Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

Το κορίτσι της βροχής...


Α Γ Α Π Η 

Έφυγε από το σπίτι του με καινούργιο κουστούμι, γραβάτα και το άρωμα που λάτρευε η Φαίδρα. Στα χέρια του κρατούσε ένα κόσμημα για τον καρπό της μικρής. Πάνω σε μια χρυσή πλακέτα με καλλιγραφικά πλάγια γράμματα είχε βάλει να χαράξουν το όνομά της ΑΓΑΠΗ.
Ολόκληρο το απόγευμα ήταν διαποτισμένο από το άγχος του.


Μόνο μια τρέλα και μια γυναίκα, όπως η Φαίδρα, χρειαζόταν ο Κυριάκος. Μια τρέλα, μια γυναίκα και τίποτε άλλο.
Άλλωστε, εμπιστευόταν τη ροή των πραγμάτων, που γεννάει το νέο, το ελεύθερο και το καθημερινό.


Ρούφηξε τον καφέ του, άνοιξε την ντουλάπα και τακτοποίησε τα ρούχα της αγαπημένης του. Ρούχα που ήταν μπλεγμένα με τα δικά του για να την αισθάνεται κοντά του. Θαύμασε τα χρώματά της κι όταν εισέπραξε αυτό που ποθούσε, ησύχασε και ξεκίνησε.


Τόσο σημαντικό, όσο σημαντικό είναι να μη χάνεσαι δεξιά και αριστερά. Να μη σκορπίζεσαι στον άνεμο, να μη σπαταλιέσαι.


  Στη διαδρομή από την κλινική μέχρι την εκκλησία ακούγαμε κλασική μουσική, κι εγώ οδηγούσα με το ένα χέρι. Το άλλο; Μου το κρατούσε και το φιλούσε συνεχώς. Είχε ανάγκη τη στήριξη μου. Είχε ανάγκη να μου πει αμέτρητα ευχαριστώ που βρισκόμουν κοντά του. Και ο Κυριάκος γνώριζε να μιλάει, γνώριζε πως δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τη σιωπή στη ζωή.
  Όμως υπάρχουν και στιγμές που η σιωπή μπορεί να μιλήσει στην καρδιά μας. Όπως τότε. Η παρουσία μας εκεί ήταν μια ερωτική εξομολόγηση με σιωπή και λόγια μαζί.


- Μην ανησυχείς γλυκέ μου, όλα θα πάνε καλά, του ξανάπα, καθώς βγαίναμε από το αυτοκίνητο.


2 σχόλια:

Anastasia είπε...

Ένα άγγιγμα,
Ένα χάδι,
Ένα βλέμμα,
Ένα γλυκό χαμόγελο,
Φωνάζουν όσο δεν μπορούν να κάνουν οι λέξεις…..
Τι κι αν υπάρχει σιωπή…καλύπτεται από τους χτύπους της καρδιάς!

didymina είπε...

Τόσο περιεκτικό, τόσο λεπτομερές και λιγόλογο... μακάρι να μην χάσουμε ποτέ το δάσος για χάρη του δέντρου, ή ακόμα χειρότερα εξαιτίας του δάκτυλου που μας δείχει τον προορισμό...