Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2007

Ομορφιά και Ποίηση

Ζούσε κάποτε σε μια σπηλιά μια κοπέλα που δεν γερνούσε ποτέ. Είχε κατακόκκινα μαλλιά που έπεφταν μπρος στα μάτια της, μπλέκονταν ανάμεσα στα στήθη της, άγγιζαν και χάιδευαν τα άσπρα αγαλματένια πόδια της. Την έλεγαν Ομορφιά. Ήταν πολύ όμορφη μα εκείνη δεν το ήξερε γιατί δεν είχε κανένα να της το πει. Έτσι πέρασαν οι μέρες, τα χρόνια, οι αιώνες, χωρίς τίποτα να συμβαίνει. Κι έτσι γι αυτήν ήταν σαν μην είχε περάσει ούτε στιγμή, κι ίσως να ήταν κι έτσι…Μια μέρα όμως εμφανίστηκε ένα αγόρι που το έλεγαν Έρωτα. Μόλις την είδε θαμπώθηκε απ’ την ομορφιά της, ζαλίστηκε, έπεσε στην αγκαλιά της και τη ρώτησε πώς τη λένε. Εκείνη δεν του απάντησε κι έτσι εκείνος πήρε το θάρρος να της δώσει ένα όνομα που σκέφτηκε μόλις εκείνη τη στιγμή.‘Είσαι η Ποίηση που όλα τα βλέπει όπως δεν είναι κι όλα τα κάνει όπως τα θέλει’.Κι έτσι η Ομορφιά έγινε Ποίηση, κι από τότε κάθε ποιητής που γεννιέται στον κόσμο πλάθει βήμα-βήμα το κορμί της, μέχρι που μια μέρα ομορφιά και κόσμος θα έχουν γίνει ένα.

3 σχόλια:

Αδαής είπε...

Όμορφο! Σύντομο και περιεκτικό:)

iLiAs είπε...

Ποιητής δεν πρόκειται να γίνω,
στον κόσμο μου θα μείνω.
Την κοπέλα, που Ποίηση τη λένε,
οι στίχοι μου, για χάρη της θα καίνε.
Η Γη μαζί της θα γυρίζει,
τ' όνομα της, αγάπη θα σκορπίζει.


Καλή βδομαδα Ειρήνη, να ξεκουραστείς και να χαλαρώσεις στην άδεια! :)

mirca είπε...

Καλέ μου Αδαή δεν είναι δικό μου αυτό το κείμενο..

Ωστόσο τις συμβουλές σου τις επεξεργάζομαι πάνω στα δικά μου κείμενα!!

Φιλιά πολλά!