν κάποια Κυριακάτικα απομεινάρια...Αυτή, με σταυρωμένα χέρια και κατεβασμένο κεφάλι. Μάτια μισόκλειστα και οι ρυτίδες στο μέτωπο γράφουν: "πόλεμος"<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >Εκείνος, δειλά να πλησιάζει, επιφανειακά αδιάφορος, αλλά μάλλον φοβισμένα (ποιος ξέρει τι έχουν δει τα μάτια του, η καρδούλα του θα τρέμει), αλλά επιμένω αδιάφορα, λέει την κλασική ερώτηση, τάχα μου:<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >- Τι τρέχει;<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >- Τίποτα. <o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >- Μήπως είναι κάτι που είπα;<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" > - Όχι.<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >- Χμ... μήπως κάτι που δ ε ν είπα; ( είναι διαβασμένος!)<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >- Όχι.<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >- Μήπως... ε... κάτι που έκανα; ( είναι και οι πράξεις...)<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >- Όχι. (Φρούριο σκέτο).<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >- Μήπως τότε κάτι που ε π ρ ε π ε να κάνω; ( πόσο διάβασμα πια μπορεί να έχει ρίξει;)<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >- Όχι.<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >Έχει σηκωθεί αντάρα από ανατολή και δύση. Θύμωσαν τα βασίλεια!<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >- Μήπως ( γίνεται η τελευταία μεγάλη επίθεση) είναι κάτι που είπα, σχετικά με κάτι που έκανα και δεν έπρεπε να είχα κάνει, δίχως να έχω υπολογίσει τα συναισθήματά σου; ( Τουλάχιστον Χαρβαρντ!)</span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >- Ίσως...<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >- Το ήξερα!!! ( Το διδακτορικό αμέσως!)<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >Άντε να ξεκινήσουμε την εβδομάδα με χαμόγελο.<o:p></o:p></span></h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" >Φανταστική είναι η ιστορία έτσι;</span></h3><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" > <br /> <br /></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-1807135187632305032?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-55348247227908054702009-09-19T13:22:00.000+02:002009-09-20T19:17:34.914+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SrZcLZ1zigI/AAAAAAAAAtI/8LHxmOrHaNk/s1600-h/162410-sea_gull2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 187px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SrZcLZ1zigI/AAAAAAAAAtI/8LHxmOrHaNk/s320/162410-sea_gull2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383591755552885250" border="0" /></a> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CADMINI%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Comic Sans MS"; mso-font-alt:"Courier New"; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:script; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:&quot;;" > Το κεράκι άναψε, πάνω του μια καμπύλη.. μέσα της να ρέει νερό και έλαια… λεβάντα να χαλαρώσει να ταξιδέψει, δυόσμο και βασιλικό.. θυμάρι έλειπε τροφή για τα όνειρα να έχει… και η μουσική κύλησε μέσα στην ψυχή της. Νότες πλημμύρισαν την καρδιά της, της χάιδευαν το λαιμό, σε εκείνο το μικρό και ευαίσθητο σημείο πίσω από τα αφτιά. Χάδι αντρικό.. <o:p></o:p></span></span></p> <p style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:&quot;;" > Ποταμάκι που σχηματίστηκε οι σκέψεις της… συννεφιά και ήλιος μαζί… μία να βρέχει ,μία να λάμπει η πλάση γύρω της .. και κείνη εκεί… κολλημένη… αποφασισμένη να μείνει εκεί.. Εκεί που λένε όλοι όχι.. εκεί που λένε ότι είναι μάταιο. Αυτός αξίζει… εκείνη το ξέρει… πρέπει να αξίζει.<o:p></o:p></span></span></p> <p style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:&quot;;" > Δίπλα της ένα κοχύλι κάτασπρο, δώρο από κάποιο νησί του καλοκαιριού.. εκείνα τα νησάκια που τα διακρίνεις από μακριά… σπιτάκια ασβεστωμένα, ψαροχώρια διάσπαρτα και ο Θεός να ευφραίνεται την σιγαλιά συντροφιά με τα κύματα και τους γλάρους του.. Να του φέρνουν τα μαντάτα του πελάγους.. από ανθρώπους ναυτικούς και από καημούς , ναυαγισμένες καρδιές. <o:p></o:p></span></span></p> <p style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:&quot;;" > Το κοχύλι της σταθερό, ακούνητο στο σημείο που χρειαζόταν για να της κρατάει συντροφιά.. Θα πρέπει να γεννήθηκε στη θάλασσα ή εκεί να θέλει να καταλήξει.. τόση η αγάπη της, τόσα τα όνειρα της για εκείνο το γαλάζιο… Μέσα του ακόμα ο ήχος της θάλασσας μελωδικά την καλεί εκεί…<o:p></o:p></span></span></p> <p style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:&quot;;" > Μέρα νύχτα… το ίδιο τραγούδι .. η ίδια μελωδία..<o:p></o:p></span></span></p> <p style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:&quot;;" > Πάνω.. λίγο πιο ψηλά από το πρόσωπο της ένα παραθύρι.. γαλάζιο και αυτό… και δυο φανοστάτες με κεράκια.. το βράδυ να ανάβουν να δείχνουν το δρόμο του γυρισμού, στις σκέψεις, τα όνειρα και στις ψυχές.. Να φέγγουν ζεστά, να δείχνουν το σπιτικό… <o:p></o:p></span></span></p> <p style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" ><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);font-size:100%;" > Αξίζει...</span></span></p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p></o:p></span></p> <object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-bc9f2e9a59f7708c" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v23.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dbc9f2e9a59f7708c%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D989FE9197840A8A35CBB14D28F320A29A78733E.54174FA78A1CAF019CE2DE7A678C89BC62C1794A%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dbc9f2e9a59f7708c%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DxHQiGamqJpM70JxUkh_pv5cY1mI&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v23.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dbc9f2e9a59f7708c%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D989FE9197840A8A35CBB14D28F320A29A78733E.54174FA78A1CAF019CE2DE7A678C89BC62C1794A%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dbc9f2e9a59f7708c%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DxHQiGamqJpM70JxUkh_pv5cY1mI&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-5534824722790805470?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-23858853151282730382009-09-16T09:03:00.003+02:002009-09-16T09:13:03.103+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SrCPcdhGmBI/AAAAAAAAAtA/tzzqhWeyhNw/s1600-h/blowing-dandelions.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 250px; height: 232px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SrCPcdhGmBI/AAAAAAAAAtA/tzzqhWeyhNw/s320/blowing-dandelions.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381959273830324242" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-size:180%;" >Θ</span><span style="font-size:100%;">έλω </span>πίσω<br /> ..... <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">την ανεμελιά μου</span> <span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >! ! ! ! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-2385885315128273038?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-60540911695948442922009-07-31T11:51:00.002+02:002009-07-31T12:08:27.208+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p style="color: rgb(51, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal">Έγραφα στο τετράδιο μου ότι οι στιγμές τελειώσανε… ότι μία μία <span style=""> </span>θα πέρναγα τις στιγμές θα τις αγαπούσα και θα τις κράταγα φυλαχτό στην καρδιά μου…</p> <p style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal">Το άγχος με είχε συνεπάρει , σε κουβούκλιο είχα κλείσει την καρδιά μου μην τυχόν και πληγωθώ… σε κοίταγα και οι σκέψεις μου τρέχανε, δεν προλάβαινα να σε χορτάσω γιατί η απουσία ήδη μου θύμιζε τα όσα θα χάσω…</p> <p style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal">Σ’ αγαπώ… όσο μπορώ να σε αγαπήσω , και όσο μ αφήνεις εσύ να αισθανθώ…</p> <p style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal">Σε νοιάζομαι… πιο πολύ από την εγωιστική πλευρά μου, τη γκρίνια μου το πείσμα μου την ξεροκεφαλιά μου… σε νοιάζομαι και θέλω μονάχα εσύ να είσαι καλά.!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal">Στο πείσμα σου και στην ματιά σου, βρήκα την προσοχή που ήθελα, στην αγκαλιά σου τα χάδια σου αυτά που κρυφά ζητούσα… Ξημέρωσε και ακόμα όρθιοι είμαστε στη μέση του πουθενά… να με κρατάς αγκαλιά να ακουμπώ πάνω σου , να σου φιλώ τα χέρια που πλαισιώνουν τους ώμους μου.. να μου μυρίζεις τα μαλλιά…</p> <p style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal">Ο άνεμος κοιμήθηκε και η θάλασσα υδάτινο χαλί στα πόδια μας!!! Ο ήλιος ξύπνησε , δειλά μας κοίταξε και κοκκίνισε και αυτός, όλα σε γαλάζιο, ροζ και κόκκινο… Σε νοιάζομαι γιατί είσαι εσύ, ο άνθρωπός μου! Δεν σε βλέπω αλλά νοιώθω την ανάσα σου στον αυχένα μου.. Μείνε εδώ μαζί μου για πάντα θέλω να σου πω αλλά δεν τολμάω! </p> <p style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal">Ότι και να γίνει , εγώ είμαι ευτυχισμένη γιατί έζησα αυτή τη στιγμή γύρισα και σου είπα… δεν με νοιάζει τίποτα άλλο! <br />Τα μελαγχολικά σου μάτια χάθηκαν μέσα μου, αγγίξανε και την ψυχή μου!!! </p> <p style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 0, 0);" class="MsoNormal">Τώρα πια σε μια οθόνη , χαζεύω τις στιγμές μας, στη δουλειά κοντεύει 2… το μυαλό αυτοκίνητο ζητάει να φύγει να έρθει κοντά σου… εσύ έχεις μείνει εκεί… Μου λείπεις , μου λείπεις πολύ… αχόρταγη καρδιά που όλο ζητάει και άλλο .. κι άλλο από σένα…</p> <br /> <br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-19f5fa20966b40a9" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v5.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3D19f5fa20966b40a9%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D6329DF0523FE3BB336E75A59C16CB8368D5BC363.74B9CE7A3AC18DCFE086E4ECCDEAE556ADE0DE2%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D19f5fa20966b40a9%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DITGL67d_kS7AHKPn5GK9DEX8sjo&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v5.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3D19f5fa20966b40a9%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D6329DF0523FE3BB336E75A59C16CB8368D5BC363.74B9CE7A3AC18DCFE086E4ECCDEAE556ADE0DE2%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D19f5fa20966b40a9%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DITGL67d_kS7AHKPn5GK9DEX8sjo&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-6054091169594844292?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-52727399574064407242009-07-06T14:53:00.005+02:002009-07-06T15:18:49.116+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SlH06EtOgnI/AAAAAAAAAso/lLikI5UPy7Q/s1600-h/catchmewi2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 202px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SlH06EtOgnI/AAAAAAAAAso/lLikI5UPy7Q/s320/catchmewi2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355330710453256818" border="0" /></a> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Comic Sans MS"; panose-1:3 15 7 2 3 3 2 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:script; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">-Θέλεις να γυρίσουμε;<o:p></o:p></span></p> <p style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">-Ότι θέλεις εσύ, δε με νοιάζει.<o:p></o:p></span></p> <p style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">-Τότε, θα σε πάω κάπου που θα σου αρέσει πολύ, είπε και ξεκίνησε βάζοντας ραδιόφωνο: «Να μπορούσα στα σύννεφα να ΄χα εγώ βενζινάδικο».<o:p></o:p></span></p> <p style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Μέχρι να τελειώσει το τραγούδι δε μίλησε κανείς. Ίσως είχαν ανέβει και οι δυο στα σύννεφα και αγόραζαν βενζίνη αυταπάτης δωρεάν.<o:p></o:p></span></p> <p style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">-Ωραίο τραγούδι, είπε εκείνος.</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">-Η ελευθερία είναι πάντα γοητευτική!</span></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" ><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);font-family:trebuchet ms;" > <br /></span></span></p><p class="MsoNormal"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=x2x0YCodk94"> <br /></a></p><a href="http://www.youtube.com/watch?v=x2x0YCodk94">http://www.youtube.com/watch?v=x2x0YCodk94</a> <br /> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Πήρε το σούρουπο την παλέτα του και άρχισε να χρωματίζει τον ουρανό, κατηφόρισε σιγά σιγά μέχρι το απάγκιο λιμανάκι.. εκεί που σκάει το κύμα την τελευταία του δροσιά.. Πλατσούρισε σαν μικρό παιδί έχοντας διπλωμένα τα μπατζάκια από το τζην της...!!! Η ζεστή ματιά της που και που έψαχνε το δρόμο, περίμενε μουσαφήριδες</span>... <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">Είμαι καλά και ευτυχισμένη απάντησε η φωνή της mircas... </span> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">στο σπίτι περιμένει ψαράκι τηγανητό, πατατούλες βραστές, χόρτα και κρασάκι για να φιλέψω όσους με ψάχνανε!! </span> <br /> <br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Συνέχισε να τραγουδάει παίζοντας με το νερό... <br /> <br />"Να μπορούσα στα σύννεφα να ' χα εγώ βενζινάδικο, <br />στο κενό να κινδύνευα για τ' αστέρι μου τ' άδικο." <br /> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-5272739957406440724?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-74787437198679226792009-05-05T13:43:00.002+02:002009-05-05T15:20:49.826+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SgAm1cs9uGI/AAAAAAAAAsg/GFDUUT4gsvk/s1600-h/y1puu4YdTQy9GOOyDk8wSZ_19VVzv05gfiZlNSXViSt_dywq4bdrgP36HQmnbmdz58aIdpTIDHQhdU.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 246px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332304658486376546" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SgAm1cs9uGI/AAAAAAAAAsg/GFDUUT4gsvk/s320/y1puu4YdTQy9GOOyDk8wSZ_19VVzv05gfiZlNSXViSt_dywq4bdrgP36HQmnbmdz58aIdpTIDHQhdU.jpg" /></a><br />Ανυπομωνώ σε κάτι αληθινό...<br />Σ' ένα σ' αγαπώ..<br /><br />Του κλείδωνα θα ορίσω τη μέρα.. θα σιωπήσω και θα περιμένω να ακούσω το πρώτο όνομα αντρικό που θα προφέρει κάποιος , ύστερα θα κοιτάξω τον ουρανό και θα ευχηθώ.. να 'ναι ο αγαπημένος μου..<br /><br />Τρίτη 05-05-09<br /><br />Η Δευτέρα δεν τελείωσε έτσι.. Είχε αγάπη μέσα της, είχε πράγματα που αξίζανε.. Πήρα τηλέφωνο τον Παναγιώτη μου, ήθελα να είμαι με ανθρώπους που αγγίζουνε την καρδιά μου, απάντησε αμήχανα.. δεν ήταν ο Παναγιώτης που ήξερα.. κάτι συμβαίνει, θέλω πολύ να τον δω...<br /><br />Πήρα τηλέφωνο το παπί μετά.. μιλήσαμε λίγο μου είπε ότι θα με έπαιρνε τηλέφωνο το βράδυ να τα πούμε.. Περίμενα αυτή τη συνάντηση πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο. Τα λόγια του πάντα μιλάγανε μες στην καρδιά μου.. γιατρικό, χάδι ψυχής, γάζα να επουλωθεί κάποιο παλιό χτύπημα και φροντίδα μαζί...<br /><br />Βρήκε..<br />Βρήκε την Ειρήνη μέσα μου, και ας την είχα τόσο καλά κρυμμένη, και ας μην μπορούσα εγώ η ίδια να την βρω.. Βρήκε.. βρήκε το πρόβλημα και το καθάρισε από τη σκόνη, τακτοποίησε ένα δύο πραγματάκια, μονοπάτι να μου φτιάξει να μπορώ να βαδίσω μόνη μου προς τα εκεί! Τίναξε τα χέρια του χτυπώντας τα ρυθμικά, μου έριξε στα χέρια το πιο ζεστό χαμόγελο που υπήρχε και είπε.. να ΄σαι.. αυτή είσαι.. εδώ είναι ο χώρος σου.. το θέμα είναι να τακτοποιήσεις και να τον διαμορφώσεις όπως εσύ θέλεις.. Εγώ απλά σε βρήκα γιατί δεν σε έχασα ποτέ..!<br />Χαμογελώ.. γιατί με βρήκα... δώρο για την γιορτή μου!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-7478743719867922679?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-67329216000959157372009-03-11T11:06:00.002+02:002009-03-11T11:24:50.255+02:00<div style="text-align: center;">There, on a lonely desert hilltop<br />The pilgrims huddle closer<br />Waiting for a sign, the coming silver shrine<br />The arc of space and time<br /><br />Truth, oh, the truth is never clear<br />Perhaps again next year<br />The hope lives on beneath the blazing sun<br />One day youll come<br /><br />In my heart I reach you<br />In my heart I reach out to you<br />In my heart I touch the face of god<br />In my dreams somehow...<br /><br />In my heart I reach you<br />In my heart I reach out to you<br />In my heart I touch the face of god<br />Its all a dream...<br /><br />In my heart I reach you<br />In my heart I reach out to you<br />In my heart I touch the face of god<br />Its all a dream, somehow...<br /><br />Truth, oh, the truth is never clear<br />Perhaps again next year<br />The hope lives on beneath the blazing sun<br />One day youll come<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-3f3a71b777eb1209" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v15.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D3f3a71b777eb1209%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D210BA4D8EA033EE60CC6AC03B8B8FE8EF888B66B.51F00014F39271236BB68D5037672054D2F213AB%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3f3a71b777eb1209%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D76JREQehkLJWUX9MYltNlfqM3vc&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v15.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D3f3a71b777eb1209%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D210BA4D8EA033EE60CC6AC03B8B8FE8EF888B66B.51F00014F39271236BB68D5037672054D2F213AB%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3f3a71b777eb1209%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D76JREQehkLJWUX9MYltNlfqM3vc&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-6732921600095915737?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-37560233147043026642009-03-09T01:23:00.005+02:002009-03-09T01:50:37.667+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SbRWjVY49BI/AAAAAAAAArw/7Gd0hPfngEs/s1600-h/P3250145.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SbRWjVY49BI/AAAAAAAAArw/7Gd0hPfngEs/s320/P3250145.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310965025613607954" border="0" /></a><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CADMINI%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Comic Sans MS"; mso-font-alt:"Courier New"; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:script; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p style="text-align: left; font-family: arial;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style="">Άνοιξε την πόρτα και βρέθηκε μπροστά στον ασβεστωμένο τοίχο και στην ερειπωμένη , άλλοτε μπλε πόρτα.</span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style=""> Ήταν εκεί , εκεί που ήθελε να είναι πάντα.. στο σπίτι που έμενε η γιαγιά της κάποτε. <br /></span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style="">Ότι είχε απομείνει τουλάχιστον από αυτό και από την ζωή που μαρτυρούσε. <br /></span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style="">Όσα λεπτά χρειάζονται για να ξελυθεί μια στιγμή από κόμπο ναυτικό, είναι τα λεπτά που θέλει η ψυχή για να ταξιδέψει σε κάθε σπιθαμή του χώρου αυτού.. να ακουμπήσει τους τοίχους, να σαλέψει τα δέντρα, να φιλήσει το χώμα.. να δει με τα μάτια της μνήμης την γιαγιά της να την περιμένει, και κείνη μικρό κοριτσάκι ακόμα να τρέχει με ορμή και να πέφτει στα πόδια της, να την αγκαλιάζει και να της ζητά λουκουμάκια και καραμέλες να γεμίσει τα χέρια της. Και άλλοτε πάλι κορίτσι του δημοτικού και του γυμνασίου να γυρνάει σε αυτήν την αυλή να κρέμεται από τη λεμονιά, να παίζει με τα νερά , με τα κουνέλια της , να ποτίζει τα λουλούδια και να νοιώθει ότι βρίσκεται στον παράδεισο. Γιατί αυτό αντιπροσώπευε το σπίτι της γιαγιάς της, ένα μικρό παράδεισο, και η γιαγιά της ήταν ο άγγελος της!!</span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style="font-size:85%;"><em><span style=""><o:p></o:p></span></em></span></p><div style="text-align: left; font-family: arial;"> </div><p style="text-align: left; font-family: arial;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style=""><span style=""> </span><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Όλα ήταν εδώ τώρα πια, όπως θα μπορούσαν να παραμείνουν με το πέρασμα του χρόνου και την εγκατάλειψη των ανθρώπων.. όμως στα μάτια της το μέρος αυτό δεν άλλαζε με τίποτα, ακόμα και η γιαγιά της ήτανε εκεί.. η ψυχή της ταξίδευε κάτω από την σκιά της λεμονιάς τα μεσημέρια, γυρνούσε γύρω από της στάλες του νερού που έσταζαν υπομονετικά από την βρύση στην αυλή και έλαμπε, έλαμπε μαγευτικά στις ακτίνες του ηλίου.</span> <br /></span></span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style=""><span style="font-style: italic;"> <br /></span></span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style=""><span style="font-style: italic;"> <span style="font-weight: bold;">Άλλοτε κυρίως την Άνοιξη έβρισκε την ψυχή της γιαγιάς της στην πίσω αυλή, γύρω από τα λευκά άνθη της κορομηλιάς. Ο αέρας σάλευε τα κλαδιά της και πάντα κάτι της σιγο ψιθύριζε στο αυτί από την αγάπη της. Ευχές για καλή τύχη, χάδι στα μαλλιά..</span> <br /></span></span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style=""><span style="font-style: italic;"> <br /></span></span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style=""><span style="font-style: italic;"> <span style="font-weight: bold;">Τ</span>ώρα πια η λεμονιά είχε στερηθεί πολύ νερό από ότι φαινόταν γιατί είχε χαθεί το έντονο πράσινο χρώμα της και είχε μαραζώσει, τα λουλούδια ακόμα και οι γλάστρες.. της φάνηκε ότι είχαν αραιώσει σημαντικά, ο ταλαιπωρημένος φίκος την περίμενε στην γωνία υπομονετικά, καθώς έπεφτε το φως πάνω του φάνταζε ακόμα πιο δεσποτικός μέσα στην αυλή.. Άρχοντας που ξέμεινε στο χρόνο.. να θυμίζει το χρόνο που πέρασε να προσμένει το χρόνο που θα ‘ρθει, τι στιγμές θα φέρει!<span style="font-weight: bold;"> <br /></span></span></span></em></span></p><p style="text-align: left; font-weight: bold; font-family: arial;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style=""><span style="font-style: italic;"> <br /></span></span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style=""><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Κοίταξε λίγο πιο μέσα, ακόμα και οι κρίνοι ήταν κι αυτοί εκεί.</span> Πριν διαλέξει να ξεδιπλώσει την ψυχή της, επέλεξε να δώσει στο μέρος λίγη από την προσοχή της, μάζεψε τα μπατζάκια από το παντελόνι της, έπιασε βιαστικά τα μαλλιά της μ’ ένα κοκαλάκι και άνοιξε την βρύση!! Ο παράδεισος της χρειαζόταν μπόλικο νερό, για να ανασάνει και κείνος απαραίτητα. Έτσι κ έγινε! Στα επόμενα δέκα λεπτά.. το χώμα είχε γίνει πιο σκούρο καθώς ήταν βρεγμένο, οι γλάστρες ξεχειλίζανε από νερό, η λεμονιά είχε δροσιστεί και προσπαθούσε να αποθηκεύσει όσο πιο πολύ νερό μπορούσε ακόμα και τα φύλλα της, οι κρίνοι , ο δυόσμος γέμιζαν με αρώματα τον αέρα ανάμεσα στην υγρασία και όλα λάμπανε, γεμάτα χρώματα και δροσιά. Ο ήλιος φάνηκε να παιχνιδίζει μέσα στο βρεγμένο τοπίο τώρα πια, χαρούμενος όπως ήταν τις χάριζε μέσα στα μάτια της στιγμές παιδικότητας.. άλλοτε αληθινές.</span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style="font-size:85%;"><em><span style=""><o:p></o:p></span></em></span></p><div style="text-align: left; font-family: arial;"> </div><p style="text-align: left; font-family: arial;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style=""><span style=""> </span><span style="">Και εκεί στην γωνία, εκεί κοντά στον φίκο δίπλα στο νοτισμένο του χώμα, κοντά στις στάλες που τρέμανε από την κίνηση των φύλλων, την είδε.. <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ήταν εκεί και κείνη μαζί της.</span> Χαρούμενη όπως πάντα, όπως κάθε φορά που την έβλεπε, υπομονετική σαν όλες τις γυναίκες της εποχής της, μα ξεχωριστή καθώς καμιά από όλες εκείνες τις κυρίες δεν μπορούσε να την φέρει πίσω κοντά της. <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Καμία δεν ήταν ΕΚΕΙΝΗ.. <br /></span></span></span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style=""><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> <br /></span></span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><em><span style="">Καιρό τώρα την είχε χάσει. Θα ‘χαν περάσει χρόνια από κείνο το ξημέρωμα του Μαΐου που την ειδοποίησαν ότι δεν θα την ξαναδεί. Και έφυγε απότομα, τόσο γρήγορα που δεν μπόρεσε η Ζένια να μαζέψει λίγη αγάπη να της δώσει να πάρει μαζί της, να έχει συντροφιά.. Τόσο απότομα που την άφησε να μεγαλώσει μόνη της, χωρίς την στοργή της και την φροντίδα της, να υπομένει ένα σιωπηλό μαρτύριο.. την απουσία της. Παρηγοριά της πάντα είχε τις συζητήσεις που τις έστελνε με την καρδιά.</span></em></span></p><p style="text-align: left; font-family: arial;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style="font-size:85%;"><em><span style=""><o:p></o:p></span></em></span></p><div style="text-align: left;"> <span style="font-size:130%;"><em><span style=";font-family:&quot;;font-size:12;" ><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-family: arial;font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >Γιαγιά μεγάλωσα, έλεγε η ψυχή της και ξεχείλιζε το παράπονο. Συνέχιζε να κάνει δουλειές μέσα στο παλιό πέτρινο σπίτι όμως συνάμα έδειχνε τι έκρυβε μέσα στην καρδιά. Τα λόγια της λυθήκανε σιγά σιγά, όπως και οι σκέψεις και τα προβλήματα. Μεγάλωσα μα ακόμα ανάκατα τα έχω στην καρδιά μου, και λύση δεν μπορώ να βρω. Πώς να σου μοιάσω όταν δεν ξέρω και εγώ η ίδια ποιο δρόμο θέλω να ακολουθήσω. Προς τα που να πάω και τι να ορίσω σαν κατόρθωμα για να το φτάσω. Ακόμα και η καρδιά μου τώρα τελευταία με προδίδει, δεν ελέγχω τα συναισθήματα μου. <br /> <br /> <br /></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-family: arial;font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >Μου λείπεις γιαγιάκα ... θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω... <br />Βαρέθηκα να σε διαβάζω στα γραπτά μου.. θέλω να σε πάρω αγκαλιά.. πολλά ζητάω γαμώτο μου... <br />Έναν τόπο να έρχομαι να σε βρίσκω.. έναν τόπο.. τον έχασα κι αυτόν...</span> <br /></span></span></span></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-3756023314704302664?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-48767613024689756322009-03-06T00:56:00.005+02:002009-03-06T12:29:26.538+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SbBZ1gr-oMI/AAAAAAAAAro/RuWZ6-_F5mA/s1600-h/01761_woodyacres_1280x1024.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 256px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SbBZ1gr-oMI/AAAAAAAAAro/RuWZ6-_F5mA/s320/01761_woodyacres_1280x1024.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309842736512147650" border="0" /></a><meta name="Generator" content="Microsoft Word 9"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CADMINI%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Είναι μέρες που δε φεύγουν ποτέ απ’ το μυαλό μου, που θυμάμαι κάθε τους μυρωδιά, κάθε σκέψη, κάθε παραπάνω χτύπο της καρδιάς. Μέρες που δεν κύλησαν, μα ξάπλωσαν πάω στην ψυχή μου σαν σφραγίδες, με κάθε τους στιγμή ατόφια και κρυστάλλινη να περνάει μπροστά απ’ τα μάτια μου, να τρέχει κατευθείαν στην καρδιά μου, να βουτιέται ολόγυμνη στη σκέψη μου, να γίνεται εγώ, να γίνομαι αυτή, για κείνη τη μικρή και φευγαλέα αιωνιότητα της διάρκειάς της. Μα είναι μυστήριο πράγμα οι στιγμές. Έχουν όλη τη δύναμη να σε ρουφήξουν και να χαθείς για πάντα μέσα τους, κι όμως ποτέ δε στέκονται αρκετά για να προλάβεις. Βουτούν ένα κομμάτι σου και τρέχουν στα έγκατά σου να κρυφτούν. Κι εκεί ματώνουν, στα σκοτάδια της ψυχής, εκεί ανθίζουν , εκεί σιγά κι αθόρυβα σε πλάθουν.</span></p><p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: times new roman;" class="MsoNormal"> <br /></p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: times new roman;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Μια τέτοια μέρα αποχαιρέτησα για πάντα τον παππού μου- αν ποτέ υπάρχουν αποχαιρετισμοί μ’ ανθρώπους που ‘ναι ένα με τα κύτταρα σου. Ένα Νοέμβριο, έντεκα χρόνια πριν. Ήμουν είκοσι χρονών. Έκανε κρύο; Περίεργο… αυτό δεν το θυμάμαι. Μα θυμάμαι το κλάμα μου.</span></p><div style="text-align: justify; font-family: georgia;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; font-family: georgia;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Καθόμουν στα στασίδια της πρώτης σειράς. Μόνη, εγώ έτσι ένιωθα. Εγώ κι αυτός, εκεί, κέρινος και ξένος… Πως μου ‘χε φύγει τόσο ξαφνικά; Πως είχαν όλες μας οι μαγικές στιγμές χαθεί; Πως είχαν ξεχαστεί; Μετά πικροί καφέδες, παξιμάδια, σούσουρο… «Πόσο καιρό έχω να σε δω!...»</span></p><div style="text-align: justify; font-family: georgia;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; font-family: georgia;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Όμως ξαφνικά, εκεί, πάνω στο κλάμα για το «αντίο» που δεν είχε προλάβει να πει, σαν ξαφνική παρηγοριά ήρθαν οι τελευταίες λέξεις που ‘χε σε ανύποπτη στιγμή προφτάσει να μου πει. Σηκώθηκα να φύγω βιαστική.</span></p><div style="text-align: justify; font-family: georgia;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; font-family: georgia;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Βρέθηκα έξω απ’ την πόρτα του με την καρδιά μου να βουίζει από αναμνήσεις. Χίλιες αγκαλιές, χίλια τραγούδια, χίλιες βόλτες που τις σκέπαζε ο ήλιος κι η μυρωδιά απ’ τα δέντρα και τη θάλασσα, χίλια παραμύθια. Με χέρια που ‘τρεμαν γύρισα το κλειδί κι ο ήχος του μ’ έστειλε πίσω, στα μεσημέρια που τον περίμενα να μπει αγέρωχος και γελαστός, μ’ ένα τρυφερό πείραγμα στην άκρη της γλώσσας. Γεμίζαμε με τη γιαγιά μου όλο το σπίτι με φως, με μυρωδιές από το ζεστό φαγητό, από τα καθαρά σεντόνια, από το σαπούνι στα φρεσκοσιδερωμένα ρούχα, κι όλο αγωνία τον περιμέναμε να μπει για να τους δώσει ζωή και να τα γεμίσει τραγούδια με τη βαριά μελωδική φωνή του. <br /></span></p><p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Τώρα, αυτό το ίδιο σπίτι στεκόταν μπρος μου σαν μισογκρεμισμένο ιερό παλιού θεού που ‘χανε πάψει πια να τον πιστεύουν. <br /></span></p><p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Τα γέλια, τα παιχνίδια, τα παραμύθια βαριές σκιές πάνω στα σκονισμένα έπιπλα, που θα ‘λιωναν σε μια χωματερή ή στην καρότσα κάποιου παλιατζή. <br /></span></p><p style="color: rgb(51, 51, 0); text-align: justify; font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Λες και πεθαίνουν και τα σπίτια μαζί με τις ψυχές που τα κατοικούν.</span></p><p style="color: rgb(51, 51, 0);" class="MsoNormal"> <br /></p><p style="color: rgb(51, 51, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >Είναι κάποιες μέρες που από μόνες τους ντύνονται επίσημα, φοράνε μαυρό κουστούμι και γραβάτα, και γυρνάνε στο μυαλό σου, έχοντας στο πέτο ένα λουλούδι. Δεν βλέπεις πρόσωπο, μόνο την εικόνα από ένα κορμί, δεν βλέπεις εκφράσεις, μόνο δυο ξένα χέρια..</span></p><p style="color: rgb(51, 51, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" > <br /></span></p><p style="color: rgb(51, 51, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >Μέσα στη βδομάδα που πέρασε γκρεμίστηκε το σπίτι της γιαγιάς μου! Για να φτιαχτεί κάτι καλύτερο , κάτι ομορφότερο, να δώσει τροφή και όνειρα σε μια αγαπημένη οικογένεια!</span></p><p style="color: rgb(51, 51, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span></p><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >Είναι μέρες που απλά περνάνε, για να περάσουν ,, και να δώσουν την αφετηρία για κάτι άλλο, κάτι καινούργιο.. μέρες που αυτό το ίδιο και το ίδιο πράγμα τριγυρνάει μέσα στο μυαλό μου και θέλει να το καταθέσω.. </span><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >Μέρες που θέλω να ξαναγίνω παιδί.. για να βρεθώ μαζί σου </span><span style="font-size:85%;"> <br /> <br /> <br /></span><div style="text-align: right;">(συνεχίζεται ... με ένα απόσπασμα δικό μου) <br /></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-4876761302468975632?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-61133541222920668782009-02-11T16:47:00.005+02:002009-02-13T16:33:52.330+02:00<div align="center"><span style="font-size:85%;"><em>Αν η θλίψη μετριέται με δάκρυα τότε εγώ δεν είμαι..<br />Ποιος μπορεί να μου πει , τι είχα, τι έχασα.. ,<br />τι έφυγε ,τι παρέμεινε.. Σαν το ρύζι.. ρίζωσα ή χάθηκα..;</em> </span></div><div align="center"><span style="font-size:85%;"></span><br /> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301556213491948018" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SZLpSY3z2fI/AAAAAAAAArA/WevE28u9GdY/s320/Candle_Romance.jpg" border="0" /><br />Το μόνο που θυμάμαι πιο πολύ απ’ όλα είναι που ήθελα να πετάξω, και να τώρα η ευχή μου γινόταν πραγματικότητα. <div align="left">Από λεπτό σε λεπτό θα πετούσα.. Κόσμος πολύς είχε μαζευτεί για κάποιο λόγο και μένα με κρατούσαν ανάμεσα στα χέρια τους πολύτιμο θησαυρό.. Ευχή με νόημα.<br /><br />Ήξερα, είχε έρθει η ώρα.., πρόσωπα χαμογελούσαν , φώτα άστραφταν κι εγώ ήμουν εκεί.. στην μέση των πάντων.. να ανυπομονώ, να κοιτάζω το χρόνο που περνούσε σαν πολύτιμο ρουμπίνι. Κοκκίνιζαν τα μαγουλά μου από την αγωνία και γέμιζε με στάλες ιδρώτα το μικροκαμωμένο μου περίβλημα. Αφού φοβόμουν μην λερωθώ έτσι άσπρο άσπρο που ήμουνα.</div><div align="left"><br />Κι ύστερα επικράτησε σιγή για λίγο, έπειτα κάτι ειπώθηκε χαρμόσυνα και </div><div align="left">ουπςςςςς.. </div><div align="left">βρέθηκα να πετάωωωω… ψηλάαααα … πολύ ψηλάααα και μακριάαα, </div><div align="left">λίγο ακόμη ήθελα και θα έφτανα.. λίγο ακόμη. </div><div align="left">Κι άρχισα να πέφτω, να γεμίζω ευχές σαν βροχή το ζευγάρι.. κι όλοι χαμογελούσαν κι έριχναν κι άλλο ρύζι… και.. εγώ βρέθηκα στο έδαφος. Γιατί όσο πιο ψηλά πετάς τόσο πιο μεγάλη είναι η πτώση. Εγώ είχα κάνει το όνειρο μου πραγματικότητα, ναι , το είχα ζήσει!!<br /><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="left"><span style="color:#ff0000;">«και μετά…; και μετά..;;»</span></div><div align="left"><span style="color:#ff0000;"></span></div><p align="left"><span style="color:#006600;">«βάλε μια μπουκίτσα στο στόμα και θα σου πω..»</span></p><div align="left"></div><div align="left">Δεν θυμάμαι πολλά, έγιναν όλα πολύ γρήγορα. Ο κόσμος άρχισε να βγαίνει έξω, συγγενείς πήραν τα πιο πολλά λουλούδια και τέλος τα φώτα χαμήλωσαν. </div><div align="left">Η ένδοξη στιγμή είχε φτάσει στο τέλος της.. Δεν είχα καταλάβει τι παραπάνω ήθελα να γίνει.. Η νεαρή κοπέλα άπλωσε τα δυο της χέρια και σήκωσε απαλά το λευκό μεταξωτό φόρεμα απ’ το μάρμαρο. Στριμώχτηκε τρυφερά στην αγκαλιά του συνοδού της που την περίμενε, έπρεπε να φύγουν . Γύρισε και κοίταξε το εσωτερικό, τα φώτα είχα χαμηλώσει πια κατά πολύ, στη μέση ένα τραπέζι, το λευκό τραπεζομάντιλο, πάνω του σκόρπια λουλούδια, ρύζι, δυο τρία κουφέτα.. γύρω οι εικόνες και το φως των κεριών. </div><p align="left">Όλα είχαν άρωμα ευτυχίας.</p><p align="left">«Σε ευχαριστώ» τόλμησε να πει και κοίταξε ευθεία στο Ιερό, ύστερα χαμογέλασε στον συνοδό της και φύγανε αγκαλιασμένοι. Δεν κατάφερε να με δει εκεί κάτω ανάμεσα στα υπόλοιπα.. Δίπλα μου βρισκόταν μια μισολιωμένη γαρδένια που αρνιόταν πεισματικά να παραδεχτεί ότι θα απουσίαζε πια από την γλάστρα και συνέχιζε να αναδύει την υπέροχη μυρωδιά της. Xυμένα ρύζια εδώ και εκεί.. που και που κουφέτα και λουλούδια.</p><div align="left"></div><div align="left"></div><p align="left">Στάθηκα λιγάκι ακίνητο να συντονίσω τις σκέψεις μου. Το μονοπάτι από το λιγοστό φως των κεριών μου έδειχνε το μέρος που στεκόταν αμίλητη εκείνη η καλή κυρία στην εικόνα.Τόσο υπομονετική, τόσο ήρεμη.. μητέρα όλου του κόσμου. Θυμήθηκα ότι σε εκείνη προσευχόμουνγια να πετάξω μια φορά ψηλά στον ουρανό. Και να που με είχε ακούσει.</p><div align="left"></div><div align="left">Όμως τώρα πια στο μυαλό μου όλα ήταν μπερδεμένα. Δεν ήξερα τι άλλο θα μπορούσα να κάνω από δω και πέρα. Τι να ζητούσα από την γλυκιά κυρία.. Το περίβλημα μου γυάλιζε κάτω από το φως των κεριών.. άστραφτα.. μπορεί να είχα λερωθεί λιγάκι με την πτώση μου, αλλά το κορμάκι μου ήταν ακόμη δυνατό, ακτινοβολούσε όλη εκείνη την ένταση , εικόνα μωσαϊκού φάνταζε το μάρμαρο που είχε γεμίσει , αταίριαστο ταίριασμα..και εγώ σκεφτόμουν που θα θελα να ταιριάξω; </div><div align="left"> </div><div align="left">η στιγμή είχε περάσει.. αλλά εγώ δεν ήθελα να την αφήσω..</div><div align="left">Και η ευχή έγινε ξανά, σαν προσευχή από ένα μικρό ρυζάκι..</div><div align="left"></div><p align="left"><em><strong>«Να ‘μουνα και εγώ για μια φορά στη θέση της κοπέλας..»</strong></em></p><div align="left"><span style="color:#ff0000;">«και μετά.. και μετά;;;»</span></div><div align="left"><span style="color:#ff0000;"></span></div><span style="color:#ff0000;"><div align="left"></span> </div><div align="left">«<span style="color:#009900;">Και μετά μικρό μου Ευάκι , ήρθε η στιγμή που το μικρό ρυζάκι έγινε κοπέλα και σε λίγες μέρες θα παντρευτεί το θείο τον Άγγελο ! Πρόσεξε πολύ λοιπόν που θα πετάξεις κι εσύ ρυζάκι στη Ιωάννα μας γιατί ίσως και αυτό να έχει κάνει μια ευχούλα … </span><span style="color:#009900;">Να όπως αυτή η κουταλίτσα φαγητό που σε ταΐζει η μαμά..»</span> είπε η Ινώ.</div><div align="left"><br /></div><span style="color:#ff0000;"></span><div align="left"><span style="color:#ff0000;">«Τι μαμά; Τι ευχή έκανε αυτό το ρυζάκι;»</span> </div><div align="left"><br /></div><span style="color:#009900;"></span><div align="left"><span style="color:#009900;">«Αυτό το ρυζάκι φαίνεται ότι σε αγαπάει πολύ </span><span style="color:#009900;">και ζήτησε για να γίνει φαγάκι για να φάει το μικρό μου το αγγελούδι..</span><span style="color:#009900;">Δεν θα χαλάσεις την ευχούλα του έτσι;; Μη μείνει παραπονεμένο;»</span></div><div align="left"><span style="color:#009900;"></span></div><p align="left"><span style="color:#ff0000;">«Αααααα βρε μαμάαααα..»</span> είπε η μικρούλα Εύα και άνοιξε αναγκαστικά το στοματάκι της.. </p><p align="left"><br />Άλλη μια φορά που την είχε πείσει να φάει το φαγητό της με μια ωραία ιστοριούλα..</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-6113354122292066878?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-88123366155207118622009-01-17T19:49:00.002+02:002009-04-13T16:01:14.976+02:00<p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SXIbhziDIqI/AAAAAAAAAqc/zZoPWlkW7UQ/s1600-h/AU_31906.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SXIbhziDIqI/AAAAAAAAAqc/zZoPWlkW7UQ/s320/AU_31906.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292322779696407202" border="0" /></a><br /></p><p></p><p align="center">Μεγάλωσα...</p><p align="center">άλλο ένα χρόνο...</p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center">Ήθελα να κάνω αποχή.. αλλά δεν μπόρεσα!!!</p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center">Να είμαι κάλα, να είναι καλά όλοι όσοι αγαπώ και νοιάζομαι!!!!</p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center">θα σβήσω τα 25 κεράκια σε λίγο... σςςςςςς κάνω την ευχή μου τώρα!!</p><p align="center"></p><p align="center"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-8812336615520711862?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-80895653735727345432009-01-15T01:14:00.005+02:002009-01-15T01:26:27.429+02:00<p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SW5yReus6dI/AAAAAAAAAqU/dNXHShhlYeg/s1600-h/Umbrella+Sky.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 231px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SW5yReus6dI/AAAAAAAAAqU/dNXHShhlYeg/s320/Umbrella+Sky.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291292256839199186" /></a><br /></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;">Α Γ Α Π Η </span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;">Έφυγε από το σπίτι του με καινούργιο κουστούμι, γραβάτα και το άρωμα που λάτρευε η Φαίδρα. Στα χέρια του κρατούσε ένα κόσμημα για τον καρπό της μικρής. Πάνω σε μια χρυσή πλακέτα με καλλιγραφικά πλάγια γράμματα είχε βάλει να χαράξουν το όνομά της ΑΓΑΠΗ.<br />Ολόκληρο το απόγευμα ήταν διαποτισμένο από το άγχος του.<br /></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"><br />Μόνο μια τρέλα και μια γυναίκα, όπως η Φαίδρα, χρειαζόταν ο Κυριάκος. Μια τρέλα, μια γυναίκα και τίποτε άλλο.<br />Άλλωστε, εμπιστευόταν τη ροή των πραγμάτων, που γεννάει το νέο, το ελεύθερο και το καθημερινό.<br /></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"><br />Ρούφηξε τον καφέ του, άνοιξε την ντουλάπα και τακτοποίησε τα ρούχα της αγαπημένης του. Ρούχα που ήταν μπλεγμένα με τα δικά του για να την αισθάνεται κοντά του. Θαύμασε τα χρώματά της κι όταν εισέπραξε αυτό που ποθούσε, ησύχασε και ξεκίνησε.<br /></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"><br />Τόσο σημαντικό, όσο σημαντικό είναι να μη χάνεσαι δεξιά και αριστερά. Να μη σκορπίζεσαι στον άνεμο, να μη σπαταλιέσαι.</span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"><br />  Στη διαδρομή από την κλινική μέχρι την εκκλησία ακούγαμε κλασική μουσική, κι εγώ οδηγούσα με το ένα χέρι. Το άλλο; Μου το κρατούσε και το φιλούσε συνεχώς. Είχε ανάγκη τη στήριξη μου. Είχε ανάγκη να μου πει αμέτρητα ευχαριστώ που βρισκόμουν κοντά του. Και ο Κυριάκος γνώριζε να μιλάει, γνώριζε πως δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τη σιωπή στη ζωή.<br />  Όμως υπάρχουν και στιγμές που η σιωπή μπορεί να μιλήσει στην καρδιά μας. Όπως τότε. Η παρουσία μας εκεί ήταν μια ερωτική εξομολόγηση με σιωπή και λόγια μαζί.</span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"></span></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"><br /></span></strong></span><em><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;">- Μην ανησυχείς γλυκέ μου, όλα θα πάνε καλά, του ξανάπα, καθώς βγαίναμε από το αυτοκίνητο.<br /><br /></span></strong></span></em><span style="color:#333300;"><strong><span style="font-family:lucida grande;"><br /></span></strong></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-8089565373572734543?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-59927882805042748042008-12-11T16:52:00.003+02:002009-04-13T16:01:26.472+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SUEpnCynCFI/AAAAAAAAApQ/UYOY3Spesuw/s1600-h/248173548_551c96dca1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278545988995713106" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 240px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SUEpnCynCFI/AAAAAAAAApQ/UYOY3Spesuw/s320/248173548_551c96dca1.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Σκέψεις μανιασμένα μαύρα σύννεφα, οργή, χτυπούσαν άγρια τα κύματα στην προκυμαία, ξεσπούσε ο Θεός με την οργή του στη γη.. χαλασμός Κυρίου.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Χειμώνιασε απότομα πρόλαβε να συλλογιστεί ανάμεσα στα διαλλείματα που έκανε το μυαλό βλέποντας όλο αυτό το πανικό.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Ίχνη φόβου εμφανίστηκαν και η καρδιά άρχισε να χτυπά απότομα.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Πότε κοβόταν η αναπνοή, πότε μούδιαζαν τα πόδια.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >άλλο ένα βήμα .. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >να φτάσει στον επόμενο βράχο.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >άλλο ένα άλμα μεταξύ κενού και θάλασσας.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >να φτάσει πιο μπροστά..</span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" ></span> </div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Παράλογο σκηνικό και πιο παράλογη η αντίδραση του ανθρώπου, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >όπου μπροστά στη θέα όλων αυτών συνεχίζει να προσπερνάει ένα ένα τα βράχια </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >για να φτάσει εκεί.. πάνω στην προκυμαία.. στο φάρο .. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Αέρας χτυπούσε τα μαλλιά της, και όπως ήταν μαύρα σαν τη θάλασσα φάνταζαν </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >λες και κάποια κοράκια πιάστηκαν από πάνω της και την τραβούσαν στον αέρα.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Μανιασμένα χτυπούσαν αλύπητα πέρα δώθε τα φτερά τους, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >μα τα νύχια τους γαντζωμένα συνέχιζαν πάνω της, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >πλαισίωναν το λευκό πρόσωπο της.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Και η φιγούρα από μακριά φάνταζε να αμύνεται, να παλεύει να νικήσει.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >δεν καταλάβαινες αν πήγαινε μπροστά ή πίσω .. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >μόνο κινήσεις βιαστικές, παράταιρες.. σαν την ορμή του ανέμου. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Κι έφτασε στα μέσα της προκυμαίας.. πίσω της η αρχή φαινόταν Γολγοθάς, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >μπροστά της η συνέχεια αμφίβολη.. ταλαντευόταν με το ένα πόδι στον αέρα, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >να πηδήξει.. να κάνει ένα επιπλέον άλμα στον επόμενο βράχο, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >να μείνει εκεί; </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >στη μέση του πουθενά; </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" ></span> </div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" ></span> </div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" ></span> </div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Μετρούσε την απόσταση από το τέλος.. μετρούσε τα κύματα που δονούσαν το έδαφος </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >κάτω από τα πόδια της. Ψιχάλες αλμυρού νερού μετέφερε ο άνεμος, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >βρίσκοντας αντίσταση στο κορμί, στο πρόσωπο, στα χέρια της.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Ένα βήμα ακόμα, δύο .. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >νάτο και το τρίτο.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >κοντεύω σκέφτηκε δύο ακόμα και έφτασα.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >παραπάτησε.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >λύγισε.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >γονάτισε στον τρίτο βράχο προσπαθώντας να πιαστεί από κάπου να μην πέσει. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" ></span> </div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Αυτό είδε και ο εχθρός και λύσσαξαν τα κοράκια, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >πετάχτηκαν όρθια, μαστίγωναν το πρόσωπό της με τη βοήθεια του ανέμου. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Και ούρλιαζε ο αέρας στα αφτιά της.. λυσσομανούσε η θάλασσα μπροστά της… </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >όλα είχαν αναστατωθεί και οι πέντε αισθήσεις της ακόμα.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >μα κάτι την κρατούσε σε καταστολή.. κάτι της είχε υποδείξει που να φτάσει.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" ></span> </div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Σηκώθηκε, δεν υπήρχε κάτι που να μπορούσε τώρα να την σταματήσει, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >στα μάτια της μια περίεργη μελαγχολία την προστάτευε από οτιδήποτε έξω από το σώμα της..</span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" ></span> </div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" > Τέταρτο βήμα και ένα ακόμα και έφτασε.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >πιάστηκε από το λευκό παγωμένο μέταλλο που κείτονταν μπηγμένο στο έδαφος </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >ν</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >α κρατάει σταθερό το φάρο.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Έκανε το γύρο του, ναι ήταν εκεί στο τελευταίο σημείου του λιμανιού, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >εκεί που ξεπροβάδιζε η πόλη τα πλοία, εκεί που αποχαιρετούσαν οι σκέψεις τους δικούς τους... </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Ήταν και κείνη εκεί, φιγούρα χλωμή, παραδομένη στην οργή.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >κάπου μακριά λάμψεις φώτιζαν τον ουρανό, αστραπές.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >προϋπαντούσαν τον ερχομό τους.. Σημάδι ότι όλη αυτή η ταραχή δεν είχε τελειωμό. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" ><br /> Σκέψεις που ξεσπούσαν στο μυαλό της σαν τα κύματα, θλίψη που έμοιαζε με τον αέρα, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >την περικύκλωνε ξαφνικά και ύστερα την άφηνε παγωμένη, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >και στον ορίζοντα ούτε ένα λευκό σημάδι.. ότι θα κοπάσει όλο αυτό.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Η μπόρα στην καρδιά φάνταζε μεγαλύτερη από αυτό που έβλεπε στα μάτια της μπροστά.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Τι να κάνει, δεν υπήρχε λύση.. η απόφαση πάρθηκε , </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >η εταιρεία σε μια βδομάδα κλείνει.. ο λόγος αληθοφανής και συμφεροντολόγος.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >«Πτώχευση κύριοι, αδυναμία καταβολής των χρωστούμενων» το εργοστάσιο κλείνει και 145 οικογένειες ξαφνικά θα βγουν στον δρόμο.. μαζί και η δικιά της.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Τι θα έκαναν.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >πως θα ζούσαν.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >και ήταν και κείνα τα χρέη.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >κείνο το δάνειο που πήρε ο πατέρας της για να χτίσουν το σπιτάκι τους.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Το μικρότερο από τα αδέρφια έπρεπε να σπουδάσει, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >να ντύνεται και να τρέφεται κανονικά, όπως τα περισσότερα παιδάκια του κόσμου. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Υπήρχαν έξοδα, φως , νερό , τηλέφωνο, δάνειο, σχολείο, τρόφιμα.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >πως θα έβγαιναν όλα αυτά.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Και ήταν και κείνος ο καημένος ο γέρος της που πενηντάρισε τώρα πια.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >που θα έβρισκε πάλι δουλειά στην ηλικία του, να μαζέψει τα ένσημα του, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >να πάρει επιτέλους τη σύνταξη του, και ήταν και κείνη η καημένη η μανούλα της που γέρασε να πλένει και να καθαρίζει ξένα σπίτια, να κάνει οικονομίες και να μαζεύει</span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" > δραχμούλα δραχμούλα τα προς το ζην για την οικογένεια.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >ήταν και κείνη η φουστίτσα που ήθελε να πάρει, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >να έχει να φορέσει τα Χριστούγεννα στην εκκλησία και κείνη η ζακετούλα για το παιδί , </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >δώρο με το αγαπημένο του βιβλίο, πάνε και αυτά .. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >θα έπρεπε να παραμείνουν στο πίσω μέρος του μυαλού..</span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" ></span> </div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" ></span> </div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" > Τώρα προτεραιότητα είχαν άλλα.. πιο σοβαρά.. Κάποιος έπρεπε να στηρίξει το σπίτι, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >να βοηθήσει τον πατέρα, να σιγοντάρει στα έξοδα.. να σταθεί κοντά τους.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Μεγάλη ήτανε , μπορούσε να τα καταφέρει.. σε εκείνη έπρεπε να στηριχτούν… ένας μισθός ακόμα που στύλωνε τους ανθρώπους στην δύσκολη ώρα. Ένας μισθός ακόμα… ίσως ο μόνος μισθός του σπιτιού από την επόμενη βδομάδα..</span></div><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" ><div align="right"><br /><span style="color: rgb(102, 102, 0);font-size:85%;" ><strong>Σαράκι στην ψυχή , όσα είπε ο μάντης "δύσκολο το ταξίδι..." , δεν πρόδωσε ούτε μία ελπίδα το βλέμμα του αλλά ούτε και ο καιρός</strong></span>,</div><div align="right"> ούτε και οι ειδήσεις που έτρεχαν και αυτές με ταχύτητα αστραπής..</div><div align="right"><br />Άρχισαν να ακούγονται και τα μπουμπουνητά σιγά σιγά… Φώναζε ο Θεός εξοργισμένος… </div><div align="right">τόση αδικία.. τόσο αναπάντεχο κακό.. Πως θα τα καταφέρνανε τόσοι άνθρωποι χωρίς δουλειά, </div><div align="right">πως θα τα βγάζανε πέρα και οι δικοί της. Έπρεπε να γυρίσει.. </div><div align="right">άρχισε να σκοτεινιάζει ξαφνικά.. η μπόρα ήταν σε απόσταση αναπνοής.. </div><div align="right">δάκρυα θεού από το ξέσπασμά του θα έπεφταν στην πόλη, στο λιμάνι, στη θάλασσα θα έσβηναν στα κύματα… </div><div align="right">να έσβηναν μαζί τους και οι σκέψεις της…</div><div align="right"><br />Έπρεπε να γυρίσει, θα την έψαχναν.. Γύρισε και κοίταξε πίσω της.. </div><div align="right">τα βράχια περίμεναν.. ένα ένα να τα περάσει, να κάνει τον δικό της αγώνα και πάλι από την αρχή.. </div><div align="right">μα αυτή τη φορά ανάποδα.. </div><div align="right">να φτάσει εκεί που ξεκίνησε.. στο Γολγοθά που την περίμενε..</div><div align="right"><br />Το πρώτο βήμα έγινε, τώρα και το δεύτερο.. ήταν και κείνο το σαξόφωνο που ήθελε να πάρει</div><div align="right"> για την ίδια.. τόσο καιρό περίμενε πως και πώς να αρχίσει τα μαθήματα… </div><div align="right">και κείνο το αμαξάκι που θα έπαιρνε με δόσεις.. </div><div align="right">κουράστηκε να περιμένεις τις συγκοινωνίες..</div><div align="right"><br /><strong>Έπρεπε να πάρει μία απόφαση…</strong> <span style="color: rgb(102, 102, 0);font-size:85%;" ><strong>Θα άφηνε την καρδιά να φύγει στο πέλαγος και δεν θα την γύρευε πια. Μόνη θα έστεκε , ανάμεσα στους τοίχους ,να την σιωπή και την αλμύρα!</strong></span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-5992788280504274804?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-21312884697718764902008-11-28T17:04:00.003+02:002009-04-13T16:04:39.974+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/STAI7qc5lMI/AAAAAAAAApI/WDJIwVMC0tY/s1600-h/tea-pot.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273724984751658178" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 286px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/STAI7qc5lMI/AAAAAAAAApI/WDJIwVMC0tY/s320/tea-pot.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">Έχω ένα γλάρο ταξιδιάρικο στο πρεβάζι του παραθύρου μου και δυο σύννεφα φθινοπωρινοί αποστάτες να σιγοντάρουν στα ταξίδια του. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">Δευτέρα σήμερα και καλή μου εβδομάδα.. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">Έχω ένα βασιλικό και δυο γεράνια έρμαιο στον αέρα.. πολύ πιο ψηλά από τις ρίζες τους.. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">έξι ορόφους πάνω… Άραγε θα αντέξουν στον χειμώνα που θα ‘ρθει… </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">Έχω μια καρδιά ανήσυχη και ένα πουλόβερ χοντρό να μου ζεσταίνει το κορμί , τα χέρια μου, γιατί πάντα σε ξένα χωράφια μπλέκω.. Ανήσυχο πνεύμα η ψυχή, πάντα να ταξιδεύει, </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">πάντα να αποζητά το άλλο το διαφορετικό. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">Τ</span><span style="font-family:trebuchet ms;">ι κατάφερε; </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">Έμπλεξε και ανήσυχη παρέμεινε.. ξεκρέμαστη.. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">φύλλο ελιάς, καραβάκι στα ρυάκια του καιρού. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">Έχω μία ζωή ακανόνιστη και μια τεράστια καρδιά </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">που μέσα της χώρεσαν και θα χωρέσουν χιλιάδες ανθρώποι.. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">Που πέρασαν , που είπαν ένα γεια και χάθηκαν, που έκαναν κακό, που έμειναν, </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">που γέμισαν την γωνιά τους με αγάπη και στοργή, που θα ‘ρθουν , που θα φύγουν, </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">που θα μείνουν μόνιμα κοντά μου. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">Έχω δύο χέρια που κάθε βράδυ κάνουν το Σταυρό τους, ευχαριστούν για όσα πήρανε ,</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"> για όσα θα έρθουν.. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">Κάθε ξημέρωμα με κάτι καταπιάνονται και έτσι συνεχίζει η ζωή την πορεία της.. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ρυάκι.. στάλα που κύλησε και αφήνει τη θέση της για την επόμενη.. σιγά σιγά παίρνουν σχήμα , κυλάνε στη σχισμή και κάπου θα καταλήξουν! </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"><br />Και όπως αχνίζει η κούπα με το τσάι, άγριο.. μαζεμένο από μέρη χωρίς ντουβάρια και γκρι δρόμους.. δύο κουταλιές μέλι να γλυκάνει.. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">και ο λαιμός μα και η μέρα μου.. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">συντροφιά στο παρατεταμένο οχτάωρο άλλοτε εννιάωρο </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">άλλοτε λιγότερο…</span></div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><div align="right"><br />Νοσταλγώ όλα όσα περάσανε..<br />Μεγάλωσα και δέχτηκα να ωριμάσω .. λίγο πολύ άργησα.. </div><div align="right">λίγο πολύ κάπου καθυστέρησα όμως έφτασα και είμαι εδώ .. </div><div align="right">εκεί που με άφησα… εκεί που με βρήκα.. εκεί που έπρεπε να είμαι.</div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><br /><br />Λυπάμαι για λάθη που έκανα πιο παλιά και δέχτηκα να εμφανιστώ σε ανθρώπους που πλήγωσα για να τους πω ένα καλημέρα, </div><div align="right">χαίρομαι που είσαι καλά, </div><div align="right">να προσέχεις..<br />Και το έκανα .. θέλει μεγάλη ψυχική θέληση να εμφανιστείς αντιμέτωπος με τα λάθη σου.. χωρίς να γνωρίζεις τι αντίδραση θα ακολουθήσει.. </div><div align="right">είμαι εδώ… </div><div align="right">σκεπτόμενη μελαγχολικά όσα άφησα και πρέπει να αφήσω να κυλήσουν </div><div align="right">μέσα από τα δάχτυλα μου σαν τους κόκκους της άμμου.</div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><br />Είχα πει κάποτε..<br /><br />Μοναξιά είναι το σήμερα...</div><div align="right"> </div><div align="right">Το γύρισμα της κλεψύδρας που άρχισε να μετράει αντίστροφα.. αδειάζοντας από μέσα μου κάθε τι δικό σου...</div><div align="right"> </div><div align="right">Μοναξιά είναι ... </div><div align="right">ότι συνειδητοποίησα ότι έχω καιρό να σε νοσταλγήσω... να σε γυρέψω... </div><div align="right">να αισθανθώ στα χέρια μου το χάδι από τα μαλλιά σου..</div><div align="right"> </div><div align="right">Μοναξιά είναι </div><div align="right">ότι με φοβίζει που σε ελευθέρωσα από την ψυχή μου, και ότι θέλησες και εσύ να φύγεις..</div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><br />Και έτσι είναι. ‘Ότι κι αν κάνω , ότι κι αν συμβεί στη ζωή μου πάντα θα σε νοσταλγώ άνεμε! Πάντα φαντάζεις αγέρωχος στα μάτια μου, κι έτσι να μείνεις ποτέ να μη λυγίσεις. Όλα καλά στρωτά να σου πάνε, η ρότα σου να είναι γλυκιά.</div><div align="right"> </div><div align="right"><br />Σουρούπωσε..</div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><br />Πάνε μέρες που έχω να σε δω και άλλες τόσες και περισσότερες να ταξιδέψω κοντά σου </div><div align="right">και είναι εξίσου τρομερό που δεν αφήνεις ούτε ένα ίχνος στην ψυχή μου πια.. </div><div align="right">Τελείωσε.. σκόνη και άμμος τα όνειρα μας που φύσηξε ο Βοριάς τα σκόρπισε , </div><div align="right">τα άφησε να χαθούν. </div><div align="right">Και το τοπίο έμεινε καινούργιο, </div><div align="right">οφθαλμαπάτη σε μια ζωή που μοιάζει να μην υπήρξε ποτέ.</div><div align="right"> </div><div align="right"><br />Και συνεχίζω βουτάω την πένα της ψυχής μου στο μέλι και στο γλυκό κρασί </div><div align="right">και γράφω μεθυσμένα όνειρα,</div><div align="right"> και γλυκά αισθήματα ,</div><div align="right"> γράφω για ταξίδια δίπλα στη θάλασσα </div><div align="right">για πρόσωπα γεμάτα χαμόγελα </div><div align="right">για μια λήθη μεθυσμένη </div><div align="right">που σε άφησε να φύγεις και πρέπει να χαίρεται γι αυτό. </div><div align="right"> </div><div align="right">Η ζωή συνεχίζει το δικό της δρόμο, κάθε μαράζι καυτό, </div><div align="right">με μέλι και με τον καιρό γλυκαίνει και κρυώνει. </div><div align="right">Και κάποτε ξεχνιέται .. μένει μόνο η αίσθηση της τότε γεύσης να αναπολείς..</div><div align="right"><br />Στις αλλαγές του καιρού, καθώς σφίγγεις το παλτό πάνω σου κοιτώντας </div><div align="right">το θολό τζάμι από το κρύο, γυρνάς συνειδητά στον υπάλληλο της καφετέριας και ζητάς</div><div align="right"> «τσάι του βουνού μήπως έχετε;» </div><div align="right">χαμογελάς παίρνοντας μία απάντηση που δεν σε ικανοποιεί.. </div><div align="right">δεν είναι αυτή που θα ήθελες να ακούσεις.. </div><div align="right"> </div><div align="right">Δεν υπάρχει πια ανάμεσα σου αυτό που θα ήθελες.. </div><div align="right">γίνεται σιγά σιγά όλο και πιο δυσεύρετο.. </div><div align="right">θα συνηθίσεις… </div><div align="right">θα πάψεις να ζητάς… </div><div align="right">κάποια στιγμή θα ξεχάσεις να αναπολείς το τσάι του βουνού</div><div align="right"> και τον άνεμό σου.. </div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right">Και η ζωή θα συνεχίσει την γλυκιά μεθυσμένη της ρότα</div>!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-2131288469771876490?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-19692368749131203782008-10-23T17:43:00.002+02:002011-06-21T16:11:24.964+02:00Πέμπτη 2008<br /><br /><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 0);"><em><strong>Μία καρποσταλ από τη Ρώμη… piazza di Spagna..</strong></em></span></div><p><span style="color: rgb(0, 51, 0);"><em><strong></strong></em></span> </p><p><span style="color: rgb(0, 51, 0);"> </span></p><div align="right"><br /><br /></div><div align="right"><strong><em>Ένα κοχύλι ξεχασμένο από το παλιό το σπίτι.. έρμαιο στον καιρό , στην βροχή και στον ήλιο.. κάπου εκεί στην άκρη του τοίχου.. όμως ακόμα μέσα του ακούς τον ήχο της θάλασσας.. νοστάλγησα.. τα παλιά… εμένα … εσένα..</em></strong></div><div align="right"> </div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-1969236874913120378?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-68783332412453455512008-10-22T17:29:00.005+02:002009-04-13T16:11:06.605+02:00<div align="right"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SQnTLSYIyoI/AAAAAAAAApA/kmCUa58MO68/s1600-h/uyjo-lonely-bloom.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262969830424234626" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 319px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SQnTLSYIyoI/AAAAAAAAApA/kmCUa58MO68/s320/uyjo-lonely-bloom.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">………………..</div><div align="right"><br /></div><div align="right"></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Μα κάτι και σήμερα δραπέτευσε πάλι από την ψυχή της.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">πριν προλάβει να κλείσει την πόρτα της καρδιάς.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">από μια τόσο δα χαραμάδα βρήκε το δρόμο και ξέφυγε.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">και βάλθηκε να σεργιανίζει στο κεφάλι της σαν ενοχλητικό κουνούπι όπου λίγο πριν </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">σε τσιμπήσει ακούς μόνο τον ήχο από το πέταγμα του..</span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></div><p><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></p><p><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></p><p><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></p><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Τι να ήταν πάλι αυτό που την ταλαιπωρούσε στο μυαλό </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">και της δημιουργούσε πονοκέφαλο Δευτεριάτικα?? </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Φφφφφφφφφφφ και φφφφφφφφφφ όλη την ώρα η Ζένια ξεστόμιζε ήχους και αέρα </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">μαζί μπας και με την ορμή της το έδιωχνε και αυτό πέρα μακριά.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">άλλη μία ανάσα και θα έφευγε, άλλη μία προσπάθεια για εκπνοή, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">αέρα να αποβάλει .. να φυσήξει στις σκέψεις της, να δει πιο καθαρά, να σκεφτεί.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span> </div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Κι όλο το ρολόι κοιτούσε, φίλος αργοπορημένος η ώρα </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">δεν έλεγε να περάσει να την ελευθερώσει από τα δεσμά του γραφείου. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Και έγραφε και ταξινομούσε τα χαρτιά της μα δεν μπορούσε να ταξινομήσει την σκέψη της </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">με τίποτα.. Η μέρα σήμερα είχε ξεκινήσει άβολα, σε θερμοκρασίες να κυμαίνονται έντονα ανάμεσα στην ζέστη και στην άπνοια σε ρυθμούς νωχελικούς μπλεγμένους με πολύ οχλαγωγία … χωρίς να φυσάει καθόλου.. την έκαναν να φαίνεται αφόρητη.</span><br /><br /></div><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><p align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></p><p align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></p><p align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></p><p align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></p><p align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Συνειδητοποίησε ότι όλα της φταίγανε ξαφνικά.. </span></p><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">το παράθυρο που έπρεπε να είναι κλειστό για να αποφύγει την ζέστη έμοιαζε με γυάλινη φυλακή που την κρατούσε περιορισμένη, το air-condition που από την μία της πάγωνε την πλάτη αλλά και από την άλλη όποτε το έκλεινε της θύμιζε έντονα </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">το πόσο ασφυκτικά ήταν τα πράγματα στο γραφείο. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Το ταλαιπωρημένο ραδιοφωνάκι που είχε ρυθμιστεί να εκπέμπει σε συγκεκριμένο σταθμό</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ,</span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ακόμα και τα τραγούδια που ακούγονταν από μέσα του </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">εκνευριστικά ήταν κι αυτά. Και τα χαρτιά, τι όγκος εγγράφων ήταν αυτός σήμερα</span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> που μπήκε στο γραφείο, να δεις που όλα βαλθήκανε σήμερα να με θυμώσουν </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">σκέφτηκε και ακούμπησε γρήγορα στην πλάτη της καρέκλας.</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Άφησε απότομα κάτω το στυλό και αφού τοποθέτησε και το καπάκι του, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">γύρισε δεξιά προς τον υπολογιστή της.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Η ώρα είχε πάει 12 το μεσημέρι, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">με τις αντίστοιχες κινήσεις πάνω στο πληκτρολόγιο </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">έθεσε τον υπολογιστή σε τερματισμό. Έπρεπε να σηκωθεί και να φύγει επειγόντως.. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">με τέτοια νεύρα που της δημιουργήθηκαν ξαφνικά , </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ούτε δουλειά θα μπορούσε να βγάλει κανονικά </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">αλλά ούτε θα έκανε καλό στον εαυτό της να συνέχιζε να παραμένει μέσα εκεί. </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Ήδη ένιωθε πολύ καλύτερα μετά την απόφαση που τόλμησε να πάρει </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">και ένα μικρό νεογέννητο χαμόγελο της φάνηκε ότι χάραξαν τα χείλη της. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Τράβηξε απαλά το κοκαλάκι που στερέωνε τα μαλλιά της, και ατημέλητες </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ξανθιές μπούκλες και ακτίνες ξεχύθηκαν στους ώμους της. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Έβαλε τα γυαλιά ηλίου, πήρε τσάντα και κλειδιά και ήταν έτοιμη να φύγει. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span> </div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Μόλις ένα βήμα πριν την πόρτα γύρισε και κοίταξε πάλι το παράθυρο, αυτή τη φορά με ειρωνεία γεμάτη και σαρκασμό, </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">σαν να του έλεγε με τα μάτια, κοίτα με πάλι κατάφερα να δραπετεύσω .. </span></div><div align="right"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Είχε κάνει για ένα ακόμα λεπτό στο χρόνο και κείνη την επανάσταση της στιγμής.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-6878333241245345551?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-56612162830470847292008-10-15T17:37:00.006+02:002010-06-03T16:01:46.604+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Bookman Old Style"; panose-1:2 5 6 4 5 5 5 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} @font-face {font-family:"Trebuchet MS"; panose-1:2 11 6 3 2 2 2 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Bookman Old Style"; panose-1:2 5 6 4 5 5 5 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} @font-face {font-family:"Trebuchet MS"; panose-1:2 11 6 3 2 2 2 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Bookman Old Style"; panose-1:2 5 6 4 5 5 5 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} @font-face {font-family:"Trebuchet MS"; panose-1:2 11 6 3 2 2 2 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(204, 102, 0);"><span style="font-size:85%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" >Μυστικό μέσα στην αυγή καλά κρυμμένο <o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(204, 102, 0);"><span style="font-size:85%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" >ξανοίγει φτερά <o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(204, 102, 0);"><span style="font-size:85%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" >και πιάνει ακρογιαλιές γλυκά πρωινά <o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(204, 102, 0);"><span style="font-size:85%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" >και ταξιδεύει για πελάγη</span></b></span><span style=";font-family:Arial;font-size:85%;" >.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 12pt 18pt;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><span style=""> </span>Ξημέρωνε μια ηλιόλουστη μέρα… αυγουστιάτικη, καλοκαιρινή και δροσερή. Ο ήλιος είχε από πολύ νωρίς φορέσει το κατάχρυσο κουστούμι του και φάνταζε περήφανος στα μάτια των ανθρώπων.. Είχε πάρει τη θέση του εκεί ψηλά στου ουρανού τη μέση, κριτής σε όσα συνέβαιναν και χάριζε τις ακτίνες του σε όλη την υφήλιο.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><span style=""> </span>Ο ουρανός με τη σειρά του πιο γαλάζιος από ποτέ, είχε φορέσει εκείνο το γαλάζιο γαμπριάτικο κουστούμι και έδειχνε πρίγκιπας σωστός στης θάλασσας τα μάτια.. Αλλά και κείνη σωστό ερωτευμένο θηλυκό έλαμπε με ένα χαμόγελο που πρόδιδε και τις πιο ανείπωτες σκέψεις της. Η αύρα της φόραγε πολύχρωμα πέπλα που καθρέφτιζαν τις ακτίνες του ηλίου, μέσα από τα νερά της τις διαθλούσε και τις εμφάνιζε σε όλο το φάσμα των χρωμάτων. Και ένα αεράκι ήχος μελωδικός νανούριζε τους πάντες, γλύκαινε τους λογισμούς.. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><span style=""> </span><span style=""> </span>Εκεί λοιπόν στο τελευταίο συννεφάκι δεξιά λίγο πιο πέρα από τον ήλιο, είχαν κάτσει δύο αγγελάκια.. Το αεράκι κουνούσε ρυθμικά το συννεφάκι τους κι εκείνο με τη σειρά του κανάκευε σαν μεγάλη αγκαλιά τα μωρά.. Τα ματάκια τους ταξίδευαν σε όλα αυτά τα χρώματα και τις εικόνες χωρίς να γνωρίζουν τι ήταν όλα αυτά που έβλεπαν από ψηλά.<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><span style=""> </span>Ο Θεός που εκείνη την ώρα με την τεράστια παλέτα του σκόρπιζε χρώματα στη γη ,έκανε τα ματάκια τους να λάμπουν όλο και πιο πολύ! Εκστασιασμένα από το κάλλος που απλωνόταν μπροστά τους γούρλωναν τα ματάκια τους βγάζοντας γλυκούς ήχους από εκείνα τα μικρά χειλάκια… Τα άκουγε ο Θεός και χαμογελούσε! Εκείνος καθόταν στον τεράστιο θρόνο του και απολάμβανε τις ομορφιές του κόσμου, φροντίζοντας εξίσου να είναι όλα εν τάξη. Εκεί λοιπόν πάνω στην ώρα που παρατηρούσε ένα σμήνος ταξιδιάρικα πουλιά, σκέφτηκε να πραγματοποιήσει μια μικρή σκέψη των μικρών αγγέλων. Σαν πατέρας όλου του κόσμου και σοφός όπως ήταν.. αποφάσισε ότι δεν θα ήταν άσχημο για μια μέρα να τα αφήσει να γευτούν όλα όσα η ψυχούλα τους νοσταλγούσε. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" >Έτσι σήκωσε το δεξί του χέρι και κούνησε αργά το δάχτυλο του προς την μεριά των αγγέλων και όλα μαγικά άλλαξαν..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" >Στην ματιά τους έδωσε φτερά <span style=""> </span>και ώθηση για να μπορέσουν να ταξιδέψουν μέχρι εκεί κάτω. Τα άφησε να σαλπάρουν με το αεράκι πάνω από τα κυματάκια και να νοιώσουν την αλμύρα, την δροσιά της θάλασσας. Ύστερα να ξαποστάσουν στην χρυσή άμμο και να στεγνώσουν τα φτεράκια τους νωχελικά. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" >Μπορούσαν να νοιώσουν το χάδι του ήλιου και με μισόκλειστα ματάκια από το φως, με χεράκια που να καλύβουν το βλέμμα έψαχναν την άκρη του ορίζοντα για μια αγκαλιά.. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" >Ο Θεός τα παρατηρούσε προσεκτικά και τα πρόσεχε από εκεί πάνω. Έτσι τοσοδούλια που ήτανε μπορούσαν να χαθούν και να χτυπήσουν. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" >Σκέφτηκε ακόμα να τα περάσει από έναν κήπο γεμάτο φραουλιές.. να τα αφήσει να λερωθούν με χώμα και νερό όπως θα έπαιζαν σαν κανονικά παιδιά και να γεμίσουν τις τσέπες τους με φράουλες για το γυρισμό. Γλυκειές λιχουδιές, απομεινάρια μιας ανέμελης ζωής. Τα βοήθησε να ταξιδέψουν με τη μυρωδιά σπιτικού φαγητού και πίτας από ανοιχτό παράθυρο και αυτά ξελογιασμένα όπως ήταν μπλέχτηκαν στην ποδιά της μητέρας που σκουπίζει τα χέρια της μετά το τελείωμα του νοικοκυριού… <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" >Ξεχύθηκαν μέσα σε δάση και σε πόλεις και αργά το βράδυ έφτασε η ώρα να γυρίσουν κουρασμένα πάλι πίσω.. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><span style=""> </span>Η ματιά του Θεού τα έφερε πάλι στη άκρη της θάλασσας να τα καλοδεχτεί το κύμα.. Βρεγμένα χεράκια, άμμος στα δάχτυλα, και παλάτια που χτίζονταν στην άμμο μόνο για αυτά ήταν η έκπληξη του. Η θάλασσα σαν χαλί άπλωσε τις σκέψεις τους και τις στοίβαξε σ’ ένα κοχύλι μέσα μαζί με τα μυστικά της δώρο για το γυρισμό.. <br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <br /><!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><span style=""> </span>Ήδη είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει για τα καλά.. ο ήλιος έφευγε για να ξεκουραστεί , έβγαινε το φεγγάρι και τα αγγελάκια δεν θέλανε να αφήσουνε την αγκαλιά της θάλασσας για να γυρίσουνε στο συννεφάκι..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span>Έτσι ο Θεός έριξε ένα αστέρι να τα μαγέψει. Το αστέρι έλαμψε στα ματάκια τους, σαν την ιδέα του σπιτιού.. που τα προστάτευε και ξεθεωμένα ετοιμάστηκαν να γυρίσουν πίσω για έναν ύπνο γλυκό…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" >Το συννεφάκι τα περίμενε στοργικά να τα κλείσει πάλι μες στην αγκαλιά του. Πλέκοντας όνειρα χρυσά τις στιγμές που ζήσανε σαν μικρά παιδιά!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" >Όνειρα γλυκά…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 12pt 18pt; text-align: right;" align="right"> <br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:100%;" ><b style=""><span style="color: rgb(102, 102, 0);font-family:Arial;" >Το φεγγάρι πλέον έγειρε και είναι η ώρα του να πάει και αυτό για ύπνο</span></b><b style=""><span style=";font-family:Arial;" >.</span><o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; text-align: right; color: rgb(255, 102, 0);" align="right"><span style="font-size:100%;"><b style="">….<o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; text-align: right; color: rgb(255, 102, 0);" align="right"><span style="font-size:100%;"><b style=""> <br /></b><b style=""><span style="color: rgb(102, 102, 0);font-family:Arial;" >Άνοιξα το τζάμι , αέρας να μπει . Ήθελα εκεί έξω να είμαι , σε αυτήν την εικόνα.</span><o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; text-align: right; color: rgb(255, 102, 0);" align="right"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="color: rgb(102, 102, 0);font-family:Arial;" >Πάντα δειλινό , ο ουρανός μπερδεμένος κ ο ίδιος , λίγο πιο σκούρος , λίγο από τα χρώματα του φωτός.</span><o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; text-align: right; color: rgb(255, 102, 0);" align="right"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="color: rgb(102, 102, 0);font-family:Arial;" >Άμμος στα δάχτυλά μου , νωπά , χώνονται πιο βαθιά να κρυφτούν , ένα να γίνουν με το σκηνικό , </span><o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; text-align: right; color: rgb(255, 102, 0);" align="right"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="color: rgb(102, 102, 0);font-family:Arial;" >εκεί να μείνω.</span><o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; text-align: right;" align="right"><b style=""><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Arial;font-size:100%;" >Σταγόνες από βροχή φέρνουν τα λόγια του φεγγαριού που σε λίγο φέγγει.</span><o:p></o:p></b></p> <div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-5661216283047084729?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-90982072905818168472008-09-10T12:46:00.001+02:002008-10-10T12:52:10.046+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SO8y_IoWlPI/AAAAAAAAAog/HDQ6Is4MsUU/s1600-h/37422-whataretheysaying-lenticular2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255475350394541298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SO8y_IoWlPI/AAAAAAAAAog/HDQ6Is4MsUU/s320/37422-whataretheysaying-lenticular2.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">Μία από τις μεγαλύτερες πηγές ευχαρίστησης για μένα ήταν το μικρό μου μοσχαράκι, η Μάτα. Την καβάλησα μία φορά. Δεν ήταν κάτι που συνήθιζα να κάνω, αλλά μια μέρα η μεγάλη μου αδελφή, η Χριστοδούλα, ανέβηκε στην πλάτη της για να πάει σπίτι. Αναπηδούσε πάνω κάτω, μπας και καταφέρει τη Μάτα να ξεκινήσει.<br />«Έλα πάμε», είπε. Αλλά η Μάτα τραβούσε πίσω το κεφάλι της και στύλωνε τις οπλές της στο χορτάρι. Τράβηξα τον τριχωτό λαιμό της για να την κάνω να τρέξει δίπλα μου, όσο περισσότερο τραβούσα τόσο πείσμωνε και εκείνη.<br />«Σπρώξε την από πίσω», είπε ο αδελφός μου ο Γιάννης.<br />Στηρίχθηκε στα καπούλια της και με τα δυο του χέρια και έσπρωξε με όση δύναμη είχε. Αλλά η Μάτα δεν κουνιόταν.<br />«Εσύ σπρώξε και εγώ θα τραβήξω», είπα. Τράβηξα το μοσχαράκι με όλη μου τη δύναμη, ενώ ο Γιάννης έσπρωχνε από τα καπούλια με την πλάτη του, πιέζοντας με τα πόδια του χωμένα στο χορτάρι. Αλλά η Μάτα και πάλι δεν κουνιόταν.<br />«Ανέβα μαζί μου, Θυμία», είπε η Χριστοδούλα. «Ίσως τότε να κουνηθεί».<br />Σήκωσα μία πέτρα και την έφερα κοντά στη Μάτα. Μετά ανέβηκα στην πέτρα και πήδηξα πάνω στα καπούλια της, πέφτοντας με την κοιλιά και προσπαθώντας να κρατηθώ από την αδελφή μου. Άρχισα και εγώ να αναπηδάω πάνω κάτω.<br />«Πάμε», είπα κλοτσώντας και πηδώντας συγχρονισμένα με τη Χριστοδούλα. «Πάμε , κατεργαρούλα».<br />Αλλά η Μάτα μόνο «μουουου…» έκανε.<br />«Πάω να φέρω ένα κλαδί. Αυτό θα την κάνει να κουνηθεί», είπε η Χριστοδούλα.<br />Ξεκαβαλίκεψε το μοσχαράκι περνώντας το πόδι της πάνω από το κεφάλι μου και γλιστρώντας από την πλάτη του. Μόλις που είχε προλάβει να κατέβει και η Μάτα αποφάσισε να τρέξει. Έκπληκτη και καταχαρούμενη, πιάστηκα από τη γούνα της, καθώς τα πόδια μου χτυπούσαν πέρα δώθε.<br />«Περιμένετε!» φώναξε η Χριστοδούλα που είχε μείνει πίσω και έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε. «Περιμένετε και μένα», κλαψούρισε.<br />Αλλά η Μάτα έτρεχε και εγώ γελούσα σ’ όλο το δρόμο κάτω στην πλαγιά και πάνω πάλι μέχρι το σπίτι μας. Την είχα αγκαλιάσει από το λαιμό για να μην πέσω και της έδινα πεταχτά φιλιά κάθε φορά που το κεφάλι μου ακουμπούσε στη γούνα της.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-9098207290581816847?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-1090778787255422872008-09-05T11:21:00.004+02:002008-09-05T12:47:57.113+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SMD6tLn6WcI/AAAAAAAAAoI/ZL01K9iEyOo/s1600-h/ElfWood.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SMD6tLn6WcI/AAAAAAAAAoI/ZL01K9iEyOo/s320/ElfWood.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242465620380506562" border="0" /></a> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Comic Sans MS"; panose-1:3 15 7 2 3 3 2 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:script; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Άρματα βαριά πάνω σε μια πλάτη πληγωμένη, κυρτή .. κατέβηκε από το άλογο με δυσκολία, αναθάρρεψε όση ακόμα δύναμη έκρυβε η ψυχή της και στάθηκε στα πόδια της.. παραπατούσε αλλά ήταν όρθια τουλάχιστον. Ρούχα σκισμένα, μαλλιά μπερδεμένα.. αίματα στα χέρια στο πρόσωπο.. αίματα παντού.. Ανάσες γρήγορες,</span><span style=";font-size:100%;" > </span><span style="font-size:100%;">μετά βίας ξεπροβάλανε από το στήθος.. Χείλη ανοιχτά, σαν να ζητούσε να αναπνεύσει απεγνωσμένα.. σαν λέξεις να θέλανε να βγουν και κάπου εκεί χαθήκαν.. Στις μπούκλες της εγκλωβισμένα δυο τρία φύλλα και κλαδιά που ο άνεμος τα παγίδεψε στον ιστό τους, στην ορμή της… σκεπάζανε το πρόσωπο και την παγιδευ</span>μένη γάζα.. Σήκωσε τα χέρια της και καθάρισε το πρόσωπο της, απομάκρυνε τα μαλλιά, όχι ότι ήταν πια απαραίτητο αλλά για να αντιμετωπίσει το μέγεθος της ζημιάς.. Ο πόνος στα μάτια συνεχιζόταν , το αίμα έτρεχε σιγά.. το κομμάτι από το φόρεμα δεμένο σφιχτά στο πρόσωπο βοήθησε όσο μπορούσε και αυτό αλλά πάει κουράστηκε τώρα… Η μνήμη της την πλάνεψε.. νόμιζε σαν κάτι να άκουσε.. σαν κάποιος να της <span style=""> </span>μιλούσε.. μα ο άνεμος μάλλον θα ‘ταν.. <span style=""> </span>Γύρισε και έψαξε να βρει τον οίστρο του ανέμου.. είχε ακόμα την φυγή στα χέρια της δεμένη.. μα που να πάει πια .. προορισμό δεν βλέπει να χαράξει.. Πήρε το σπαθί και προχώρησε.. κατεύθυνση δεν είχε.. <span style=""> </span>στα δέντρα κάπου να ξαποστάσει, ήχος νερού και φύσημα ανέμου ανάμεσα στα κλαδιά την καλούσε προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.. Το βήμα της αργό, διστακτικό κουρασμένο.. προχώρησε κάποια μέτρα πιο πέρα μα κάποια στιγμή την άφησε και κείνο .. και λύθηκαν οι δυνάμεις της, τα γόνατα της δεν βάσταξαν και βρέθηκε πεσμένη. Οι δυνάμεις της, την εγκατέλειπαν το ήξερε, το ένοιωθε.. το αίμα έτρεχε ζεστό μα το πρόσωπο της ήταν κρύο, έτρεμε..<o:p></o:p></p> <p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal">Λίγο νερό.. διψούσε… απόγνωση.. τα χέρια με όση δύναμη απέμεινε μέσα τους, όσο ακόμα μπορούσαν να αντέξουν ..ανάμεσα στα δευτερόλεπτα του τίποτα και του όλου.. ανάμεσα στις τελευταίες αντιστάσεις της καρδιάς να συνεχίσει να χτυπάει έψαχναν γύρω τους να βρουν λίγο νερό.. νερό για την ψυχή, νερό για το σώμα.. νερό.. η τελευταία ελπίδα..<span style=""> </span><o:p></o:p></p> <p style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);" class="MsoNormal">Το αναγκαίο συστατικό για την ζωή.. και εκεί λίγο πριν το πάντρεμα του αληθινού με την παραίσθηση.. εκεί που σμίγει η ψυχή του ανθρώπου με τα Θεία , εκεί που αιωρείσαι σαν χνούδι στον άνεμο.. σαν πούπουλο που θα ταξιδέψει μακριά.. την άκουσε… ήρθε για κείνην..<o:p></o:p></p> <a style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SMD6tGHFb0I/AAAAAAAAAoQ/9RgLfyFksBw/s1600-h/Aeris+the+princes.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SMD6tGHFb0I/AAAAAAAAAoQ/9RgLfyFksBw/s320/Aeris+the+princes.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242465618900643650" border="0" /></a> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Comic Sans MS"; panose-1:3 15 7 2 3 3 2 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:script; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Ξόρκια και άλλα γιατρικά για μια ψυχή χαμένη, έψαχνα μάταια να βρω στις πόλεις και στους ανθρώπους.. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Και γύρισα και έφυγα, <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">μακριά εκεί που κανείς πια δεν ψάχνει.. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">σε μύθους και σε πνεύματα.. σε μέλη του</span><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;"> αέρα</span></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"> <br /> <br /><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Μάγισσα των αναστεναγμών ταξίδεψε με.. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">ξόρκια μαγικά ψιθύρισε κοντά μου και πλάνεψε μου το μυαλό. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Μέρες τώρα το φορτίο μου είναι βαρ</span><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">ύ, δειλιάζω να το αφήσω. <o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Έκπτωτός άγγελός η καρδιά που πάλι λάθος δρόμο πήρε.. <span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;"> <br /></span></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">και πέφτει.. <o:p></o:p></span></p><div> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">πέφτει .. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">μαζεύει πάνω στα φτερά, της απόγνωσης </span><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">την χάρη.. <o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">πέφτει και δεν συνέρχεται .. ακούραστα αφήνεται στην ορμή <span style=""> </span>.. <o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">πέφτει.. μα το τέλος δεν μπορώ να δω, μάτια καρδιάς δεν έχω..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">δεν θέλω άλλο να σκεφτώ παρά <span style=""> </span>μνήμες </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SMD-uNP3JiI/AAAAAAAAAoY/LzUJQWeXf-k/s1600-h/fairy_warrior.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SMD-uNP3JiI/AAAAAAAAAoY/LzUJQWeXf-k/s320/fairy_warrior.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242470036042884642" border="0" /></a><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">παλιές να σβήσω.. <o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">ομίχλη να πέσει στα μάτια μου μπροστά .. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">να μην μπορώ πια να σε ζητήσω.. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Μάγισσα των αναστεναγμών πάρε και τον δικό μου.. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">βαριά στη σκέψη κάθεται και<span style=""> </span>μου πληγώνει την καρδιά ..<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">και δεν μπορώ πια να πετάξω όπως παλιά.. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Στη λίμνη ακούμπησα κοντά και χάθηκα, μέσα στα πράσινα νερά. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Σε όνειρα πλανήθηκα που δεν θα βγουν ποτέ αληθινά.. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Τα μαλλιά μου λύθηκαν σιγά .. τα χέρια χαλάρωσαν νερό ζητάνε για να βρουν .. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">το αίμα να ξεπλύνουν, <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">μα τα άρματα μου τα βαριά δεν λένε να με αφήσουν.. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Είναι και κείνη η σκηνή που θέλει να κατέχω του πόνου τις αναστροφές σαν άντρας να αντέχω. . <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Μάγισσα των αναστεναγμών και συ κυρά της λίμνης τι άλλο θέλετε πια να σας πω..</span></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;"> δεν θέλω άλλο να πονάω.. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">πνίξτε μου ετούτο το λυγμό.. πνίξτε και την καρδιά μου.. <br /></span></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">με τα ίδια μου τα χέρια έδιωξα την χαρά μου..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Κύκνοι λευκοί μην έρθουνε ,γιατί θα τους λερώσω.. <br /></span></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">αίμα τρέχουν τα μάτια μου.. <br /></span></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">αίμα που θα πληρώσω.. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Δεν βλέπω , μόνο αισθάνομαι την τόση μου την λύπη, <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">τον αέρα τον μοναχικό που άρχισε να θεριεύει.. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">Άραγε τα νερά σου πλανήθηκαν .. κινούνται πιο γοργά..<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">πάρε με κοντά σου <br /></span></p> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;">πάρε με μακριά.</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Comic Sans MS&quot;;"> <br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold; font-family: trebuchet ms;">Λ<o:p></o:p>υποθύμισε..</span></p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p>(συνεχίζεται..) <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-109077878725542287?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-79986728223225308542008-09-02T13:44:00.003+02:002008-09-02T13:47:43.463+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <p style="font-family: georgia; text-align: justify;font-family:georgia;" class="MsoNormal">Ήρθε και κάθισε σε ένα τόσο δα κομματάκι στην καρδιά .. μια μικρή κουκίδα.. στάμπα από φλιτζάνι του καφέ που έχει πια στερέψει ..γύρισε ανάποδα και ξεχύθηκε .. να δώσει το σημάδι της να μαυρίσει τα σημεία που θέλει, να βγάλει δικά της συμπεράσματα.. μαύρη σοκολάτα που πίκρανε τα χείλη μου και χάλασε<span style=""> </span>την διάθεση.... αναστεναγμός που πληγώνει την ανάσα μου .. την κόβει στα δυο..</p><div> </div><p style="font-family: georgia; text-align: justify;" face="georgia" class="MsoNormal">Και η αφέντρα του καφέ διαβάζει τα σημάδια του.. γυρίζει το φλιτζάνι και ανακατεύει τα καφέ σχήματα.. λερώνει την ψυχή μου με άσχημες αναμνήσεις.. Μπήγει την αγωνία πιο βαθιά μες στην καρδιά.. Λάθη που έγιναν και δεν αλλάζουν.. καταστάσεις μετέωρες.. ανύπαρκτη η ελπίδα.. την λέρωσα με τον καφέ.. και η αμφιβολία ήρθε</p> <p style="font-family: georgia;" class="MsoNormal">Τύχη για το μέλλον .. βάση των παρόντων να πονέσει και να τσιγκλήσει τους χτύπους της καρδιάς να τρέξουν.. για άλλη μια φορά σε ένα γύρο τρελό.. τι θα γίνει.. τι θα δείξουν τα μελλούμενα.. αγωνία από καταστάσεις που παρήλθαν και δεν αλλάζουν.. αχ και να έβλεπε λιγάκι και την δική μου την καρδιά και το δικό μου το φλιτζάνι.. αχ και να μπορούσα να αναθαρρέψω μέσα σου μια σκέψη.. ένα μου «λειπεις»</p> <p style="font-family: georgia;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="font-family: georgia;" class="MsoNormal">Η αφέντρα πληρώθηκε .. τριάκοντα αργύρια για να αλλάξουμε το μέλλον μα εκείνο δεν αλλάζεται .. </p> <p style="font-family: georgia;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="font-family: georgia;" class="MsoNormal">Θα τα καταφέρω.. σκουπίζω την ελπίδα με ύφασμα λευκό , σημάδια του καφέ να φύγουν.. <span style=""> </span>Θα τα καταφέρω… </p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-7998672822322530854?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-17003527812710689462008-09-02T12:57:00.004+02:002008-09-02T13:09:06.571+02:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SL0cpfKc8VI/AAAAAAAAAn4/ahhrLdpgDo4/s1600-h/catchmewi2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SL0cpfKc8VI/AAAAAAAAAn4/ahhrLdpgDo4/s320/catchmewi2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241377040394678610" border="0" /></a><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >«... Ήθελε κάτι να κάνει, αλλά δεν ήξερε τι, τι σχήμα να δώσει στο μέλλον της.. </span> <br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >Πως θα μπορούσε μια γυναίκα να διεκδικήσει ένα κομμάτι του χρόνου και να το κάνει να λάμψει. Πως ανθίζει ένα λουλούδι όταν είναι θαμμένο στο νερό...</span> <br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >Ήθελε να είναι κάτι με περίγραμμα και, αν και δεν ήταν σίγουρη για το τι εννοούσε μ' αυτό, ήθελε να αποκτήσει κάποιο σεβασμό, αξιοπρέπεια,</span> <br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >κάποια ισορροπία και δύναμη δική της.</span> <br /></div><span style="font-size:100%;"> <br /></span><div style="text-align: center;"><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >Να βρει τον εαυτό της. Το πάθος ήταν μυστικό και αφανέρωτο...»</span> <br /> <br /></div> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:arial;"> <br /> <br />P. s. @ Hara... se eyxaristw</span></span> <br /></div></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-1700352781271068946?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-92132528529569147062008-05-14T15:47:00.000+02:002008-12-09T04:08:36.204+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SEVLgVqXBbI/AAAAAAAAAbw/eZc2NqVLN4s/s1600-h/blowing-dandelions.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5207651563066557874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SEVLgVqXBbI/AAAAAAAAAbw/eZc2NqVLN4s/s320/blowing-dandelions.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p> </p><p><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><em>Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου</em></span></p><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><em><p><br /> </p><p>Κι έτρεμε τρεις φορές το μοβ τρεις μέρες πάνω από τους καταρράχτες</p><p> </p><p><span style="color:#ffffff;">*</span></p><p><span style="color:#ffffff;">*</span></p></em></span><p><br /><br /></p><p>Σε μια λεκάνη με νερό ριγμένα δεκάδες τριαντάφυλλα, γεράνια, καμπανούλες, γιασεμιά. Όλα πάρθηκαν στην αγκαλιά της Ζένιας κι από κει καταλήξανε μέσα στην κόκκινη λεκάνη να επιπλέουνε! </p><p>Στην άνοιξη θυσία υδάτινη έκανε η μικρή Ζένια και κάθε τόσο έβαζε το χεράκι της και τα ανακάτευε.. Κυματάκια έφτιαχνε και έκανε τα λουλούδια βαρκούλες παίρνοντας τη σκέψη της μακριά. </p><p>Δεν μιλούσε δεν παραπονιόταν, μόνο ήτανε μουτρωμένη. Ήταν σίγουρο πλέον πως η Ελένη την είχε βάλει τιμωρία την μικρή γι’ αυτό δεν μιλούσε, και δεν είχε πάει σχολείο αλλά και ούτε είχε έρθει το προηγούμενο απόγευμα να παίξει με την Εύα. </p><p>Και η Εύα σαν μεγάλη κυρία πια, κατάλαβε γρήγορα ότι η φίλη της είχε κάποιο πρόβλημα και ήταν στεναχωρημένη, βάλθηκε να την κάνει να παίξουνε μαζί.. Έκοψε όλα τα λουλούδια της γιαγιάς της Ζένιας και τα άπλωσε δίπλα στη λεκάνη κάνοντας όνειρα μαζί τους που τα μοιραζόταν με την φίλη της. Ποιο από όλα θα κάνανε άρωμα, ποιο θα το πουλούσανε και ποιο θα κρατούσανε για κείνες..</p><p><span style="color:#ffffff;">*</span></p><p><span style="color:#ffffff;">*</span><br />Η ώρα δέκα ακριβώς και το προσωπάκι της Ζένιας έχει φωτίσει , έχει ξεχάσει την τιμωρία και τα παράπονα και παίζει αφηρημένη με την Εύα. Η Εύα είναι ευχαριστημένη που ξαναβρήκε την φίλη της , κατευθύνει τους κανόνες του παιχνιδιού εκείνη διαλέγει τα λουλούδια και η Ζένια με το χεράκι της τα ανακατεύει , ταξιδεύει μαζί τους. </p><p><br /><br /><em><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:85%;">Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές</span></span></em></p><em><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:85%;"><p>Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος</p><p>Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός<br /><br />Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι</p><p><span style="color:#ffffff;">*</span></p><p><span style="color:#ffffff;">*</span></p><p><br /></span><br /></span></em></p><p>Η Ειρήνη έχοντας δει και ακούσει αρκετά, ξεχνά για ποιο λόγο έχει φτάσει εκεί και κάθεται και τις χαζεύει τις μικρές. Πως πέρασε ο καιρός και πως ήταν παλιά τα πράγματα και πως είναι τώρα. </p><p>Κάποτε σε κάποια λεκάνη με νερό έπαιζε εκείνη με την φίλη της την Ελένη! Τελικά τα όνειρα των παιδιών ανεμώνες γεννιούνται στον άνεμο .. Με ένα φύσημα ταξιδεύουν και σε παίρνουν μαζί τους.. Τα όνειρα των παιδιών είναι τα πιο δυνατά από όλα! </p><p>Χτίζουν αποστάσεις στο λεπτό, ειλικρινά συναισθήματα που γεμίζουν άδειες καρδιές και σβήνουνε μίση. Θυμήθηκε την μπάλα σε σχήμα πασχαλίτσας που είχε η Ελένη και που η ίδια την εκβίαζε όποτε η Ελένη φοβόταν να την ακολουθήσει στα όνειρα, και χαμογέλασε!! </p><p>Ένιωσε ένα χέρι να την αγκαλιάζει στους ώμους , γύρισε ξαφνικά και ήταν εκεί η Ελένη, πιο μεγάλη κατά πολύ από την ανάμνηση της αλλά με το ίδιο χαμόγελο!!</p><p><br />«Έλα» ,της είπε, «πάμε μέσα έχω ψήσει καφέ!!!»</p><p> </p><p><br /><br />Πάντα μαζί<br /> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-9213252852956914706?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-80290046349317618212008-05-12T15:34:00.002+02:002008-12-09T04:08:36.489+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SEVIvbmSY0I/AAAAAAAAAbo/_CCuHurLpoE/s1600-h/red-oak-catkins-in-spring.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5207648523823244098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SEVIvbmSY0I/AAAAAAAAAbo/_CCuHurLpoE/s320/red-oak-catkins-in-spring.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><em></em></span> </div><div><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><em>Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει </em></span></div><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><em><div><br /> </div><div>Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει</div><div><br /></div><div>Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ </div><div><br /> </div><div>Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ</div><div><br /></div><div>Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει</div><div> </div><div><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div><br /></div></em></span><div><br /></div><div></div><div> </div><div>Άνοιξε διακριτικά την γκρι σιδερένια πόρτα, με τρόπο έτσι ώστε να μην ακουστεί και την καταλάβουν οι μικρές. </div><div>Ήθελε να δει τι είχε σκαρφιστεί πάλι η Εύα και για ποιο λόγο πάλι απουσίαζε από το μάθημα. Ήταν θυμωμένη αλλά και περίεργη εξίσου, έπρεπε να την βάλει τιμωρία αφού πια δεν καταλάβαινε από λόγια και φοβέρες. </div><div>Πέρασε κάτω από την πασχαλιά, εισέπνευσε μπόλικο από το άρωμα της προχώρησε ευθεία δίπλα στον τοίχο της παλιάς μονοκατοικίας , πίσω από τους τρεις περιστερώνες προσπαθώντας να διακρίνει θορύβους παιδιών. Πιο μέσα ακουγόταν ο ήχος από το τρεχούμενο νερό και θροΐσματα στα φύλλα από τα περιστέρια. </div><div>Ο κυρ. Παναγιώτης θα είχε ανοίξει να καθαρίσει τις κλούβες τους και να τους βάλει καθαρό δροσερό νερό.. Στα δέντρα ακόμα φαινόταν έντονη η υγρασία, στάλες από το νερό λαμπύριζαν με τις ακτίνες του ήλιου.. Χιλιάδες μικρά πρίσματα, σκορπούσαν χρώματα δεξιά και αριστερά. </div><div>Ένας μικρός παράδεισος αυτό το σπίτι, δέντρα ψηλά, λουλούδια και περιστέρια.. χιλιάδες μικρές ψυχές να πετάνε πάνω από το κεφάλι σου, να γουργουράνε χαρακτηριστικά, να γεννούν μικρά περιστεράκια και όλα να συνομιλούν με το Θεό. Τις είδε εκεί στο βάθος καθισμένες δίπλα σε μια λεκάνη γεμάτη με νερό να μιλάνε. Ο κυρ. Παναγιώτης που είχε πάρει είδηση την είσοδο της στην αυλή , κουνούσε περιπαιχτικά το κεφάλι του, αυτόπτης μάρτυρας των όσων έλεγαν οι μικρές..</div><div> </div><div><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div><br /></div><div>~~~~</div><div><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div><br /><br /></div><div> </div><div>«Θύμωσα, αλήθεια σου λέω θύμωσα και ήρθα να σε βρω.. γιατί δεν ήρθες σήμερα να πάμε μαζί σχολείο σε περίμενα στην αυλή μου για ώρα πολλή, μέχρι που με κατάλαβε η γιαγιά μου και με έστειλε για μάθημα»</div><div> </div><div> </div><div><br /></div><div> </div><div>«Και εγώ δεν μπορούσα να διαβάσω και να ακούω την κυρία, αφού σκεφτόμουνα εσένα και όλα αυτά που ήθελα να σου πω.. Και έφυγα από το μάθημα στο πρώτο διάλειμμα και ήρθα να σε βρω..» «Ζένια είσαι η καλύτερη μου φίλη, γιατί δεν ήρθες χθες το απόγευμα να παίξουμε , αφού τέλειωσα γρήγορα γρήγορα τα μαθήματά μου και σε περίμενα στην αυλή. Η μαμά μου, μου είπε ότι πήρε τη μαμά σου και της το είπε να σε αφήσει να έρθει να κάτσουμε σπίτι μου γιατί δεν ήρθες;;»</div><div> </div><div><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div> </div><div><br /></div><div> </div><div>Η ώρα 10 παρά και η μικρή Εύα έκανε παράπονα στην φίλη της τη Ζένια, προφανώς γιατί της έλειψε η παρουσία της κοντά της. Έτσι είναι τα παιδιά διεκδικούνε κάθε τι που πιστεύουνε ότι τους ανήκει. Και η μικρή η Εύα είχε τόσα πολλά πραγματάκια να πει στην Ζένια που μπερδεύτηκαν στο μυαλουδάκι της και γίνανε κύμα μεγάλο που ξεσηκώθηκε για εξηγήσεις παιδικές. Και είχε αλήθεια τόσα να της πει, για τις τιμωρίες που την φοβέριζε η μαμά της ότι θα φάει αν δεν ξαναδιαβάσει, και αν το ξανασκάσει από την τάξη, για την κυρία στο μάθημα και για τα μαθηματικά που δεν μπορούσε να καταλάβει, για τον Κωστάκη που όλη την ώρα κοίταγε την Μαρία την συμμαθήτρια τους και δεν της έδινε πια σημασία, ούτε ζητούσε τα μολύβια της πια. Για το καλοκαίρι που έφτανε σιγά σιγά και η Εύα δεν ήθελε να αποχωριστεί την φίλη της , ήθελε να περνάνε όσο πιο πολύ χρόνο μπορούσαν μαζί..</div><div> </div><div> </div><div></div><div></div><div align="right">(συνεχίζεται..)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-8029004634931761821?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-80987661099772406722008-05-10T16:00:00.003+02:002011-06-16T15:47:07.708+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SEAJDhTTvHI/AAAAAAAAAbY/05xErYWpsRE/s1600-h/untitled457.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206171125323906162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/SEAJDhTTvHI/AAAAAAAAAbY/05xErYWpsRE/s320/untitled457.bmp" border="0" /></a> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:'Comic Sans MS';"><span style="font-size:-0;"></span>Είχε παρατήσει όλες τις δουλειές της στη μέση. Το φαγητό μισοψημένο με τη φωτιά χαμηλωμένη, τα κρεβάτια ξέστρωτα, τα σεντόνια ατίναχτα, το σπίτι ασυγύριστο.. Ούτε ψωμί δεν είχε καταφέρει να πάει να πάρει από το φούρνο.. της ερχόταν πανικός μόνο που τα σκεφτόταν όλα αυτά και η ώρα κόντευε κιόλας δέκα.</span></p><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(255,255,255)">*</p><p class="MsoNormal"><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">*</span><br /><span style="font-family:'Comic Sans MS';"><!--?xml:namespace prefix = o /--><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:'Comic Sans MS';"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:'Comic Sans MS';">Κι απ’ την άλλη αυτό το τηλεφώνημα την αποδιοργάνωσε. Είχε συνηθίσει πια να ακούει τα ίδια και τα ίδια μαντάτα κάθε φορά. Τι πρωτότυπο να την ειδοποιούσαν για κάτι πιο ευχάριστο, όπως η πρόοδος της μικρής στο σχολείο ή για κάποια εκδήλωση που θα λάβαινε μέρος και το «αγγελούδι» της, αλλά που τέτοια τύχη..</span></p><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(255,255,255)">*</p><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(255,255,255)">*</p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:'Comic Sans MS';"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:'Comic Sans MS';"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:'Comic Sans MS';">«Αχ αυτό το παιδί..» μονολογούσε καθώς κατευθυνόταν σε μία γνωστή διεύθυνση κατοικίας από τα παλιά. Προαισθανόταν από πριν που θα είχε πάει το αλητάκι της, η Εύα.. «Να δω τι δικαιολογία θα μου τσαμπουνήσει πάλι το παλιόπαιδο» έλεγε και ξανάλεγε.</span></p><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(255,255,255)">*</p><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(255,255,255)">*</p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:'Comic Sans MS';"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:'Comic Sans MS';"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:'Comic Sans MS';">Λίγα στενά πιο κάτω , στο τρίτο στενάκι δεξιά για την ακρίβεια πίσω από τις γυρτές κληματαριές βρέθηκε μπροστά σε μια παλιά μονοκατοικία. Σαν να ήταν ξεχασμένη από το χρόνο αυτή η γειτονιά , λες και η τεχνολογία και ο πολιτισμός είχαν ξεχάσει να ρίξουν μια ματιά και προς τα εδώ. Μπροστά της εκτεινόταν η παλιά πέτρινη μάντρα με την γέρικη πασχαλιά στα δεξιά , ανθισμένη κατάλευκη αφού προϋπαντούσε την άνοιξη, και τους τρεις περιστερώνες στημένους σε παράλληλη σειρά στα αριστερά της. Ο κυρ. Παναγιώτης που τους είχε , λάτρης θανατικός των περιστεριών.. Θυμάται ακόμα ιστορίες για αγώνες περιστεριών που τα έστελναν μέχρι και στη Θεσσαλονίκη για να δουν ποιο θα βρει το δρόμο να φτάσει πρώτο..<span style="font-size:-0;"> </span>Και κάθε τόσο στόλιζε το σύνθετο της κυρα- Ελένης με κύπελλα και τρόπαια από τις κατακτήσεις του. Είχε να το λέει για τα περιστέρια του, και μαζί του και όλος ο κόσμος που τον Θαύμαζε.</span></p><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(255,255,255)">*</p><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(255,255,255)">*</p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:'Comic Sans MS';"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:'Comic Sans MS';"><span style="font-size:-0;"></span><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:'Comic Sans MS';">Εκεί πέρα είχε περάσει και η Ειρήνη τα παιδικά της χρόνια.. Μα πως θα μπορούσε να το ξεχάσει, ήταν το σπίτι της γιαγιάς της καλύτερης της φίλης. Μαζί στα παιχνίδια, στα όνειρα τα εφηβικά, μαζί και μεγαλώνοντας τα παιδιά τους.. Η Ειρήνη και η Ελένη φίλες αχώριστες, αδελφικές! Μαζί τις κοπάνες μαζί στα μυστικά, μαζί τώρα και τα παιδιά τους, η Εύα και η Ζένια.. κοριτσάκια της πέμπτης δημοτικού με απροσδιόριστο χαρακτήρα ακόμα.. Η Ειρήνη όμως είχε το μεγαλύτερο πρόβλημα με την Εύα της, με τίποτα δεν μπορούσε να την τιθασεύσει. Αναρωτιόταν πάντα από ποιον είχε πάρει αυτό το παιδί, μα κάθε που γύρναγε και κοίταγε τον άντρα της ήξερε ακριβώς την σωστή απάντηση. Δεν χρειαζόταν καμιά άλλη επιβεβαίωση. Φτυστή και στα μάτια και στο χρώμα των μαλλιών, «αγγελούδι» το κοριτσάκι της. Για άλλη μία φορά κι αυτή την εβδομάδα είχε κάνει κοπάνα απ’ το σχολείο η μικρή και οι δικαιολογίες διάφορες , ανάλογα με το τι απασχολούσε το αθώο κεφαλάκι του παιδιού πάντα κάτι θα συνέβαινε και δεν πήγαινε σχολείο. </span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:'Comic Sans MS';"></span> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:'Comic Sans MS';"></span> </p><p class="MsoNormal" align="right"><span style="font-family:'Comic Sans MS';"><span style="color:#990000;">(συνεχίζεται)<o:p></o:p></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-8098766109977240672?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-7909688319216283372008-04-17T10:35:00.002+02:002010-06-02T00:14:04.812+02:00<div align="right">Ψυχή αιχμαλωτισμένη στη μελαγχολία .. καταρρακωμένα όνειρα και σκόρπιες πεταμένες σκέψεις από πεθαμένα φιλιά, από ξεψυχισμένες στιγμές, εγκατάλειψη..<br />όση ζεστασιά και να σου προσφέρει ένα αερόθερμο κρυμμένο κοντά στα πόδια σου, δεν φτάνει για να γεμίσει το μυαλό σου..<br />Στιγμές που είχα και στιγμές που έχασα, στιγμές που νοσταλγώ , αγκαλιές, μυρωδιές γεύσεις, ένα ποτήρι παλιό κόκκινο κρασί και εσύ εκεί απέναντι μου.. να με τυραννάς.. να μου παιδεύεις το μυαλό .. Πάψε πια να μου μιλάς με την καρδιά μου, πάψε να με πονάς και φύγε από μπροστά μου, χάσου από τα μάτια μου.. Δεν θέλω να σε ξέρω.. θέλω να ξεχαστείς όπως ξεχάστηκαν και τα όνειρα μου.. Θέλω να ξεχάσουν όλοι ακόμα και εσύ.. ότι υπήρχα για σένα.. Είναι άδικο αυτό που ζω.. Θέλω να ταξιδέψω μακριά σου.. με ακούς μακριά σου!<br /><br /></div><div align="right">Αέρας φυσάει δυνατός, τραβάει τα μαλλιά μου σε ένα ξέφρενο χορό, χτυπάει, παρασύρει τα βήματα μου, παραπατάω.. Πάντα αυτό έκανα παραπάταγα εδώ και εκεί και μόνο στην ιδέα του χαμού σου, πέθαινα χίλιες δυο φορές.. Κύκλους σε ένα σενάριο άτυχο.. το έργο είχε μεγάλο ενδιαφέρον μα δυστυχώς ξέμεινε από σκηνική παρουσία .. Και είμαι εδώ χαζή,, κοντά στην προβλήτα να σε διώχνω.. φύγε σε παρακαλώ.. φύγε μέσα από τα μάτια μου, άφησέ με ήσυχη να ζήσω να αναπνεύσω… εγώ δεν άξιζα για σένα.. όχι εσύ..<br /><br /></div><div align="right">Τι ήσουνα; Μια γυναίκα μπερδεμένη .. τι είσαι τώρα πια ;; μια γυναίκα μπερδεμένη με πολλά περισσότερα χτυπήματα.. Άνεμος.. σαν τον άνεμο ψάχνει σκόρπια πράγματα.. ακάλυπτές ψυχές να πονέσει.. Άλλα σου είχε υποσχεθεί και άλλα έκανε.. Υποσχέσεις..<br />Υποσχέσεις.. πόσα λόγια ψεύτικα μάζεψα στο καλάθι για την καρδιά μου.. κι ήσουνα εσύ εκεί να μου τα δίνεις όλο και περίσσια όλο και πιο πολλά..<br />Πόσα λόγια σου είπα και εγώ.. πόσο αληθινά σε νοιάστηκα.. σκύβω το κεφάλι και αφήνω τον άνεμο να με χτυπάει στο τραπεζάκι απομένει εκείνο το ποτήρι με το κόκκινο κρασί .. ριγεί από την ορμή του αέρα που τραντάζει το γυαλί.. διάφανα.. και η καρδιά μου , το αίμα της που αιμορραγεί μέσα σε ένα τόσο χαζό σώμα.. Χαζή!! Χαζή!!! Πάντα θύμα στις καταστάσεις.. πάντα εσύ να πονάς.. και να νοιάζεσαι ακόμα.. Τα χρόνια περάσανε και εσύ παρέμεινες στο ίδιο θέμα χαζή.. αναλλοίωτη να αφήσεις την ψυχή σου για κείνον.. καθάρια την σκέψη σου χωρίς στίγματα να την λερώνουν.. χαζή.. ποσό χαζή ήσουνα..<br />Σε λέρωσε και εσένα.. σε μάτωσε και σ’ άφησε να γλύφεις τις πληγές σου σαν σκυλί.. το άξιζες?? Όχι πες μου το άξιζες.. τι έδωσες και τι πήρες καρδιά μου</div><div align="right"><br /></div><div align="right">Τον μισώ.. τον μισώ όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.. Θέλω πολύ να τον μισήσω.. Στον αγύριστο τα λόγια του, και πιο πολύ η αγκαλιές του.. δηλητήριο ήτανε για μένα , με φαρμακώνανε κάθε στιγμή κάθε λεπτό ακόμα και στα ύστατα..<br />Να μην τον ξαναδώ μπροστά μου.. να φύγει να χαθεί στον κόσμο του.. τον μισώ με όλη την δύναμη που μπορώ να το πω.. Το μπλε του τραπεζιού σκούρυνε και αυτό όπως και η θάλασσα.. και ο ουρανός.. αντάρες ξεσηκωθήκανε και θέλουν να φέρουν ταραχή.. κουμπώνω πολύ το παλτό μου.. να μην νοιώθω κι άλλο κρύο , μου φτάνει το δικό μου.. Το ποτήρι παραμένει στη θέση του αγέρωχο ένα γυάλινο πράγμα είναι κι αυτό όπως και η καρδιά του.. Σηκώθηκα να φύγω.. να το αφήσω πίσω μου όπως και αυτόν..<br /><br /></div><div align="right">Το κρασί σώθηκε και όσο ακόμα απόμεινε μέσα σε κείνο το κρυστάλλινο ποτήρι θα το πάρει η θάλασσα ..</div><div align="right"></div><div align="right"><br /><br /></div><div align="right">Μη κοιτάς άλλο πια</div><div align="right"><br /></div><div align="right">Φύγε σε παρακαλώ.. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-790968831921628337?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-22918543384825271742008-03-27T12:42:00.001+02:002008-03-27T13:21:56.171+02:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-327775b11e124c4a" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v5.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D327775b11e124c4a%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4BCB08D0950CE2A15CA970D1BB15B2AC515FAB5C.7D7114E065951CBC9AED275E6ADB4D6CED8840D5%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D327775b11e124c4a%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3Dz8uup1toGkZifrZDYECNoKH3qTM&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v5.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D327775b11e124c4a%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329845201%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4BCB08D0950CE2A15CA970D1BB15B2AC515FAB5C.7D7114E065951CBC9AED275E6ADB4D6CED8840D5%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D327775b11e124c4a%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3Dz8uup1toGkZifrZDYECNoKH3qTM&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-2291854338482527174?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-20663625387269928302008-02-16T16:59:00.002+02:002008-02-22T17:20:10.392+02:00<div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">Χορεύουν φύκια</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">κάτω απ' το τζάμι του νερού.</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">Τα ρηχά έχουν κι αυτά</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">τα βάσανα τους και τα γλέντια τους.</span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#990000;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#990000;"></span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">*<br />Τώρα θα έχουν λύσει τα μαλλιά τους</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">οι αγνές ησυχίες τριγύρω</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">με τη σιωπή σου θα τις κανείς</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">γυναίκες σου εκπληρωμένες.</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">Ξαπλώνουν δίπλα σου</span></div><div align="right"><span style="font-family:Times New Roman;color:#990000;"></span> </div><div align="right"><span style="font-family:Times New Roman;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:Times New Roman;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:Times New Roman;color:#ffffff;"></span> </div><div align="right"><br /></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ώρα Ελλάδας 7:30 μόλις που αρχίζει να σουρουπώνει . Η πιο όμορφη ώρα της μέρας , την ώρα που ντύνεται ο ουρανός με χίλια χρώματα και χίλιες δυο αισθήσεις. Του κόσμου όλου τα συναισθήματα , αγάπης λύπης, πόνου δυστυχίας, ευτυχίας, χαράς, ηρεμίας τα κλείνει όλα μέσα σε ένα πολύχρωμο τεράστιο σάρι. Και το μείγμα μας έτοιμο. Λίγο από ευτυχία, δύο δόσεις λύπης, και μισή δόση δυστυχίας και ύστερα για να δέσει όση ευτυχία και ηρεμία έμεινε. Και όλα αυτά τα βάζει στο φούρνο του ο Θεός και μας προσφέρει αυτό που βλέπουμε στον ουρανό. Η πιο ήρεμη ώρα της μέρας.. την ώρα που αφουγκράζονται οι ζωντανοί της ψυχές αυτών που έχουν φύγει κοντά τους. </span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span> </div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span> </div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span> </div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;">Η Ηρώ μόλις είχε βγει από τη θάλασσα και τίναζε τα μαλλιά της να φύγει το περιττό νερό. Έκατσε δευτερόλεπτα να χαζέψει λίγο την θέα , έκλεισε το μάτι στο ηλιοβασίλεμα και ντύθηκε γρήγορα να φύγει . Πάντα βιαζόταν αυτή η κοπέλα. Πάντα έτρεχε ποτέ δεν καθόταν σε μία μεριά. Το τζιν μπήκε με δυσκολία καθώς το σώμα ήταν ακόμα βρεγμένο και το φανελάκι μόλις ακούμπησε πάνω της μούσκεψε και αυτό. Φόρεσε στον ώμο το τσαντάκι της με τα υπόλοιπα πράγματα πήρε τα κλειδιά και κατευθύνθηκε προς την μηχανή. Την είχε ακουμπήσει λίγα εκατοστά παραπέρα από το κύμα. Στηριγμένη στο νύχι της την περίμενε υπομονετικά , για να κάνει τα υπόλοιπα καπρίτσια της. Ανέβηκε πάνω, έβαλε μπρος και αφού τράβηξε λίγο περισσότερο το πίσω γκάζι για έναν ακόμα χορό στην άμμο έφυγε γρήγορα. Έπρεπε να γυρίσει πάλι πίσω στην βουή της πόλης. Έφτασε στο διαμέρισμα της και μηχανικά άνοιξε την πόρτα. Μα ο αέρας που την συνόδεψε , μπήκε και κείνος ορμητικά μέσα στο σπίτι και έφερε αναστάτωση. Καμιά δεκαριά χαρτιά από το γραφείο έπεσαν κάτω στο πάτωμα.</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"><br />Η Ηρώ δεν έδωσε σημασία και όπως ήταν ευδιάθετη κατευθύνθηκε προς το ντουζ για να βγάλει την αλμύρα από πάνω της.<br />Σε μισή ώρα όλα πια ήταν όπως πριν, τίποτα δεν θύμιζε το μπάνιο στη θάλασσα, το χορό στην άμμο και την ξέφρενη πορεία που είχε πάρει η μηχανή στο γυρισμό. Η Ηρώ βρεγμένη και γεμάτη μυρωδιές από αφρόλουτρο και σαμπουάν έψαχνε για τα ρούχα της. Έβαλε προσεκτικά μία φόρμα για να σκεπάσει τα πόδια της και ένα κοντομάνικο μπλουζάκι, έπιασε τα μαλλιά της βιαστικά και κατευθύνθηκε προς τα χαρτιά.</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#ffffff;"><br /></span>Στο δρόμο της βρέθηκε και ο τηλεφωνητής με το κουμπάκι στο κόκκινο, είχε μήνυμα. Το πάτησε γρήγορα και άρχιζε να μαζεύει τον λογαριασμό της ΔΕΗΣ που ήταν πεσμένος κάτω, ένα χαρτί από τα κοινόχρηστα, την λίστα με τα ψώνια και την καρτ ποστάλ που είχε ξεκολλήσει εκείνη από το ψυγείο. Την καρτ ποστάλ από τη Ρώμη που είχαν πάει μαζί πριν μισό χρόνο.. λίγο πριν χωρίσουν . Το ένα και μοναδικό ταξίδι που είχαν κάνει μαζί.<br /></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;"><br />Όσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή λένε. Και ότι είναι γραφτό να γίνει , όσα εμπόδια και να υπάρχουν θα γίνει, γιατί είναι από το Θεό γραμμένο. Είναι το ριζικό Έτσι και τώρα μία τυχαία στιγμή πέρασε από μπροστά της το πρόσωπο του. Τα γαλάζια μάτια του που τόσο πολύ αγαπούσε. Τα μαλλιά του που της άρεσε να τα χαϊδεύει λίγο πριν τον αγκαλιάσει το δειλινό. Κι ήταν και κείνος ο αέρας που πήρε να φυσάει ξαφνικά και την έκανε να κρυώνει να ζητάει υποσυνείδητα αγκαλιά.. ήταν και κείνο το όνειρο που είχε δει το προηγούμενο βράδυ.. εκείνο το άλογο το καφετί που έτρεχε κόντρα στον ήλιο.<br /></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"></span></div><span style="color:#ffffff;"><div align="right"><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Η φωνή που ακουγόταν από τον τηλεφωνητή έλεγε «φιλενάδα έχω δύο εισιτήρια για Ρώμη, θες να πάμε μαζί το Σαββατοκύριακό.. έλα πες μου ναι!! Γιώτα»</span><br /><br /></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">Εκεί δεν έχει ακόμα νυχτώσει κι ας νύχτωσε τόσο εδώ των τόπων οι κρίσιμες ώρες<br />σπάνια συμπίπτουν.<br />Η σκέψη σου στερεώνει σκαλοπάτια στον αέρα κι ανεβαίνει.<br /></span><span style="font-family:times new roman;color:#009900;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffffff;">*</span></div><span style="font-family:times new roman;color:#009900;"><div align="right"><br />Θα θελα έτσι μονάχα για μια στιγμή να ‘μαι πάνω στη χαίτη εκείνου του αλόγου που είχε το χρώμα της γης και κάλπαζε διασχίζοντας το χορτάρι. Και να πετάω και εγώ στον αέρα και να ανεμίζω στη χαίτη του. Θα θελα να κρατιέμαι από πάνω του, σώμα με σώμα για να νοιώθω τις βιαστικές ανάσες του που έκαναν το στέρνο του να ανεβοκατεβαίνει . Και ύστερα με τον άνεμο να περάσω μπροστά από τα γαλάζια μάτια του Πέτρου, να δω τη σκιά του, να δω που πλανιέται το βλέμμα του, να χαϊδέψω τα μαλλιά του.<br />Μη με ρωτάτε αν θα θελα να πέρναγα και από την Ηρώ.. μέσα από τα βρεγμένα μαλλιά της μπορεί να προέρχομαι ήδη.<br /></span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">Που ξέρω εγώ τα ευαίσθητα σημεία του πελάγους<br />για να σε καταλάβω ;<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-2066362538726992830?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-7688192795753064642008-02-12T16:52:00.001+02:002008-02-22T16:56:31.475+02:00<div align="right">Δύο μήνες τώρα κανείς δεν το δάμασε, δεν άφησε κανέναν να το χτυπήσει.. μόνο το άφηνε ελεύθερο μέσα σε εκείνα τα στρέμματα περιφραγμένης γης να τρέχει να καλπάζει. Και εκείνος ανέβαινε ψηλά στον ξύλινο φράχτη και το παρατηρούσε. Το σώμα του είχε δέσει πια από το καλό τριφύλλι και το σανό που έτρωγε και όπως ήταν τώρα καθαρό, φάνταζε πιο όμορφο από ποτέ. Το δέρμα του καστανό μέσα σε όλη αυτή την Ανοιξιάτικη φύση γυάλιζε από μακριά. Ζέσταινε τη ματιά σου, και αυτή η χαίτη του όλο και πιο ξανθιά γινότανε..<br /></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><br />Δεν είχε ακόμα τολμήσει να το καβαλήσει, όσο κι αν το επιθυμούσε. Θα ερχόταν κι εκείνη η ώρα όταν το άλογο θα ήταν έτοιμο. Μονάχα το παρατηρούσε. Ήταν και εκείνες οι σκοτούρες που είχε ο Πέτρος στο μυαλό του, που δεν του άφηναν χρόνο για ξεγνοιασιά. Όλη η φάρμα και οι δουλειές της περνούσαν από τα χέρια του. Μεγάλωσε πριν την ώρα του, κάτι που τον είχε κουράσει ψυχικά.</div><div align="right"></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;"><br /></span>Σε ώρες απόγνωσης, έβγαζε το άλογο από το στάβλο, το έλυνε και το έβαζε μέσα στον περιφραγμένο χώρο. Εκείνο ήθελε μόλις λίγα δευτερόλεπτα για να αφηνιάσει και να αρχίσει να τρέχει πέρα δώθε. Δεν υπήρχε σημείο μέσα σε τόσα στρέμματα που να μην είχε πάει. Έσκιζε με τα πόδια του το πράσινο ψηλό χορτάρι, προσπερνούσε τον άνεμο και πήγαινε κατευθείαν στον ήλιο. Εκεί που η ματιά του Πέτρου δεν μπορούσε να δει καθαρά και όταν ήθελε να ξεκουραστεί λύγιζε τα πόδια και ξάπλωνε κοντά στη λιμνούλα. Απολάμβανε την δροσιά.</div><div align="right"></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><br />Και το χάζευε, πόσο νεύρο έκρυβε μέσα του αυτό το αδύνατο πλασματάκι. Ήθελε να επιβληθεί και στον άνεμο, έκανε μαγκιές και στα μεγαλύτερα άλογα. Το αγαπούσε καταβάθος, χωρίς να το παραδεχτεί και εκείνο μόνο του ήτανε. Όταν ο Πέτρος είχε προβλήματα, δεν ήθελε βοήθεια από κανέναν. Ούτε στην μάνα του δεν μιλούσε , ούτε στον αδερφό του , ήθελε πάντα να πιστεύει ότι ήτανε μόνος του. Φοβόταν κατά βάθος ότι κάποια στιγμή θα τους έχανε και εκείνους. Όπως έχασε τον πατέρα του. «Εγώ μπορώ και μόνος μου» έλεγε και ξανά έλεγε. Και ίππευε τα άλογα του μανιασμένα, όσο πιο δύσκολο το εμπόδιο μπροστά τόσο πιο πείσμα έβαζε με τον εαυτό του να το ξεπεράσει. Να κάνει ένα ακόμα άλμα. Δεν φοβόταν τον θάνατο, ή μάλλον τον φοβόταν τόσο πολύ που του πήγαινε κόντρα. Γι αυτό δεν ήθελε δεσίματα και δεσμούς καρδιάς. Απαρνιόταν τα πάντα και πονούσε διπλά.</div><div align="right"></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><br />Αυτή τη φορά δεν είχε κουράγιο ούτε στο φράχτη να σκαρφαλώσει. Αφού ακολούθησε τη συνηθισμένη διαδικασία να πάρει το άλογο να το λύσει και να το αφήσει ελεύθερο μέσα σε εκείνη την έκταση. Έκατσε να το χαζεύει από κάτω. Με τα δυο του χέρια ακουμπισμένα στο ξύλινο κάγκελο να στηρίζουν το κεφάλι του, το παρατηρούσε να ξεμακραίνει. Μία σκιά περιφερόταν στα γαλάζια μάτια του, μία σκιά που τα έκανε ακόμα πιο θαμπά. Έγνοιες πολλές στο μυαλό του, ήταν και κείνος ο αέρας που άρχισε ξαφνικά από τα πουθενά, παρέσερνε τα σύννεφα να κρύβουν όλο και πιο πολύ τον ήλιο. Και του μετάδιδε ένα τρεμούλιασμα, ένα ανατρίχιασμα στην ραχοκοκαλιά. Ήταν και κείνο το όνειρο την προηγούμενη νύχτα που δεν τον άφησε να κοιμηθεί. Ήταν και η παράξενη αίσθηση ότι βρισκόταν κάπου γύρω του εκείνη.</div><div align="right"></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="right"></div><div align="right">Είχε καιρό να την δει, να ακούσει το γέλιο της, να την μυρίσει.<br />Τον είχε αφήσει, την είχε διώξει με τον τρόπο του, σημασία είχε πως ήτανε χωριστά.<br />«Σε καλό μου σήμερα.. η ιδέα μου θα ναι» μονολόγησε και συνέχισε με το βλέμμα του να πλανιέται στο χώρο. Η εικόνα του αλόγου είχε χαθεί από ώρα, μα δεν το είχε καταλάβει.<br />Απέμεινε να θυμάται την εικόνα της να έρχεται προς το μέρος του καβάλα στο άσπρο της άλογο και τα μαλλιά της να ανεμίζουν καθώς κάλπαζε πάνω του ρυθμικά. Απέμεινε να ψάχνει στο μυαλό του πως ήταν η αίσθηση από το άγγιγμά της στα μαλλιά του, λίγο πριν το δείλι..</div><div align="right"> </div><div align="right">(συνεχίζεται..) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-768819279575306464?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-24583755220426228192008-02-08T14:11:00.002+02:002008-02-21T14:17:22.998+02:00<div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">Εκεί δεν έχει ακόμα νυχτώσει</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">κι ας νύχτωσε τόσο εδώ</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">των τόπων οι κρίσιμες ώρες</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">σπάνια συμπίπτουν.</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">Κάτι σαν φως και ούτε φως</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">η ώρα του εαυτού σου έχει πέσει.</span></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*<br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Κάλπαζε.</span><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><span style="font-family:trebuchet ms;"><div align="right"><br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κάλπαζε αφηνιασμένο για ώρα… έπρεπε να φτάσει κάπου αλλά που; Απλά έτρεχε κόντρα στον άνεμο, τα τοπία εναλλάσσονταν το ένα μετά το άλλο διαδοχικά.. και εκείνο έσχιζε το πυκνό πράσινο χορτάρι.. πέρναγε γρήγορα δίπλα από τα δέντρα, σχεδόν πέταγε δεν άγγιζε το έδαφος.. μόνο για να πάρει ώθηση και ουπς πάλι ένα άλμα. Ξεμάρκαινε, όλο και πιο μακριά λεπτό το λεπτό ώσπου απέμεινε μία κουκίδα από την εικόνα του μόνο κόντρα στον ήλιο. Κόντρα και εκεί .. Επανάσταση.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /></span></div><p><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></p><p><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></p><p><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">*</span></p><p><span style="font-family:trebuchet ms;"></p><div align="right"><br />Αυτό το άλογο από τη μέρα που το πήρε ήξερε ότι ήταν μοναδικό. Και το ξεχώριζε από όλα τα άλλα. Και ας είχε και πιο σπάνια, καλύτερης ράτσας, και πιο ακριβά. Το ξεχώριζε ακόμα και από τον έβενο , το μαύρο το αιγυπτιακό.. Τι άλογο κι αυτό καταπληκτικό, μαύρο σαν την πίσσα, γυαλιστερό και μεγαλόσωμο, σωστός αυτοκράτορας μέσα στην φάρμα. Αλλά εκείνον τον είχε σημαδέψει το καφέ πουλάρι που είχε βρει στην αγορά πριν δύο μήνες. Μικρό , καχεκτικό, βρώμικο μα με κάτι μάτια κεχριμπαρένια, όλο φως.<br /><br /><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><br />Μόλις το είδε τον συγκλόνισε. Ατίθασο δεν καθόταν σε μία μεριά, το αφεντικό του που το είχε προς πώληση όλο το χτυπούσε γιατί φόβιζε τους πελάτες. Άγριο, αν μπορούσε να ξελυθεί , στοίχημα έβαζε ότι θα τον πάταγε με τα μπροστινά του πόδια σίγουρα τον τότε ιδιοκτήτη του. Όλο αυτό προσπαθούσε να κάνει, και κείνος όλο και έτρεμε και πιο πολύ.. Προσπαθούσε να του επιβληθεί αλλά αυτό τίποτα, κάθε τόσο στηριζόταν στα δυο πισινά του πόδια και σηκωνόταν όρθιο. Όλο προσπαθούσε να ξελυθεί.. ο ιδιοκτήτης όλο και τρόμαζε πιο πολύ.<br /><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><br /><br />Η όλη κατάσταση θυμάται του είχε φέρει πολύ γέλιο. Φανταζόταν τον ανθρωπάκο που το είχε, να παρακαλάει Θεούς και ανθρώπους για να αγοράσουν το άλογο για να το ξεφορτωθεί. Σίγουρα θα το έβλεπε στον ύπνο του, εφιάλτες με το άλογο να τον κυνηγάει μανιωδώς.<br />Καθώς είχε περάσει από δίπλα του τον είχε ακούσει να το αποκαλεί «ορφανό» μαζί με άλλες βρισιές.<br /></div><div align="right"><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /></div><div align="right"><br />Λέξη που τον πλήγωσε, του είχε θυμίσει τον εαυτό του.. Τον πατέρα του που τους είχε αφήσει για μία άλλη γυναίκα. Την μάνα του που ξενοδούλευε μέχρι μεγάλη για να τους ζήσει. Του θύμισε πολλά. Πριν προλάβει και πάλι ο ιδιοκτήτης να σηκώσει το μαστίγιο για να βαρέσει ακόμα μία φορά το άλογο , τον σταμάτησε.<br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><br />Ρώτησε πόσο κάνει και χωρίς δεύτερη σκέψη το αγόρασε. Παρά τις ενστάσεις του ανθρωπάκου, ότι είναι πάρα πολύ μικρό σε ηλικία, ότι είναι άγριο γιατί η φοράδα που το είχε γεννήσει ψόφησε, ότι δεν θα δεχτεί να του το επιστρέψει την επόμενη εβδομάδα.. εκείνος του άφησε τις δύο χιλιάδες πέννες που κόστιζε το άλογο και έκανε νόημα στον βοηθό του να το πάρει μαζί τους.</span><br /></div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right">(συνεχίζεται)</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-2458375522042622819?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-68781505753011785092008-02-06T16:49:00.000+02:002008-02-07T16:55:41.070+02:00<div align="right"><strong><span style="color:#ff0000;">Τετάρτη 6-02-08</span> </strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#ffffff;">*</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#ffffff;">*</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#ffffff;">*</span></strong></div><strong><div align="right"><br /></strong><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><br />Η σκέψη σκαρφαλώνει κ' αυτή σε δυο λέξεις...κουρνιάζει ώρες εκεί...<br />Μια ασημόσκονη σταγόνα τρεμουλιάζει , αστράφτει... και μέσα της εσύ...σταγόνα<br />που σκάβει το μάγουλο...<br /><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">**<br /></span>Όλα γύρω μονιάζουν ήρεμα...<br /><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><br />Όλα σήμερα είναι ήρεμα, μία συνηθισμένη μέρα που έκανε το ντεμπούτο της με λίγη βροχή ίσα- ίσα για να σκορπίσει παντού χιλιάδες γυάλινες χάντρες από το φόρεμα της να τραβήξει την προσοχή όλων.<br />Και να τη τώρα, έχοντας καταφέρει και αυτό το καπρίτσιο της , να μας χαμογελάει, με έναν ήλιο νυσταγμένο ακόμα καθώς είναι πρωί..<br /><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><br />Και όλος ο κόσμος μες τον πανικό, λίγη βροχούλα έπεσε και κίνηση τεράστια δημιουργήθηκε.. και ο ύπνος έγινε βαρύς.. θηλιά το μαξιλάρι πως να σηκωθείς από τέτοια παγίδα.. έκανα να χαμογελάσω μα μάταια.. με φοβίζει η σημερινή μέρα με στεναχωρεί .. και αφέθηκα να χαζεύω τις χάντρες της μέρας.. με πόση ευχαρίστηση της έριχνε και με τι χορό<br />της σκόρπιζε τριγύρω.. άραγε να ‘τανε κάποιο βαλς ή κάποια στενάχωρη ρούμπα..</div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><br /><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><br />Φαντάστηκα την "μέρα" στην μορφή μιας ντάμας.. μιας ντάμας μελαγχολικής με σώμα λυγερό και πόδια όλο χάρη, βήματα συγχρονισμένα<br />να κάνει σε μορφή τετραγώνου, δύο πίσω-- δύο μπροστά και ύστερα η στροφή. Να λυγίσει το κορμί περνώντας κάτω από το χέρι του καβαλιέρου της σε μια στροφή όλο χάρη όλο πάθος.. κρυφό πάθος.. Σε μία δόση έρωτα.. αν όχι έρωτα, λαγνείας σίγουρα..<br />Η μία στροφή να φέρνει την άλλη με τον ίδιο ρυθμό , με το ίδιο λάγνο βλέμμα, με το ίδιο κρυφό πάθος και ύστερα πάλι το βλέμμα<br />το θλιμμένο και το κορμί να φυλακίζονται στην αγκαλιά του καβαλιέρου, εκείνος να της προστάζει να την κατευθύνει στα επόμενα βήματα..</div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><br /></div><div align="right"></div><div align="right"><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><br />Η ντάμα να 'ναι άραγε η "μέρα" και ο καβαλιέρος η "ζωή" μας.. εκείνη μας κατευθύνει και εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα<br />Συνεχίζουμε τα βήματα δύο πίσω.. δύο μπροστά και ύστερα η στροφή σε αυτή τη σημερινή μελαγχολική ρούμπα.. και εγώ να πρέπει να<br />συνηθίσω ότι έχασα την γιαγιά μου και ότι σήμερα δεν θα έχει ούτε τόπο να αναπαυτεί.. τόπο όπου θα μπορώ να της μιλάω , να κάθομαι για να αγναντεύουμε μαζί τον ουρανό.. Δεν ξέρω αν είμαι χειρότερη ή καλύτερη που δεν μιλάω και σωπαίνω.. μα δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο.. λικνίζομαι μέσα σε τόσα συναισθήματα και τόσες γυάλινες χάντρες που και να φωνάξω κανένας δεν θα με ακούσει.</div><div align="right"> </div><div align="right"><br /></div><div align="right"></div><div align="right"><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><br />Όλοι κοιτάνε το χορό, κανείς δεν κοιτάει μέσα στα μάτια της ντάμας..<br />Και η ντάμα δείχνει με τα χέρια της αγγίζει τον αέρα τον χαϊδεύει, μακάρι να χάιδευε και την ψυχή της γιαγιά μου.. Από σήμερα στην θέση της θα υπάρχει κενό.. το καντήλι δεν θα το ξανά ανάψω και θλίβομαι πολύ γι αυτό.. την εικόνα της δεν θα την ξανά χαϊδέψω..</div><div align="right"> </div><div align="right"><br /><br /></div><span style="color:#ffffff;"></span><div align="right"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*<br /></span><span style="color:#ff0000;">είμαι χαζή το ξέρω.. αρνούμαι να παραδεχτώ ότι έχει φύγει...<br />συγχωρέστε με.. λέω να σωπάσω λιγάκι..<br /></span><br /></div><div align="right"></div><div align="right"><br /><br /></div><div align="right"><br /><span style="color:#ff0000;"><em>( Οι πρώτοι στίχοι από το ποίημα του Καβάφη Χρυσοπράσινη σιωπή)</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-6878150575301178509?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-3940055297906339692008-01-29T11:37:00.000+02:002008-12-09T04:08:38.153+02:00<div align="right"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R6mAaE1azDI/AAAAAAAAAZM/NbnClrIiLGY/s1600-h/Dichelostemma_capitatum,_flowers,I_JP523.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163799633219734578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R6mAaE1azDI/AAAAAAAAAZM/NbnClrIiLGY/s320/Dichelostemma_capitatum,_flowers,I_JP523.jpg" border="0" /></a><br />Με την πλάτη να ακουμπά στο μαξιλάρι μισοσηκώθηκε απ’ το κρεβάτι και προσπάθησε να φέρει στο μυαλό της τις λεπτομέρειες της χθεσινής μέρας αλλά και της νύχτας που πέρασε.<br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /></div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*<br /></span>Προσπάθησε να βάλει σε μία τάξη τις σκέψεις της. Πολλά συνέβησαν χθες.. πολλά και περίεργα. Η μέρα από το πρωί φάνταζε άσχημη, κακόκεφη και πικρή, καφές διχως ζάχαρη.<br />Ανυποψίαστη δεν της είχε δώσει καθόλου σημασία, πάντα πήγαινε με τα νερά της , ποτέ δεν την απασχολούσαν οι μικρό συμπτώσεις..έτσι τις αποκαλούσε.. άσχημη μέρα ήταν θα περάσει. Στην δουλειά πήγε αν και άρρωστη με πυρετό, ήξερε ότι δεν είχε δικαίωμα να αρρωστήσει, να ζητήσει άδεια. Έτσι δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη για το αν θα πάει ή όχι.. σηκώθηκε πρόθυμα ντύθηκε ζεστά και πήρε μαζί της μία δεύτερη ζακέτα για καλό και για κακό, απάγκιο στον δυνατό αέρα που φυσούσε έξω με ορμή. Οι ώρες περάσανε αργά , αλλά περάσανε δόξα το Θεό , με τον πυρετό να κάνει παιχνίδια στο κεφάλι της κάθε τόσο.<br /><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;"></span> </div><div align="right"><span style="color:#ffffff;"></span> </div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">**<br /></span>Στο τρένο για τον γυρισμό , ταξιδιάρικη η ψυχή της έκανε όνειρα.. Είμαι καλά έλεγε και έπλεκε με τα χέρια της ,σκέψεις γλυκές για κείνην.. Τόποι περνάγανε γρήγορα μπροστά από τα μάτια της, εκείνη κράταγε τα φώτα, τα χρώματα τους ανθρώπους, τα παιδιά... Ένα σπίτι σκέφτηκε, μόλις τελειώσω με το αμαξι θα πάρω ένα σπίτι. Ένα σπίτι με γκαράζ.. για να αποθηκεύω εκεί τα μέσα της φυγής μου.<br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /></div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*<br /></span>Έφτασε σιγοτραγουδώντας ένα γλυκό ρεφρέν<br /></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right">*<br />"όσα έχουν μείνει ακόμα να σου πω<br />τόσα που δεν χωράν σε χίλιες λέξεις<br />σου δίνω δώρο την αγάπη μου ξανά<br />και τα πιο ομορφα τραγούδια μου να παιξεις<br /><br />να 'σαι καλά και να αγαπάς.."<br /><br /><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span><br />Η διάθεση ονειροπαρμένη, έτοιμη για ταξίδι και έξω σουρούπωνε, η πιο γλυκιά ώρα.. ο ουρανός, στο μελί , στο κόκκινο, στο πορτοκαλί. Το γαλάζιο να γίνεται όλο και πιο ζεστό , όσο απέμεινε τουλάχιστον στον ουρανό, γιατί το πολιορκούσαν τα χρώματα κι αυτό όλο και ντρεπότανε όλο και ροδίζανε τα μάγουλα του.. Ανέβηκε λίγο στην ταρατσούλα της να ποτίσει τα λουλούδια και έκοψε δυο γαρύφαλα σ' ένα κλωνάρι να τα πάει στην Παναγιά για δώρο στην εικόνα μπροστά .<br /><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">**<br /></span>Έτσι και έγινε.. με τα πόδια πήγε όπως παλιά.. όπως τότε πριν χρόνια που έτρεχε έξω από την εκκλησία να συναντήσει την παιδική της φίλη κι αργότερα για να κλέψει ένα φιλί στα σκοτεινά από το αγόρι της, κρυφά μην την δει κανείς κοντά στη γειτονιά..<br />Ύστερα το τρέξιμο για να γυρίσει γρήγορα στο σπίτι , να μην φωνάζει ο πατέρας και έτρεχε και πήδαγε το πεζούλι σαν κατσίκι, δεν πήγαινε από τα σκαλιά δεν προλάβαινε..<br />Και το καλοκαίρι που πέρασε ο άνεμος εκεί την περίμενε για να πάνε για μπάνιο, καθισμένος σε εκείνο το πεζούλι.. Πόσοι άνθρωποι είχαν περάσει από αυτή την εκκλησία και πόσοι την αγαπήσανε , πόσοι όρκοι δοθήκανε και πόσοι γίνανε πραγματικότητα για μια αιώνια ζωή..<br /></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#ff9900;">Το κέράκι άναψε και η ευχή έγινε σαν τα γαρύφαλα, δύο σε ένα κορμί, δύο άνθρωποι να είναι ένα και αφέθηκαν κάτω από την εικόνα.. </span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span><br /><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><br />Κι όταν το βράδυ ο πυρετός υποχωρούσε , τόλμησε να αποκοιμηθεί.. Εκείνη κατάφερε να σεργιανίσει στις μυρωδιές της νύχτας. Μίλησε, γέλασε, άκουσε στενάχωρα πράγματα, βοήθησε όσο μπορούσε και όταν μισοχάραξε γύρισε πίσω.. Είχε χορτάσει από τόσες στιγμές.. ήθελε να αποσυρθεί! <span style="color:#ff9900;">και να σου εκείνο το όνειρο ήρθε απρόσκλητο και της κράτησε συντροφιά μέχρι το πρωί.. και μία φράση ακόμα σεργιανίζει στο μυαλό της.. </span><br /></div><span style="color:#ff9900;"></span><span style="color:#ff9900;"><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"><br /></span><span style="font-size:130%;color:#ff9900;"><em><strong>εσύ εγώ και η Αγάπη</strong></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-394005529790633969?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-66228525324454618992008-01-26T19:27:00.000+02:002008-12-09T04:08:38.386+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R6So2k1azCI/AAAAAAAAAZE/z_6exTvBXig/s1600-h/9048wallpaper004.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5162436728427564066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R6So2k1azCI/AAAAAAAAAZE/z_6exTvBXig/s320/9048wallpaper004.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">Όνειρο Παρασκευής.. </div><div align="right">εσύ στην αγκαλιά σου εγώ με σκέπαζες να μην κρυώνω.. σε σκέπαζα και εγώ.. </div><div align="right">σχεδόν σε αγκάλιαζα..</div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">Όνειρο απογευματινό ήταν λέω θα περάσει..</div><div align="right">Βγήκα γύρισα μίλησα και πριν χαράξει η ώρα στα σκεπάσματα μου βρέθηκα και πάλι..</div><div align="right">όνειρο ακολούθησε πάλι γλυκό χωρίς να το μελετήσω σε εκκλησία βρέθηκα κάτασπρη.. τεράστια όπως πάντα την ονειρευόμουν.. </div><div align="right">πολλά σκαλιά ανέβηκα και κόσμος πολύς με περίμενε..</div><div align="right">εγώ για όλους νόμιζα ότι ήτανε και εμένα περιμένανε</div><div align="right">και βρέθηκα να κρατάω με τα χέρια μου το φορεμά μου, χαμήλωσα τα μάτια </div><div align="right">άσπρο ήταν και αυτό</div><div align="right"></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><br />Φωνή άκουσα από το κέντρο της εκκλησίας ρώτησε ποιος είναι εδώ για μένα..</div><div align="right">από τα δεξιά ήρθες ανάμεσα στο πλήθος ήσουνα στα αριστερά μου έκατσες.. </div><div align="right">και ήσουν εσύ.. </div><div align="right">πάλι εσύ ο άνεμος μου στα άσπρα ντυμένος ..</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*<br /></span>Και ύστερα μάτια μου χάθηκα σε παιχνίδια της φαντασίας και πάντα δίπλα εσύ </div><div align="right">όπου και αν πήγαινα</div><div align="right">ότι και αν έκανα.. </div><div align="right">μου είπες να φύγουμε μαζί μα όχι σου απάντησα.. </div><div align="right">αρκετά πέρασα σκεφτόμουν ακόμακαι στα όνειρα μου.. </div><div align="right">Η θλίψη μου κάνει παρέα ακόμα και εκεί</div><div align="right">σε ένα πεζούλι έκατσα και δίπλα μου εσύ, στα αριστερά μου, </div><div align="right">σε ακουμπούσα και με ακουμπούσες και απέναντι μας η Αγάπη η φίλη μου, </div><div align="right">μου μίλαγε για σένα..</div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><br />Εγώ εσύ και η Αγάπη... </div><div align="right">πάλι παρασύρθηκα σε αβέβαιο χορό ονείρων ταξίδεψα..</div><div align="right">και το πρωί ξύπνησα με αυτή τη σκέψη συντροφιά ..</div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;">*</span></div><div align="right"><em>Εσύ εγώ και η Αγάπη!!</em></div><div align="right"><em></em> </div><div align="right"><em></em> </div><div align="right"><em></em> </div><div align="right"><em></em> </div><div align="right"><em>(συνεχίζεται)</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-6622852532445461899?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-3697568374582080142008-01-22T15:06:00.000+02:002008-12-09T04:08:38.757+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R5XqoQViUJI/AAAAAAAAAYk/c3ly9-GiJ0w/s1600-h/lily_flowers.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158286925523734674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R5XqoQViUJI/AAAAAAAAAYk/c3ly9-GiJ0w/s320/lily_flowers.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#006600;"><strong><em></em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#006600;"><strong><em>– Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ' αστέρι του.<br />– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.<br />– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.<br />– Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.<br />– Όμορφη βραδιά απόψε. Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!<br />Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται…<br />– Σε λίγο θα ξημερώσει… Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται… Ονειρεύονται και ελπίζουν…</em></strong></span></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;"></span></em></strong> </div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">*</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">*</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;"></span></em></strong> </div><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;"></span></em></strong> </div><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;"></span></em></strong> </div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ff0000;">νομίζω πως κάτι τάραξε την λίμνη μου...</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ff0000;">χαμογελώ..</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ff0000;">(δώρο γενεθλίων)</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-369756837458208014?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-61364285219455757252008-01-18T15:26:00.000+02:002008-12-09T04:08:39.601+02:00<div align="justify"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#006600;">Μέρα καλοκαιρινή προορίζεται η σημερινή, ανοιξιάτικη γεμάτη χρώματα και αρώματα. Ο ήλιος σήμερα ευγενικός, διπλωμάτης ούτε καίει έντονα με τις αχτίδες του αλλά ούτε απουσιάζει. Διακριτικά προδίδει την παρουσία του με τρόπο ρομαντικό, αφήνει να ξεχυθούν τα χρώματα από τα λουλούδια και από τα κτίρια που σκεπάζει με το πέπλο του. Αναδεικνύει με το μοναδικό του τρόπο άλλες όψεις των κτιρίων που δεν έχω παρατηρήσει. Η αρχιτεκτονική και η δόμηση τους ακόμα και οι ατέλειες που μπορεί να έχουν δημιουργηθεί με την πάροδο του χρόνου είναι τώρα πιο εμφανείς, βοηθάνε το μυαλό να ταξιδέψει. Να διεισδύσει στη σκέψη των αρχιτεκτόνων και να δημιουργήσει νοητά ένα κτίσμα, ένα σπίτι.. Παραδίπλα σπίτια καινούργια σου φέρνουν εικόνες που ανήκουν στο παρελθόν. Σκέφτεσαι τον προκάτοχο τους, πως ήταν , η αυλή τους με τα δέντρα, οι άνθρωποι που κατοικούσαν.</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#006600;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Δημιουργεί επιπλέον σκιές και πάνω στα λουλούδια, στα δέντρα, καθώς πέφτει πάνω στα ευαίσθητα πέταλα των λουλουδιών ακόμα και το πράσινο φαίνεται πιο έντονο πιο ζωηρό.. Ο δρόμος μπροστά μου ξανοίγεται φωτεινός Εύθυμα ξύπνησε σήμερα ο Θεός και έριξε το χαμόγελο του και κατά εδώ σκέφτομαι καθώς προχωρώ νωχελικά. </span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156808163988754530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R5CptAViUGI/AAAAAAAAAYM/m5CgDDNm8ww/s320/forest-flowers.jpg" border="0" /></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="color:#006600;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Κοντεύει μεσημέρι και τα μάτια μου παλεύουν να κρατηθούν ανοιχτά να αποτυπώσουν εικόνες και ανθρώπους. Τεντώνομαι και χαμογελώ, ο ήλιος και η σημερινή γαλήνη του μου μεταδίδουν μία διάθεση ονειροβάτη.. μυρωδιές ξεχειλίζουν από τα παράθυρα καθώς εισέρχομαι στο σπίτι που θέλω να φτάσω στον προορισμό μου.. Γύρω μου το τοπίο οικείο.. άσπροι τοίχοι υπερυψωμένοι , μία αυλίτσα τρία επί τρία μπορεί και λιγότερο και όλα τακτοποιημένα. Πιο μέσα σε μία απλώστρα αυτοσχέδια τοποθετημένα ασπρόρουχα για να στεγνώσουν. Η Μητέρα ετοιμάζει από το πρωί χίλιες δυο λιχουδιές βλέπεις μέρα μεγάλη η σημερινή των Θεοφανίων και το σπίτι θα ανοίξει για συγγενείς και γνωστούς. Ανεβαίνω ένα ένα τα σκαλιά και αφήνω πίσω μου τις γλαστρούλες με τα λουλούδια που έχει στολίσει στο κάθε σκαλοπάτι. Να μία όρτανσία και μία γαρδένια να σου και η τριανταφυλλιά και τελευταίο το γεράνι.</span> </span></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156808168283721842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R5CptQViUHI/AAAAAAAAAYU/rAM1R_fqKvA/s320/ist2_1431822_stairs_with_flowers.jpg" border="0" /><br /><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#006600;">Φτάνω σε απόσταση αναπνοής από την καφέ πόρτα , κοιτάζω επίμονα το χερούλι της πόρτας θέλωντας με την ματιά μου να το κάνω να ανοίξει. Η φωνή της αντηχεί σε όλο το σπίτι.. τραγουδάει ένα γλυκό σκοπό.</span> </span></div><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156808172578689154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R5CptgViUII/AAAAAAAAAYc/UiwP1qqFdH4/s320/renokitchenoriginal0852.jpg" border="0" /><br /><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#006600;">Μπαίνω μέσα και ένα χαμόγελο προλαβαίνει να με υποδεχτεί μαζί με ένα φιλί και μία αγκαλιά. Το πρόσωπο της λάμπει και ας έχει σηκωθεί από τα χαράματα για να μαγειρέψει όλα αυτά τα καλούδια.. Που στην όψη τους χάνω κάθε σκέψη κάθε ειρμό και το μόνο που ακούγεται από την φωνή μου είναι </span><span style="color:#ff0000;">«μμμμμμμμμμμμμμμμμ»</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-6136428521945575725?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-20230088119724479292008-01-17T12:16:00.000+02:002008-12-09T04:08:39.829+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R48tiwViUCI/AAAAAAAAAXs/T3llCW6DLVU/s1600-h/birthday.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156390173476540450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R48tiwViUCI/AAAAAAAAAXs/T3llCW6DLVU/s320/birthday.jpg" border="0" /></a> Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου..<br />Αισίως μπήκα στα 24<br /><br /><br /><br />Θα ήθελα να το μοιραστώ εκτός από τους δικούς μου φίλους.. και με τους ανθρώπους που συμπαθώ πάρα πολύ μέσα από το μπλοκάκι μου!!!<br /><br /><br /><br />Ένα λουλουδάκι για όλους τους γνωστούς άγνωστους που μου κρατάνε παρέα... και η παρουσία τους είναι πολύτιμη για μένα!!!<br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R48tiwViUDI/AAAAAAAAAX0/ata9WBg2CKU/s1600-h/b894fef3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156390173476540466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R48tiwViUDI/AAAAAAAAAX0/ata9WBg2CKU/s320/b894fef3.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">φιλάκια πολλά!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-2023008811972447929?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-65632355791616896792008-01-08T10:04:00.001+02:002009-02-21T01:19:18.532+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R4MvLAViUBI/AAAAAAAAAXg/z_-wfNXBQX8/s1600-h/calm_sea_memory_470x353.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5153014264757374994" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R4MvLAViUBI/AAAAAAAAAXg/z_-wfNXBQX8/s320/calm_sea_memory_470x353.jpg" border="0" /></a>Και η ώρα της έμπνευσης έρχεται μόνη της απροειδοποίητα χωρίς κάτι ιδιαίτερο.. <div>Ταιριάζει με τη μελαγχολία συχνά και εκείνης κάτι της λείπει.. και κλείνεσαι μέσα σε ένα γραπτό, γράφεις γράφεις και θέλεις τόσα να πεις και άλλα τόσα που δεν θα καταφέρεις να τα διατυπώσεις. 'Αλλα τόσα που θα χαθούν στη χωρίς σημασία στιγμή, στο δάκρυ που κύλησε στην τυχαία ματιά σου στο κενό, στο λιγοστό φως που μαζεύτηκε στο παράθυρο σου ξεγελώντας τις τεράστιες πολυκατοικίες που ορθώνονται δίπλα του θέλοντας να το φοβίσουν να το διώξουν.. στο τυχαίο κοίταγμα της ώρα και της ημερομηνίας στο ρολόι σου.. 8 Ιανουαρίου.. Κάποτε το 8 ήταν ο τυχερός μου αριθμός..<span style="color: rgb(255, 255, 255);">*</span></div><div><br />Τώρα δεν ξέρω τι πρέπει να κλείσω μέσα στη λέξη "τύχη" για να καταλάβω τι ορίζει..<br />Ανάκατες οι εικόνες που περνάνε μπροστά στα μάτια μου, και ανάκατα τις περιγράφω δεν ξέρω τι μου λείπει πιο πολύ ή τι με κάνει χαρούμενη.. ξέρω μόνο πως ψάχνω την ελπίδα σε μια νότα μουσική την δύναμη στη ζέστη αγκαλιά που παρέχει το σάλι μου , την λάμψη στα μάτια, στα τριαντάφυλλα που με κοιτάζουν ακίνητα τόση ώρα απέναντι μου εγκλωβισμένα σε εκείνο το μαύρο μοντέρνο βάζο..<span style="color: rgb(255, 255, 255);">*</span></div><div><span style="color: rgb(255, 255, 255);">*</span></div><div></div><div><span style="color: rgb(255, 255, 255);"></span></div><div></div><div><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Ήταν από μέρες παρμένη στον κόσμο της.. το βλέπανε όλοι ήταν εμφανές τα σημάδια στο αλλόκοτο από άλλες φορές βλέμμα της.. Είχε χαθεί από φίλους και γνωστούς, και μίλαγε μόνο για δουλειά και για υποχρεώσεις.. ποια η Εύα που το μόνο που την ενδιέφερε ήταν ο έρωτας , τα χαμόγελα, οι βόλτες και να αναπολεί για ώρες και ώρες τις ωραίες στιγμές της ζωής της.. κλεισμένη μέσα στην αγκαλιά της φίλης της ,καθισμένες σε δυο σκαλάκια σε κάποια γειτονιά του Πειραιά να φωνάζει «ωω Θεέ μου τον αγαπώ… τον αγαπώ… τον αγαπώ»</span></div><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><div><br />Και η αλλαγή ξαφνική : πρόγραμμα, διάβασμα και δουλειά .. πιστή στις υποχρεώσεις της. Να προσπαθεί να προφτάσει τον χρόνο , να φανεί επαγγελματίας, στιλπνός εκτελεστής. Μα δεν της ταίριαζε καθόλου. Πέρασαν δυο και τρεις μέρες μέχρι που πήρε να φωτίσει το βλέμμα της με εκείνη την γλυκιά μελαγχολία του παιδιού, που άλλα θέλει να κάνει και άλλα κάνει επειδή του το έχουν επιβάλει με το ζόρι. Μα σιγοφτάνει η στιγμή που θα κάνει και το δικό του θα ξεφύγει έστω και λίγο από τον κύκλο των κανόνων..<span style="color: rgb(255, 255, 255);">*</span></div><div><br />Μελαγχολία και ένα φως περίεργο ξεχύνονταν από τα μάτια της. Δεν μίλαγε σε κανέναν .. τι να πει άλλωστε ούτε εκείνη ήξερε τι είχε.. Μόνο έδειχνε ότι είχε ξεπεράσει όλα της τα προβλήματα .. αλλά όπως είπα έδειχνε..<br />Και ήρθε η στιγμή που η λογική ένοιωθε μόνη της, είχε συνηθίσει 23 χρόνια τώρα να κάνει παρέα με το συναίσθημα, μαζί να μιλάνε και να πλέκουν σενάρια και όνειρα .. όνειρα απατηλά.. </div><div></div><span style="color: rgb(255, 255, 255);">*</span> <div><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></div><div><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Τώρα και κείνη τα έβλεπε όλα ανυπόφορα να τα κάνει μόνη της, και όταν κουράστηκε πια το σώμα και το μυαλό από όλα αυτά τα «πρέπει».. βρήκε τρόπο να ξεγλιστρήσει και να μιλήσει με την καρδιά με το συναίσθημα για πράγματα σημαντικά</span></div><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><div></div><div></div><em><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 51);">..</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Γιατί οι πιο μεγάλες κουβέντες να λέγονται τις πιο δύσκολες ώρες..;;<br />Γιατί η αγάπη να φαίνεται πάντα καθαρά μετά την μπόρα;;<br />Γιατί να θυμάμαι κάτι που δεν κάνει.. κάτι που πρέπει να ξεχάσω;;</span></strong></span></em><br /><em><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span></strong></span></em><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Ήξερε πολύ καλά η λογική τι θα ρωτήσει την καρδιά για να την κάνει να μιλήσει, να ανοιχτεί λιγάκι.. και έπαιξε παιχνίδι δύσκολο..</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Και τα μάτια της Εύας γέμισαν από λέξεις .. λέξεις διάφανες.. γυαλιστερές που θέλανε τόσα να πουν και όμως δεν τα άφηνε.. δεν τους επέτρεπε να μιλήσουν.. ήταν μάταιο..<br />Και πήρε τη σειρά της η σκέψη και μίλησε μέσα από την Εύα, φωνή δεν είχε να ακουστεί είχε όμως άλλα μέσα για να την κάνει να καταλάβει.. να καταλάβει όμως τι;; Εκείνη η καημένη έδινε όλο και πιο πολύ κάθε φορά.. δεν ξέρει τι ήταν το λάθος και τι το σωστό στην αγάπη.. ήθελε μόνο να έχει κάποιον να φροντίζει να νοιάζεται.. πως μπορεί κάτι τέτοιο να είναι άσχημο;</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Μιλήσανε με τις ώρες για πράγματα αληθινά για πράγματα που σκεφτότανε κάθε στιγμή της μέρα της</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><br /></span><em><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><strong>Πως γίνεται να είσαι τα πάντα για έναν άνθρωπο, το οξυγόνο του και την άλλη στιγμή να είσαι κάτι τόσο μικρό.. </strong></span></em><br /><em><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><strong>Γιατί η ευτυχία να κρατάει τόσο λίγο και η θλίψη τόσο πολύ, πως γίνεται να αντιστρέψουμε τους όρους αυτούς..</strong></span></em><strong><em></em></strong><strong><em></em></strong><br /><em><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><strong><br />Μάταια έψαχνε.. "μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται" έλεγαν οι παλιοί.. μα ψεύτικο φαντάζει μέσα στα μάτια της Εύας.<br />Πως γίνεται να έχεις χαθεί και να είσαι ακόμα εδώ στην καρδιά μου..<br /><br />Πως γίνεται να έχω δει τόσα με τα μάτια της λογικής, πράγματα επώδυνα, που αφήνουν σημάδια στην ψυχή και να περνάει ο καιρός να κλείνουν οι πληγές και η ψυχή να λέει ακόμα «σ’ αγαπώ..»</strong></span></em><em><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><strong><br /></strong></span></em><br /><em><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><strong>Όπως τότε σε εκείνα τα μικρά δύο σκαλάκια κάποιο απόγευμα της Άνοιξης..</strong></span></em><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Σε λίγες μέρες φτάνουν τα γενέθλια μου, θα έρθουν και θα περάσουν και αυτά..<br />όπως και οι γιορτές , τα γενέθλια σου, η γιορτή σου..<br />απλά φοβάμαι..</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-6563235579161689679?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-36218483484178500012008-01-06T20:55:00.001+02:002009-02-21T01:05:54.389+02:00<div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R4EmXAViUAI/AAAAAAAAAXY/q9ZMwjH26Bc/s1600-h/wallpaper_flower_in_morning_sun_small.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5152441625357733890" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R4EmXAViUAI/AAAAAAAAAXY/q9ZMwjH26Bc/s320/wallpaper_flower_in_morning_sun_small.jpg" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Άραγε πόσο διαρκεί μία θύμηση; </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Κι αν υπάρχει, τι θυμάσαι από μένα ή τι θες να θυμάσαι;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-3621848348417850001?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-47777587056528542212008-01-06T20:42:00.001+02:002009-02-21T01:05:20.006+02:00<div align="left"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R4EhIAViT_I/AAAAAAAAAXQ/Bv7573VIuVo/s1600-h/torrat_pel_sol_I.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5152435870101557234" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/R4EhIAViT_I/AAAAAAAAAXQ/Bv7573VIuVo/s320/torrat_pel_sol_I.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);"><em>Θυμάσαι; </em></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);"><div align="left"><br /><em>«Οι άνθρωποι είναι μαζί όταν δε θέλουν να έχουν χώρια τίποτε». Δική σου κι αυτή η φράση. Όμως εμένα με είχες απ' έξω από τη σιωπή των κλειδωμένων μυστικών σου, σ’ εκείνο το συρτάρι όπου η περιέργεια μου δεν είχε πρόσβαση. </em></div><div align="left"><br /><em>Τότε σου θύμωνα. Σταθμευμένα τα όνειρα σαν άχρηστα βαγόνια σ’ ένα σταθμό όπου όλο ανέβαλλες την άφιξη σου. Για χρόνια υπήρξα θυμωμένη, με δυο θυμούς: ένα για τη γυναίκα που έγινα κι ένα για το παιδί που ήμουν και του αρνιόσουν το δικαίωμα να μεγαλώσει και να σε ονειρεύεται.<br />Θυμάσαι; </em></div><div align="left"><br /><em>«Άσε με να διαβάσω τι έγραψες», επέμενα ισχυρογνωμοσύνη του παιδιού που δεν πτοείται μπροστά σε μιαν απαγόρευση. </em></div><div align="left"><em>«Όχι ακόμη. Δεν είναι έτοιμο». </em></div><div align="left"><em>«Άσε με να δω πως βγαίνει το συναίσθημα ακατέργαστο από μέσα σου. Άσε με να δω την πρώτη ύλη της ψυχής σου. Ξένη είμαι εγώ;» </em></div><div align="left"><br /><em>Εσύ όμως βιαζόσουν να κλειδώσεις το χαρτί μες στο καταραμένο αυτό συρτάρι.</em></div><div align="left"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"><em></em></span></div><div align="left"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"><em>Πώς φτιάχνεις μια ιστορία από την ελεημοσύνη του καιρού, από τα λίγα χνάρια που αφήνει κάποιος πίσω του; Υποθέτω και φαντάζομαι. Η σκαπάνη της σκέψης χτυπάει και ανοίγει τραύματα. Δύσκολο να διαβάσεις την τράπουλα της μνήμης. Κι όταν τραβάς χαρτί, πάντα πονάς ή νοσταλγείς. Ποτέ δεν αντικρίζεις κάτι αδιάφορο. </em></span></div><span style="color: rgb(0, 0, 102);"><div align="left"><em>Εικόνες, ήχοι, λέξεις… «Μέθυσε απόψε η βροχή…» «Πάνω κι απ’ την αγάπη είναι το χρέος.» Κι απ’ την αγάπη; Χρειάζεται να εξασκηθεί το μάτι της ψυχής για να μπορέσει να διαβάσει τα σημάδια τους… Χρειάζεται να ζήσει και να δει πολλά. </em></div><div align="left"><em>«Πάνω κι απ’ την αγάπη είναι το χρέος.» Τι αλλόκοτη αφιέρωση και τούτη! Η φωτογραφία κιτρινισμένη, σα να την είχε κάψει με το άγγιγμα του ο χρόνος. Τα γράμματα ταραγμένα. Το χέρι που τα έγραψε βιαζόταν. Η φράση έφερνε στα αρχαία ρητά. Κουβέντα που ήταν πυξίδα ζωής και άγραφος νόμος. Το έλεγε η μάνα σου, το έλεγε ο πατέρας σου, ήταν ο υπέρτατος κανόνας όλης της Μάνης. Ποιος τολμούσε να την αμφισβητήσει, να σταυρώσει τα χέρια αντίκρυ της ή να της γυρίσει αδιάφορα την πλάτη;</em></div><div align="left"> </div><div align="left"> <em> <span style="color: rgb(102, 0, 204);">Αχ, και να ‘ξερα τότε πόσα τραύματα έκρυβες στη ψυχή σου! Θα έβρισκα τρόπο να τρυπώσω στα φυλλοκάρδια σου για να φιλήσω τις πληγές σου μία ώσπου να γιάνουν.</span></em></div></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-4777758705652854221?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-91088756947554058842007-12-15T13:41:00.000+02:002010-05-11T08:49:48.186+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/RxNU1GlDIKI/AAAAAAAAAT8/MrXqpQkna1E/s1600-h/43c34c9202732.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5121530472526192802" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/RxNU1GlDIKI/AAAAAAAAAT8/MrXqpQkna1E/s320/43c34c9202732.jpg" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Ο Πέτρος αχ αυτός ο Πέτρος.. Άγγελος σκέτος η ομορφιά του.. και αυτά τα μάτια του, μάτια σμαράγδια σμιλευτά, διαμάντια στο χρώμα του ουρανού.. Καθαρά κρυστάλλινα, μπορούσες να διακρίνεις μέσα τους την τόση ομορφιά, τον ατελείωτο κόσμο που κρύβανε..<br /><br /></span><div align="left"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Όταν γελούσε , γελούσε όλος ο κόσμος δίπλα του. Χαμόγελο φυσικό, παιδιάστικο , αθώο. Ολόκληρος άντρας και όμως έκρυβε ένα παιδί μέσα του. Σώμα αρρενωπό και καρδιά μικρού παιδιού, παράξενο ταίριασμα δεν νομίζεις;;<br />Και όλα αυτά μέσα σε μια εικόνα πολύ χαρακτηριστική, μέσα σε ένα πρόσωπο πολύ ντροπαλό..</span><br /></div><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" ><br />Έτσι ακριβώς και η ζωή του, αντάρα έκρυβε στην ψυχή. Μα μανιασμένα φυσούσε, δεν ήθελε να κοπάσει τίποτα.. Δεν έριχνε το κεφάλι.. Πάντα αυτός! Πάντα θα τα κατάφερνε! Είμαι σίγουρη γι’ αυτό.. μέσα μου το πιστεύω!<br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><div align="left"><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Η ζωή του όλη δύο ρόδες.. και ο καημός του μαζί. Δύο ρόδες.. χμ.. να σκεφτώ.. ελευθερία μου μυρίζει, άνεμος, απόδραση.. Απόδραση από πού μάτια μου άραγε;; Από που να ήθελε να αποδράσει;;<br />Γυναίκα δεν μπορούσε να τον κρατήσει, να τον συνετίσει.. μα δεσμεύεται ο άνεμος, μπορείς να του πεις τώρα μην φυσήξεις, μην φέρεις ταραχή;;</span></div></span><br /><div align="left"></div><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Εγώ πλεύρισα αλλού.. χρειάστηκα λιμάνι να ξεκουραστώ.. Εκείνος συνέχισε για καινούργιες περιπέτειες για καινούργιες συγκινήσεις.. </span><br /><div align="left"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></div><br /><div align="left"></div><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Κάπου κάπου τα βράδια όταν κάθομαι στο λιμάνι κι αγναντεύω τον βλέπω να περνά.. Πάντα βιαστικός , ποτέ δεν κάθεται πουθενά.</span><div align="left"></div><br /><div align="left"><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-family:trebuchet ms;" >Κάνε Θεέ μου, πορεία καλή να έχει μπροστά του, στρωτή.. για να ακουμπάνε οι ρόδες καλά στην άσφαλτο. Και να γυρίζει τα βράδια στην οικογένεια του! </span></div><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:georgia;" >*</span><br /><div align="left"><span style="font-family:georgia;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">*<br /></span><em>Εικόνα όμορφη μπλέχτηκε χθες στο μυαλό μου, και έπλεξα με τις λέξεις λόγια γλυκά για σένα! Λόγια που δεν ειπώθηκαν λόγια αγαπημένα..<br />Δρόμο καλό να έχεις καρδιά.. </em></span></div><br /><div align="left"><em></em></div><br /><div align="left"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-9108875694755405884?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-12245586558955956592007-09-20T12:26:00.001+02:002009-02-20T23:43:44.720+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/RvuIdmlDIFI/AAAAAAAAATI/CDBQLjg0dhQ/s1600-h/011545at.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/RvuIdmlDIFI/AAAAAAAAATI/CDBQLjg0dhQ/s320/011545at.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114831843962855506" border="0" /></a><em style="font-family: trebuchet ms;">Μια ιστορία σκέφτηκε να φτιάξει. Μια ιστορία που να μιλάει για πάθος, για αγάπη αλλά και για καημό. Το στέρνο του να γεμίσει από ανεκπλήρωτα όνειρα, ελπίδες που χάθηκαν , που ξεχάστηκαν με τον καιρό. Και να την πει, να την ομολογήσει στην θάλασσα.<br />Κάθε μέρα στο ίδιο σημείο, καθισμένος μπροστά από το στρογγυλό τραπεζάκι του μπαλκονιού του.Με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί συντροφιά. Ήταν από τους τυχερούς , μπορούσε να βλέπει τη θάλασσα από το σπίτι. Έτσι κάθε απόγευμα λίγο μετά το σούρουπο, καθόταν εκεί μπροστά από το σιδερένιο τραπεζάκι και μάζευε τις σκέψεις του. Ο ήλιος έδυε δίνοντας στον ορίζοντα κάθε φορά και ένα διαφορετικό χρώμα. Άλλοτε τον έντυνε σε χρυσοκόκκινα υφάσματα, άλλες φορές σε πορφυρά και άλλες σε μαβιά θέλοντας να τραβήξει την προσοχή. Κι εκείνος πάντα εκεί, καθημερινός παρατηρητής, θαυμαστής του κάλλους.. Γέμιζε τα μάτια και την ψυχή με χρώματα.<br />Μα σήμερα ήταν διαφορετικά. Κάτι αόριστο υπήρχε, μόνο που δεν μπορούσε να προσδιορίσει τι ακριβώς ήταν αυτό. Μόλις είχε βγεί από το μπάνιο και είχε φορέσει το αγαπημένο του τζην και μία μαύρη μπλούζα. Ξυπόλητος ακόμα, σαν να τον χτύπησε ρεύμα. Γύρισε απότομα και κατευθύνθηκε προς το μπαλκόνι. Κάθισε βιαστικά στην σιδερένια μικροσκοπική καρέκλα και κοίταγε επίμονα πότε το μισό- άδειο ποτήρι με κρασί και πότε στο κενό.<br />Μια μυρωδιά γνωστή πλανιόταν γύρω του. Μια μυρωδιά που τον έκανε να ανατριχιάσει, ζωντάνεψε την θύμηση και τον ταρακούνησε σαν να τον είχε χτυπήσει ρεύμα. Το άρωμά της...<br />Λες να είναι αυτή; Μα πως; Πάνε δύο χρόνια; Μπορεί και πιο πολύ.. Μέσα στα μάτια του, μπροστά στο ποτήρι θολή η εικόνα της. Προσπαθούσε να την θυμηθεί να χαμογελά. Τα μελιά μάτια της όλο φως τα είχε τώρα μπροστά του. Δεν χρειάστηκε και πολύ κόπο τελικά για να αναπολήσει στιγμές και λόγια..<br />Και ένας καημός ανέβηκε στο στήθος του. Την αγαπούσε πολύ.., τον είχε παρασύρει μαζί της σε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Όλα είχαν γίνει ξαφνικά, θυμάται τότε. Τυχαία την γνώρισε, πολύ γρήγορα έγιναν ζευγάρι , πολύ γρήγορα χωρίσανε. Άραγε πόσο καιρό είχε να μάθει νέα της. Και τότε θυμόταν, ότι ήθελε να ξαναγυρίσει κοντά της αλλά οι καταστάσεις μπλεχτήκανε και στο τέλος όλα ξεχάστηκαν..<br />Άραγε να μένει ακόμα σε 'κείνο το μικρό σπιτάκι με τους γονείς της; Να έχει τελειώσει το πτυχίο της; Ήθελε και να παντρευτεί -θυμάται του έλεγε τότε-, ήθελε να αποκτήσει οικογένεια.<br />Οι αναπνοές του τώρα είχαν σημάδια από κούραση, βγαίνανε αργά από θλίψη. Καθώς έδυε ο ήλιος λίγο πριν εξαφανιστεί και δώσει τη θέση του στη σελήνη του είχε χαρίσει τόσες αναμνήσεις. Σήμερα το βράδυ θα πέρναγε από το σπίτι της, από εκείνη την παλιά γειτονιά να δει αν υπήρχαν φώτα στην αυλή της και το μικρό σαραβαλάκι απ' έξω. Να της πεί μία "καληνύχτα"..</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-1224558655895595659?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-43535404153578735932007-09-17T15:21:00.001+02:002009-02-20T23:39:43.060+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/RvpmMmlDIEI/AAAAAAAAATA/TTdkR7SPqtE/s1600-h/25457au5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/RvpmMmlDIEI/AAAAAAAAATA/TTdkR7SPqtE/s320/25457au5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114512693533024322" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Κι ήταν εκεί μέσα στη γεμάτη υδρατμούς ατμόσφαιρα, πίσω απ' το θολό κρύσταλλο ανεπαίσθητη φιγούρα που τρέμει στον καθρέφτη.. Η Μυρτώ είχε πάει γρήγορα να της φέρει μία μεγάλη πετσέτα να την σκουπίσει να μην κρυώνει. Η Άνοιξη δεν είχε μπει για τα καλά ακόμη και δεν ήταν καιρός για κρυολογήματα και τρεξίματα. Γύρισε πολύ σύντομα κρατώντας στα χέρια της μία τεράστια σιέλ πετσέτα, φρεσκοπλυμμένη.. να χαθεί μέσα της, να κουρνιάσει και η μυτούλα της να μυρίσει χίλιες δύο μυρωδιές.<br />Μέσα στο μπάνιο οι υδρατμοί δεν είχαν υποχωρήσει ακόμη. Κρυμμένη πίσω στο βάθος να την περιμένει. Το βρεγμένο σωματάκι της γυάλιζε από κοντά -καλοσχηματισμένο τόσο δα..Τα ποδαράκια της τρέμανε, με τα χεράκια της είχε αγκαλιάσει το κορμάκι της να ζεσταθεί λιγάκι. Οι μπουκλίτσες μαύρες καλοσχηματισμένες πέφτανε στο προσωπάκι της μία εδώ και μία εκεί. Τι όμορφο που ήταν το κοριτσάκι της.<br />«Εύα μου κρυώνεις;», της είπε με νάζι καθώς τα μάτια της δεν μπορούσαν να χορτάσουν την εικόνα. Η μικρή αν και δύο χρονών και κάτι , είχε πάρει πολλά από τα χαρακτηριστικά της μαμάς της. Μιλούσε λίγο και όχι άσκοπα. Ότι ήθελε να δείξει, το 'δειχνε με μορφασμούς, αγκαλιές και κινήσεις. Κούνησε δύο τρεις φορές το κεφαλάκι της θέλοντας να δείξει το πόσο πολύ κρύωνε. Η Μυρτώ την τύλιξε με την μεγάλη πετσέτα και την άρπαξε στην αγκαλιά της.<br />«Ουφ κάναμε και ένα μπανάκι» της είπε χαδιάρικα, «τώρα που σε κρατάει η μανούλα δεν κρυώνεις εε;». Ένα μικρό "τσου" ακούστηκε κι ήρθε μία αγκαλιά να επισφραγίσει την αγάπη της. Αυτό το παιδί ήταν όλη της η ζωή. Ότι πιο όμορφο είχε δημιουργήσει.. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-4353540415357873593?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-77430511393540297692007-09-10T15:18:00.001+02:002009-02-20T23:34:18.009+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/Rve5aGlDH_I/AAAAAAAAASU/wwSldTYtcHY/s1600-h/cesar_Bild-090pscolour-bea.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/Rve5aGlDH_I/AAAAAAAAASU/wwSldTYtcHY/s320/cesar_Bild-090pscolour-bea.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5113759759996231666" border="0" /></a>Όνειρο θα είναι σκέφτηκε μα δεν είπε τίποτα από το φόβο μη χαθεί το όνειρο..<br /><br />Η αναμονή και η σιωπή είναι δύσκολες από μόνες τους..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-7743051139354029769?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-20069591902749169082007-09-03T14:31:00.001+02:002009-02-20T23:33:36.936+02:00<span style="font-family: trebuchet ms;">Κίνησα με μία βάρκα μέσα στο απέραντο γαλάζιο της γλυκιάς μου θάλασσας να φύγω..</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Ο προορισμός μου άγνωστος. Περνούσα μία ακόμη από τις στενάχωρες μέρες μου. Οι τάσεις φυγής μου είχαν φτάσει στο έπακρο. Φαινομενικά ήμουν καλά, αλλά όπως είπα φαινομενικά Καταβάθος πνιγόμουν, βουνό μπροστά μου τα προβλήματα. Τι έκανα και τα περνάω αυτά;</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Γαλάζια και κείνη, όπως και τα νερά τριγύρω της. Πάντα όταν θέλω να ξεφύγω μονάχα εκείνη σκέφτομαι, ταξίδια ονειρεύομαι, βουτιές και μακροβούτια στο βυθό. Ευτυχώς που στην παραλία υπήρχε ακόμα η μικρή βαρκούλα του πατέρα μου. Εισιτήριο στη διέξοδο..</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Και έφυγα, δύο - τρεις φορές συγχρονισμένα κούνησα τα κουπιά στα νερά της και έφυγα. Ο καιρός ιδιόρυθμος, ούτε ζέστη ούτε κρύο, ούτε πολύ φως αλλά ούτε και σκοτάδι. Και όλα στο χρώμα το γαλάζιο. Δεν ήξερα τι να περιμένω. Για να πω την αλήθεια, δεν με ένοιαζε κιόλας. Με ένοιαζε που απομακρυνόμουν από τη στεριά, από τα προβλήματα. Ήθελα να έχω την ψευδαίσθηση ότι δεν θα ξαναγυρίσω. Θα με χάσουνε για πάντα.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Σκέφτηκα να κάνω κουπί με μανία, μέχρι να κουραστώ, μέχρι να χαθεί από τον ορίζοντα η στεριά. Μα πάλι το μετάνιωσα. Όσο μεγαλώνω αρχίζω και σκέφτομαι πιο ψύχραιμα τα πράγματα. Μετά σκέφτηκα να αρχίσω να κλαίω, τώρα που δεν θα με έβλεπε κανείς. Ένοιωθα αδικημένη και ήμουν και στην πραγματικότητα. Έπρεπε λοιπόν να κλάψω όσο πιο δυνατά μπορούσα αφού το κακό που μου είχαν κάνει ήταν μεγάλο: μου είχαν πάρει εσένα..</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Μα και πάλι μου φάνηκε ανούσιο. Όχι χωρίς λόγο.. μα χωρίς σκοπό. Σε είχα χάσει έτσι κι αλλιώς. Αν έκλαιγα λίγο ή πολύ δεν θα άλλαζε τίποτα. Δεν θα έδειχνε τον πόνο μου. Δεν έχει μέτρο όταν πονάς.. Ο καημός μέσα στην καρδιά μου υπήρχε βέβαια. Τον ένοιωθα με κάθε αναπνοή αλλά δεν ήθελα να ξεσπάσει.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Έτσι άφησα το ρεύμα να με κατευθύνει με τη βαρκούλα μου, </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">και εγώ αρκέστηκα να κοιτώ τον ουρανό και τη θάλασσα. </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Λόγια και σκέψεις μου να κλέψουνε, </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">που τα είπα ψιθυριστά να μην μ' ακούσει κανείς.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Να πλανέψει τον λογισμό να μην πονάει μα να προσμένει λύτρωση</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-2006959190274916908?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-71207429967125203022007-09-03T13:18:00.001+02:002009-02-20T23:32:09.526+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/RukcnrZ54II/AAAAAAAAASE/mSM01GCeMo8/s1600-h/blue%2520moon.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/RukcnrZ54II/AAAAAAAAASE/mSM01GCeMo8/s320/blue%2520moon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109646720220389506" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Να 'χει άραγε πατρίδα η αγάπη κι η αγκαλιά;</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Υ.Γ. Και όλα πάλι ντύθηκαν στα μπλέ στο αγαπημένο μου χρώμα..</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"> Προσδίδει τόση σιγουριά.. αγαλλιάζει την ψυχή.. την νανουρίζει..</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"> Σε ταξίδια μακρινά την πάει.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-7120742996712520302?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-90946149547629065812007-08-02T09:21:00.001+02:002009-02-20T23:27:00.408+02:00<span style="font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;font-size:85%;" ><strong>Ζούσε κάποτε σε μια σπηλιά μια κοπέλα που δεν γερνούσε ποτέ. Είχε κατακόκκινα μαλλιά που έπεφταν μπρος στα μάτια της, μπλέκονταν ανάμεσα στα στήθη της, άγγιζαν και χάιδευαν τα άσπρα αγαλματένια πόδια της. Την έλεγαν Ομορφιά. Ήταν πολύ όμορφη μα εκείνη δεν το ήξερε γιατί δεν είχε κανένα να της το πει. Έτσι πέρασαν οι μέρες, τα χρόνια, οι αιώνες, χωρίς τίποτα να συμβαίνει. Κι έτσι γι αυτήν ήταν σαν μην είχε περάσει ούτε στιγμή, κι ίσως να ήταν κι έτσι…Μια μέρα όμως εμφανίστηκε ένα αγόρι που το έλεγαν Έρωτα. Μόλις την είδε θαμπώθηκε απ’ την ομορφιά της, ζαλίστηκε, έπεσε στην αγκαλιά της και τη ρώτησε πώς τη λένε. Εκείνη δεν του απάντησε κι έτσι εκείνος πήρε το θάρρος να της δώσει ένα όνομα που σκέφτηκε μόλις εκείνη τη στιγμή.‘Είσαι η Ποίηση που όλα τα βλέπει όπως δεν είναι κι όλα τα κάνει όπως τα θέλει’.Κι έτσι η Ομορφιά έγινε Ποίηση, κι από τότε κάθε ποιητής που γεννιέται στον κόσμο πλάθει βήμα-βήμα το κορμί της, μέχρι που μια μέρα ομορφιά και κόσμος θα έχουν γίνει ένα.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-9094614954762906581?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-7635575606368812842007-07-28T15:03:00.001+02:002009-02-20T23:25:53.724+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/RrMn8sHgLdI/AAAAAAAAAQ4/89oWF9287v8/s1600-h/glaros.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5094459527074426322" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 196px; height: 296px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/RrMn8sHgLdI/AAAAAAAAAQ4/89oWF9287v8/s320/glaros.jpg" width="252" border="0" height="296" /></a><br /><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Να ταξιδεύει και να 'ρχεται κοντά σου... ΠΑΝΤΑ!!</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-763557560636881284?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-12907460598385288002007-07-25T15:26:00.006+02:002010-05-10T17:00:24.298+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Helvetica; panose-1:2 11 6 4 2 2 2 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:536902279 -2147483648 8 0 511 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em style="font-weight: bold;"><span style=";font-family:Helvetica;color:black;" >«Ελευθερία, Λευτεριά, Ελεύθερος –η»</span></em></span></p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"> <br /><em style="font-weight: bold;"></em><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" > <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" ><o:p> </o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" ><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Λέξεις με βαθύ νόημα. Όλος ο κόσμος μπορούσε να γνωρίζει μερικές από τις έννοιες της ελευθερίας. Λέξη ξακουστή, πολύτιμη.. ηχούσε δυνατά στο μυαλό των ανθρώπων από την αρχαιότητα. Μυθικοί πόλεμοι είχαν γίνει για την επίτευξη της.. </span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span>Της Εύας όμως είχε κολλήσει το μυαλό της, πως θα μπορούσε να γράψει ένα άρθρο για την ελευθερία με 500- 600 λέξεις; Όλα της φαίνονταν βουνό. Όμως δεν μπορούσε με τίποτα να ξεφύγει από αυτό.. Ήταν η εργασία που της είχε ζητήσει ο καθηγητής στη σχολή και έπρεπε να την παραδώσει το πολύ μέσα σε μία εβδομάδα, ήταν και η διάθεση που ήταν βαριεστημένη, κι όλα χειροτερεύανε . Που να έτρεχε τώρα για να βρει πληροφορίες για ένα τόσο αόριστο θέμα.. <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><o:p> </o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span><span style=""> </span>Για να πείσει τον εαυτό της ότι ήταν πρόθυμη να περάσει και αυτό το μάθημα, ντύθηκε γρήγορα, πήρε το απαραίτητο τετράδιο και δύο τρία μολύβια και στυλό και ξεκίνησε. <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span><span style=""> </span>Η πρώτη ερώτηση που έκανε στον εαυτό της δυνατά όταν βγήκε στο δρόμο ήταν «που έπρεπε να πάει;» Μα που αλλού, Στη Βιβλιοθήκη! Σίγουρα εκεί θα έβρισκε την ετυμολογική σημασία της λέξης αλλά και πλούσιες σημειώσεις για να συνεχίσει να διαμορφώνει το άρθρο της</span></em><em><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Helvetica;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">.</span><o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Helvetica;" ><span style=""> </span>«Μα στη Βιβλιοθήκη ;;»</span></em><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> γκρίνιαξε το μυαλό και της έφερε εικόνες από θάλασσα. Ο αέρας μύριζε αλάτι και κύμα.</span><o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" ><o:p> </o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" ><span style=""> </span><span style=""> </span></span></em><em><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Helvetica;" >«Καλή αρχή κάνουμε»,</span></em><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" > <span style="color: rgb(0, 0, 0);">είπε βαριεστημένα και κίνησε για τη δεύτερη επιλογή τη θάλασσα.. </span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><o:p> </o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span>Μισή ώρα αργότερα ένα σημείο λίγο έξω από το Φλοίσβο ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να διαλέξει. Ένα μέρος πιο απόμακρο, αποτραβηγμένο από τον πολύ κόσμο, δοσμένο μόνο στον ήλιο και στη θάλασσα. Παραλλαγές χρωμάτων και αντιθέσεων , σε ένα πολύ ταιριαστό ζευγάρωμα. Καθώς προχωρούσε για να βρει μία θέση στα βράχια να κάτσει. παρατηρούσε ευλαβικά τη φύση. Όλα συνυπήρχαν τόσο σωστά δοσμένα που σε προκαλούσαν να κερδίσεις όλο και περισσότερα όρια μέσα στο τοπίο. Ο ήλιος και η θάλασσα φαινόταν να είχαν γερό καβγά και δεν δίνανε και πολύ σημασία αν υπήρχαν θεατές σε αυτή τη διαμάχη. Σαν να μάλωναν μεταξύ τους αυτοί οι δυο ..θέλοντας.. να διασφαλίσουν σε ποιον ανήκει εκείνο το σημείο. <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span>Ο ήλιος από ψηλά περήφανος, επιβλητικός έκαιγε με τις ακτίνες του το πάνω μέρος απ’ τα βράχια. Κι η θάλασσα με τη σειρά της απρόβλεπτη, ανήσυχη προσπαθούσε να κυριαρχήσει πάνω τους. Έφευγε και ερχόταν με ορμή. Χτυπούσε πάνω τους θέλοντας να τα ταρακουνήσει να τους δείξει ότι σε εκείνη ανήκουν.. Κύματα μεγάλα και μικρά, θυμωμένα, γεμάτα αφρούς αλλά και πιο ήρεμα χτυπούσαν πάνω σε εκείνο το κομμάτι γης και γέμιζαν την ατμόσφαιρα με σταγονίδια αλμυρού νερού, πολύχρωμα διαμάντια όπου με την βοήθεια του ήλιου γυάλιζαν ακόμα πιο πολύ. Κι ο ήλιος από τη πλευρά του παιχνίδια με τα σύννεφα βάλθηκε να κάνει, μία να λάμπει πιο πολύ και μία να μισοκρύβεται. Κι όλα να παίζουν με το φως και τις σκιές.. Κι αυτά τα σύννεφα τα πονηρά, διάφορα σχήματα να παίρνουν να προσπαθούν να τραβήξουν το βλέμμα από τη γη πάνω τους, να δείξουν στα βράχια τι τυχερά που είναι που έχουν τον ήλιο δίπλα τους. <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><o:p> </o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span><span style=""> </span>Στο σημείο που βρήκε να κάτσει η Εύα τα κύματα δεν μπορούσαν να την φτάσουν.. Έτσι δεν χρειαζόταν να ανησυχεί <span style=""> </span>να μην βραχεί αλλά μπορούσε να μυρίζει έντονα <span style=""> </span>την αλμύρα. Ρούφηξε λίγο ακόμα <span style=""> </span>οξυγόνο και άνοιξε το τετράδιο να προσπαθήσει να γράψει, να κάνει την αρχή για την εργασία. Τρεις λέξεις κατάφεραν να σημαδέψουν την πρώτη σελίδα:<o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span><span style=""> </span><o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span>ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ.<o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span>Έτσι μπορούσε η καρδιά της να αποτυπώσει αυτό που ένοιωθε. Κοίταγε προσεκτικά κάθε λεπτομέρεια κάθε υφή από τον σκληρό βράχο, από την τσαλακωμένη επιφάνεια της θάλασσας μέχρι το πιο απαλό χάδι του ήλιου.. Όλα μαζί κάνανε την διαφορά , όλα μαζί και τίποτα την ίδια στιγμή.. αρκούσε μόνο να σκεφτείς από πια πλευρά θα κοιτούσες τα αγαθά που είχες δίπλα σου.. συνέχισε να γράφει. Γιατί τι θα ήταν η ελευθερία παραπάνω από όλα αυτά που έχουμε σήμερα δίπλα μας; <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span>Οι άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν αυτό πια. Δεν ξέρουν να απολαμβάνουν την κάθε στιγμή την κάθε κίνηση, την κάθε ανάσα. Αυτό είναι ελευθερία να μπορώ να σε αγγίζω, να μπορώ να μιλάω να μην φοβάμαι να εκφραστώ να φεύγω και να έρχομαι όποτε θέλω εγώ.. </span></em><em><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Helvetica;" >σαν κύμα σε ακτή..</span></em><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" > <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" ><o:p> </o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" ><span style=""> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μα ναι, τι πιο ωραίο παράδειγμα από την θάλασσα.. ποιος άραγε θα μπορούσε να την φυλακίσει , να της αλλάξει σχήμα και ροή.. Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει τις αλλαγές της και τα μυστήρια που κρύβει. Σήμερα ήταν ντυμένη σε χρώμα μπλε σκούρο και ανήσυχη, ανάγλυφα σχέδια εμφανίζονταν καθώς φούσκωνε και ορμούσε προς την ξηρά. Κι αν ξαναρχόσουν μία άλλη μέρα ίσως να την έβλεπες με γαλάζιο ανοιχτό σάρι ή ακόμα και με πράσινο, μπορεί και μαύρο αν είχε έρθει η ώρα που σκοτεινιάζει ο ουρανός. </span><o:p style="color: rgb(0, 0, 0);"></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span>Το χτύπημα των φτερών από το πέταγμα ενός γλάρου, την έκανε να σταματήσει να πληγώνει άλλο το χαρτί με το μικρό μαύρο μολύβι. Πέρασε σχεδόν πάνω από το κεφάλι της και χάθηκε βαθιά μέσα στη θάλασσα. Ύστερα έκανε μία στροφή και κατευθύνθηκε πάλι προς την ξηρά κοντά εκεί που η θάλασσα γεμίζει αφρούς... Ήταν ένας μικρόσωμος γλάρος, που πετούσε πότε ψηλά και πότε χαμηλά δίπλα στην ακτή.. σήκωνε το κεφάλι του σαν να περιφρονούσε τη γη και τους θνητούς και ανέβαινε ψηλά, πολύ ψηλά στον ουρανό τυλιγμένος μέσα σε άσπρα και γκρι πούπουλα.. Ανέβαινε στον ουρανό σαν μικρός αρχαίος θεός και έπειτα μετά από λίγο ερχόταν η πτώση , πότε κάθετα, πότε με άλλον τρόπο κατευθείαν στην θάλασσα για να μπορέσει να βρει την τροφή του. Πετούσε και έκανε στροφές ξανά και ξανά.. <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> Η Εύα πότε περίμενε να δει μία ολόκληρη στροφή 360ο μοιρών και πότε να κάνει διάφορα κόλπα. Έσκυψε και ζωγράφισε στην άκρη του τετραδίου ένα μικρό γλάρο να δώσει ώθηση στο μυαλό της.. Και οι σκέψεις της βγήκαν από μέσα της αργά, διαδοχικά.. Το</span> </span></em><em><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Helvetica;" >μολύβι πήρε πάλι φόρα και τύλιγε το χαρτί με μαύρα στίγματα, με σχήματα και εικόνες που θα έμπαιναν στην σωστή θέση </span></em><em style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Helvetica;">και εκείνες με τη σειρά τους.. <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span>Η ώρα πέρασε και το τετράδιο γέμισε με σημειώσεις και έννοιες, παραγράφους και κείμενα που μπορούσες να βγάλεις νόημα διαβάζοντάς τα. Αλλά και σχήματα, περιγράμματα και σημεία όπου θα μπαίνανε οι εικόνες που είχε σκεφτεί.. Δεν ήξερε αν τελικά η εργασία της θα κατάφερνε να της δώσει την ευκαιρία να περάσει αυτό το μάθημα αλλά τουλάχιστον θα είχε μορφή και υπόσταση κάτι που και η ίδια δεν το πίστευε.. <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><o:p> </o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span><span style=""> </span>Κίνησε να φύγει, σηκώθηκε από εκεί που καθόταν και έκανε μερικά βήματα για να ξεπιαστεί. Θα πήγαινε σπίτι να χαλαρώσει, και αργά το βράδυ όταν όλα θα είχαν καταλαγιάσει μέσα της, σκέψεις , ιδέες, κι <span style=""> </span>έμπνευση, θα τα έβαζε σε μια σειρά. Θα έδινε μορφή σε τόσα σκόρπια κειμενάκια. <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span><o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span>Λίγο πιο κάτω από το σημείο που καθότανε η Εύα,ήταν αγκαλιασμένο ένα ζευγαράκι. Το αγόρι είχε κλείσει στην αγκαλιά του την κοπέλα και την έσφιγγε δυνατά ,να την αισθάνεται να μην του φύγει. Κοιτούσαν την θάλασσα σιγοψιθυρίζοντας ο ένας στον άλλον λόγια αγάπης ,ίσως ποιος ξέρει - σχέδια για την αυριανή μέρα, σκοτούρες, ή όνειρα.. μπορεί να μιλάγανε και για όνειρα.., για πράγματα που θέλανε να κάνουνε μαζί.<o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span>Ξαφνικά η κοπέλα θέλησε να κάνει μία κίνηση να χορτάσει λίγο πιο πολύ αλμύρα, ξέφυγε απότομα από την αγκαλιά του αγοριού και κατευθύνθηκε προς την θάλασσα.. Εκείνος μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων, εντελώς αναπάντεχα της άρπαξε το χέρι στον αέρα και την τράβηξε πάλι πίσω. Εκείνη γύρισε απότομα παρασυρμένη από την ορμή του χεριού του και έπεσε βαθιά μέσα στην αγκαλιά του. Το βλέμμα της πρόδιδε τα ερωτηματικά που περνούσαν μπροστά από τα μάτια της.. Κοιτάζοντας τον λίγο πιο βαθιά, διάκρινε την αγάπη μέσα του! Έριξε λίγο νάζι στα μάτια της, έκανε ένα γλυκό μορφασμό και χάθηκε μέσα στον λαιμό του παραδομένη στην αγάπη. Παράξενη αυτή η αγάπη… Εκείνος της είχε εκδηλώσει με το δικό του τρόπο πως ήθελε <span style=""> </span>να μείνει εκεί.. κοντά του..<o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span>Η Εύα συνέχισε το δρόμο της , για να πάρει λίγο πιο κάτω από το σταθμό το τραμ και να γυρίσει σπίτι της.. Χαμογελούσε γιατί είχε μοιραστεί μία δική τους στιγμή, άνοιξε το τετράδιο της για να γράψει ένα στιχάκι για την αγάπη. Είδε τον γλάρο της πάνω- πάνω χρωματισμένο με μολύβι ..<o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><em><span style="font-family:Helvetica;"><o:p> </o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> Άραγε στην αγάπη υπάρχει ελευθερία;; Ξεφύλλισε διστακτικά τα φύλλα που είχε πληγώσει αραδιάζοντας σκέψεις.. έπεσε πάνω σε μια φράση.. </span><o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Helvetica;" >σαν κύμα σε ακτή.. <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:Helvetica;" ><o:p> </o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Helvetica;" >Στην αγκαλιά μου έρχεσαι και φεύγεις <o:p></o:p></span></em></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Helvetica;" >Σαν κύμα σε ακτή.. <o:p></o:p></span></em></span></p><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><strong><em> <br /></em></strong></span></span><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Helvetica; panose-1:2 11 6 4 2 2 2 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:536902279 -2147483648 8 0 511 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} -</style> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-1290746059838528800?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-21602509895323757112007-07-23T15:41:00.002+02:002011-06-15T13:07:03.126+02:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Σαν όλα να ξεκίνησαν τώρα και σαν όλα να τελειώνουν… τόση σιωπή, τόσες σκέψεις και το φως να αχνοφαίνεται.. Άραγε είναι ώρα που ανατέλλει ο ήλιος ή πήρε από ώρα να δύσει και τώρα πια χάνεται.. Μα πως γίναν όλα έτσι ένα κουβάρι μπλεγμένο και πουθενά η άκρη , και είναι που δεν μου πάει και η καρδιά να κόψω το κορδόνι να φτιάξω εγώ ξανά μια νέα αρχή, να βάλω ένα τέλος.<br />Σαν ένας λαβύρινθος που χάθηκε η ψυχή, και όσο και αν φοβάται το σκοτάδι μένει εκεί στο ίδιο σημείο δεν λέει να προχωρήσει. Λες και ρίζες νοητές κρατάνε τα πόδια της σε εκείνο το χώμα, και η πνοή έγινε βαριά.. αργόσυρτη.. σαν να κουράστηκε από νωρίς. Τι να κουβαλάει άραγε.. ποιο σαράκι να της τρώει τη χαρά, ποιο γκρίζο σύννεφο να την φοβίζει για καταιγίδα..<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-2160250989532375711?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-23729175832666633342007-07-19T09:02:00.001+02:002009-02-20T23:10:10.160+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/Rp8NbykzpMI/AAAAAAAAAPo/LiCmm90zoCQ/s1600-h/IHateWork.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5088800875035731138" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/Rp8NbykzpMI/AAAAAAAAAPo/LiCmm90zoCQ/s320/IHateWork.gif" border="0" /></a><div></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:georgia;" ><strong><em>Νυστάζω πολύ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!</em></strong></span></div><p align="center"><strong><em><span style="color: rgb(0, 153, 0);"></span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Θέλω και εγώ </span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color: rgb(0, 153, 0);">διακοπές!!!</span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-2372917583266663334?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-59154843169149101932007-07-18T09:02:00.002+02:002009-02-20T23:09:49.675+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/Rp27ICkzpKI/AAAAAAAAAPY/IdtD2wDkzGw/s1600-h/seagullsunset.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5088428900803126434" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/Rp27ICkzpKI/AAAAAAAAAPY/IdtD2wDkzGw/s320/seagullsunset.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/Rp27ISkzpLI/AAAAAAAAAPg/wH7L77-3JO8/s1600-h/sunrise.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5088428905098093746" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/Rp27ISkzpLI/AAAAAAAAAPg/wH7L77-3JO8/s320/sunrise.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Είχαν τα απαραίτητα προσόντα.. στοιχεία.. θεμέλια... -όποια λέξη σε εκφράζει διάλεξε- να είναι μαζί για πάντα.. Όταν την γνώρισε, είπε ότι είναι η γυναίκα της ζωής μου. Όταν τον γνώρισε είπε, είχα καιρό να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">νιώσω</span> κάτι τέτοιο.. Χημεία τρομερή, όρεξη, φρεσκάδα και <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">νιότη</span> όλα μαζί μέσα σε δύο τόσο όμορφα πρόσωπα. Ένα σώμα.. Ναι ένα σώμα.. το ίδιο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">σκεφτόταν</span> με κείνη , την ανάσα του λάτρευε, με την φωνή του ζούσε. Παντού μαζί μέρα νύχτα όποιο και αν ήταν το πρόγραμμα, ότι και να ακολουθούσε τη μέρα πάντα μαζί..</span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Από το πρωί ως το άλλο ξημέρωμα η αγάπη ζούσε σε ζεστή φωλιά.. Τα ηλιοβασιλέματα δεν <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">θρηνούσαν</span> πια.. ήταν εκεί για μια ακόμη αγκαλιά. Και όνειρα.. όλο όνειρα έκαναν. Και <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">εκείνος</span> μίλαγε με τις ώρες.. την αγαπούσε της έλεγε, ξυπνούσε με την μορφή της, ζούσε με την παρουσία της, η απουσία της αβάσταχτος καημός.. "γιατί δεν είναι εδώ" "γιατί δεν στέλνει ένα μήνυμα".. Εκείνη τρισευτυχισμένη.. Σ' αγαπώ ψιθύριζε στον άνεμο, ταλαιπωρούσε τον εαυτό της για να είναι μόνο μαζί του, να μην του λείψει τίποτα, να πάρει μία αγκαλιά , λίγο από την μυρωδιά του..</span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Το επίκεντρο του ενδιαφέροντος οι αγκαλιές και τα φιλιά τους..</span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Ο κόσμος αλλάζει. Τα όνειρα τελειώνουν γρήγορα...Το συγκεκριμένο είχε ένταση, διάρκεια..</span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Εικοσιτέσσερις ώρες είχε η μέρα και όμως δεν ήταν αρκετές για να χορτάσει η αγάπη τους.. Και ούτε χόρτασε όμως..</span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Όλα πολύ δυνατά πολύ έντονα.. πολύ όμορφα αλλά και πολύ τρομαχτικά.. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">Εκείνη</span> έμαθε να του λέει σ' αγαπώ να του μιλάει για την αγάπη της σαν να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_6">απαγγέλλει</span> ποίημα.. να τον λατρεύει και να προσπαθεί να τον γεμίζει όλη την ώρα.. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_7">Εκείνος</span> έμαθε να ζητάει κι άλλο.. για να μη σταματήσεις να με αγαπάς της είπε κάποια στιγμή.. Είχε ήδη πολλά αλλά ήθελε και άλλα.. Μπερδεύτηκε κάπου μέσα στο φόβο και στον εγωισμό. Ζήταγε όλη την ώρα, και σταμάτησε να δίνει, πίεζε και δεν ήθελε να πιέζεται. </span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Οι όμορφες στιγμές, δώσανε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">χώρο</span> στο χάσμα επικοινωνίας.. Φωνές ,πείσματα, δάκρυα, και λίγο πριν <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9">καταρρεύσουν</span> όλα.. αγκαλιές απελπισμένες και σ' αγαπώ στα σκοτεινά.. να κρατήσουν αυτό που είχαν..</span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Δεν ήθελε να ζει μακριά του ούτε λεπτό. Τον νοιαζόταν.. Από τον κόσμο χαμένη μόνο γι' αυτόν.. </span></div><div><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:Trebuchet MS;" > *</span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">«Δεν είμαι πια ευτυχισμένη..» τόλμησε να πει κάποια στιγμή σε μια φίλη της.. </span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span> </div><div><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:Trebuchet MS;" >*</span></div><div><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:Trebuchet MS;" >*</span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span> </div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Trebuchet MS;" ><em><strong>Το τέλος έφτασε.. θα φτάσει .. ποιος ξέρει...</strong></em></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Trebuchet MS;" ><em><strong>Του είπε πως ένοιωθε.. ή έφυγε ξαφνικά.. Της άρεσε η φυγή.. </strong></em></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Trebuchet MS;" ><em><strong>Εκείνος της είχε ζητήσει παλιά στα δύσκολα να μείνει εκεί να μη φύγει..</strong></em></span></div><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Trebuchet MS;" ><em><strong>Άραγε μπορεί κάτι να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">ξανα φουντώσει</span> μετά από μια απογοήτευση;;</strong></em></span></div><div><strong><em><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Trebuchet MS;" ></span></em></strong></div><div><strong><em><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Trebuchet MS;" >Που να είναι τώρα εκείνη; Μόνη.. άραγε θα τα σκέφτεται όλα αυτά..</span></em></strong></div><div><strong><em><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Trebuchet MS;" >Θα τον έχει ξαναδεί από τότε;; </span></em></strong></div><div><strong><em><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Trebuchet MS;" >Εκείνος που να είναι;; Θα έχει συνεχίσει την ζωή του; Θα την θυμάται καθόλου;</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-5915484316914910193?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-16097857141511899352007-07-18T08:53:00.001+02:002009-02-20T23:08:12.732+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/Rp25DykzpJI/AAAAAAAAAPQ/lhXVzv89HMY/s1600-h/sad_angel.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5088426628765426834" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4Y-o7h28iQk/Rp25DykzpJI/AAAAAAAAAPQ/lhXVzv89HMY/s320/sad_angel.jpg" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /></span><div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Διαισθανόμουν, αλλά όπως είχα ανακαλύψει πρόσφατα, δεν ερωτευόμουν.<br />Δεν αφηνόμουν στο συναίσθημα.<br />Σχεδόν δεν ένοιωθα τίποτε.<br />Προσέγγιζα τη σχέση όπως έναν ακόμη στόχο, οποιονδήποτε στόχο. Τι ήθελα; Να τελειώσω έναν ακόμη πίνακα; Να χάσω δύο κιλά; Να διαβάσω άλλα πέντε βιβλία; Να κάνω ένα ταξίδι στα νησιά; Να τακτοποιήσω τα οικονομικά μου; Να αλλάξω σπίτι; Να βρω τον ιδανικό σύντροφο;</span></div><span style="font-family:trebuchet ms;"><div><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Απλά τα πράγματα. Είχα ισοπεδώσει τα πάντα. Τα είχα κάνει όλα ίδια. Μέσα στην υπερδραστηριότητα και την κεκτημένη ταχύτητα της καθημερινότητας και της δουλειάς μου, είχα ξεχάσει να αισθάνομαι και χρησιμοποιούσα μόνο το μυαλό. Δε θυμόμουν πια πως είναι να νιώθει κανείς ερωτευμένος. Είχα φτάσει στο τέρμα.</span></div><div><br /><strong><em><span style="color: rgb(255, 102, 0);">-Θέλω να ερωτευτώ, άρχισα να δηλώνω δειλά στη Φαίδρα και τον Κυριάκο.<br /></span></em></strong><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τους κοίταξα και ξαναείπα:</span><br /><strong><em><span style="color: rgb(255, 102, 0);">-Θέλω να ερωτευτώ τόσο πολύ, ώστε να μη βλέπω μπροστά μου. Δε με νοιάζει τίποτε άλλο. Το μόνο που θέλω είναι να ερωτευτώ ξανά.</span></em></strong></div><div><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τα ίδια έλεγα και στον εαυτό μου, μα στην πραγματικότητα δεν τα πίστευα. Ζωγράφιζα την ανάγκη μου να ερωτευτώ, την έγραφα πάνω στον μουσαμά, αλλά εξακολουθούσα να μην την πιστεύω…</span></div><div> </div><div> </div><div align="right"><span style="font-size:85%;">(Απόσπασμα..)</span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8389924433636578790-1609785714151189935?l=mirca-iris.blogspot.com' alt='' /></div>mircahttp://www.blogger.com/profile/14197893083867027861noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8389924433636578790.post-85512666699108399802007-07-16T09:56:00.001+02:002009-02-20T23:05:38.766+02:00<span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Καθισμένη δίπλα στο σπίτι της, κάτω από τη σκιά του γέρο- πεύκου αφουγκράζεται. Χορταίνει από ήχους και μυρωδιές. Σχεδόν καλοκαίριασε, είναι μία από τις μέρες που η ζέστη είναι αφόρητη. Άρχισαν κιόλας τα τζιτζίκια το τραγούδι τους, αναγγέλουν το καλοκαίρι.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Ένα αδύναμο αεράκι προσπαθεί να δροσίσει την ατμόσφαιρα αλλά μάταια.. στο τέλος θα σταματήσει και αυτό.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" ></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Η ανάσα της κουρασμένη, θέλω λίγο δροσιά φωνάζει όλο της το είναι.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Καλοκαίρι, όμορφο καλοκαίρι κοντεύεις να φτάσεις σκέφτεται. Και έρχεσαι δυναμικά απ' ότι φαίνεται. Ευτυχώς που έχω και αυτόν τον μικρό παράδεισο να ξεφεύγω τα μεσημέρια μετά την δουλειά.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Τα μάτια της στράφηκαν ίσια μπροστά της, στο όμορφο σπίτι της με τα τεράστια μπαλκόνια.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Άσπρο νησιώτικο, με κήπο και λουλούδια. Με αυλή να παίζουν τα παιδιά της μελλοντικά. Με αυλή που θα χαλαρώνει μεθαύριο με τον αγαπημένο της.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" ></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Να 'ναι καλά ο πατέρας μου και η μητέρα μου μονολογεί που μόχθησαν για μένα.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Και μέσα στο δικό της βλέμα , αξεδιάλυτα μπλεγμένα τα μελιά μάτια του πατέρα της και το πράσινο βλέμμα της μητέρας της να την κοιτάζουν.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Χαμογελάει ικανοποιημένα. Πόσο τους αγαπά σκέφτεται , αν δεν υπήρχαν εκείνοι κανένα καλοκαίρι, κανένα σπίτι, καμία στιγμή δεν θα είχε αξία.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" ></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Να μόνο που το σκέφτεται νομίζει πως τους βλέπει. Όπου κι αν πάει μαζί της, τους κουβαλάει. Και είναι χαρά ψυχής να τους έχει δίπλα της. Από τώρα φαντάζεται τι θα επικρατήσει εδώ μετά από λίγες μέρες.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Θα γεμίσει ο κόσμος φωνές χαράς. Μυρωδιές από σπιτικό φαγητό..</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" ><em><strong><span style="color: rgb(255, 102, 0);">«Μμμμ μανούλα μου»</span></strong></em> ξεφεύγουν οι λέξεις από τα χείλη της και νομίζει πως μυρίζει ήδη τις πίττες της.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" ></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Ανασαλεύει το κορμί της σαν η σκέψη της να την ταρακούνησε λιγάκι.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: trebuchet ms;font-family:georgia;" >Και