Καλή εβδομάδα να έχουμε!

Σε κάποια καφετέρια, μπορεί και στον δρόμο η σε σπίτι, διαδραματίζεται το εξής γνωστό και μη εξαιρετέο δράμα.

Πιθανόν κάποια Κυριακάτικα απομεινάρια...Αυτή, με σταυρωμένα χέρια και κατεβασμένο κεφάλι. Μάτια μισόκλειστα και οι ρυτίδες στο μέτωπο γράφουν: "πόλεμος"

Εκείνος, δειλά να πλησιάζει, επιφανειακά αδιάφορος, αλλά μάλλον φοβισμένα (ποιος ξέρει τι έχουν δει τα μάτια του, η καρδούλα του θα τρέμει), αλλά επιμένω αδιάφορα, λέει την κλασική ερώτηση, τάχα μου:

- Τι τρέχει;

- Τίποτα.

- Μήπως είναι κάτι που είπα;

- Όχι.

- Χμ... μήπως κάτι που δ ε ν είπα; ( είναι διαβασμένος!)

- Όχι.

- Μήπως... ε... κάτι που έκανα; ( είναι και οι πράξεις...)

- Όχι. (Φρούριο σκέτο).

- Μήπως τότε κάτι που ε π ρ ε π ε να κάνω; ( πόσο διάβασμα πια μπορεί να έχει ρίξει;)

- Όχι.

Έχει σηκωθεί αντάρα από ανατολή και δύση. Θύμωσαν τα βασίλεια!

- Μήπως ( γίνεται η τελευταία μεγάλη επίθεση) είναι κάτι που είπα, σχετικά με κάτι που έκανα και δεν έπρεπε να είχα κάνει, δίχως να έχω υπολογίσει τα συναισθήματά σου; ( Τουλάχιστον Χαρβαρντ!)

- Ίσως...

- Το ήξερα!!! ( Το διδακτορικό αμέσως!)

Άντε να ξεκινήσουμε την εβδομάδα με χαμόγελο.

Φανταστική είναι η ιστορία έτσι;