Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2007


Διαισθανόμουν, αλλά όπως είχα ανακαλύψει πρόσφατα, δεν ερωτευόμουν.
Δεν αφηνόμουν στο συναίσθημα.
Σχεδόν δεν ένοιωθα τίποτε.
Προσέγγιζα τη σχέση όπως έναν ακόμη στόχο, οποιονδήποτε στόχο. Τι ήθελα; Να τελειώσω έναν ακόμη πίνακα; Να χάσω δύο κιλά; Να διαβάσω άλλα πέντε βιβλία; Να κάνω ένα ταξίδι στα νησιά; Να τακτοποιήσω τα οικονομικά μου; Να αλλάξω σπίτι; Να βρω τον ιδανικό σύντροφο;

Απλά τα πράγματα. Είχα ισοπεδώσει τα πάντα. Τα είχα κάνει όλα ίδια. Μέσα στην υπερδραστηριότητα και την κεκτημένη ταχύτητα της καθημερινότητας και της δουλειάς μου, είχα ξεχάσει να αισθάνομαι και χρησιμοποιούσα μόνο το μυαλό. Δε θυμόμουν πια πως είναι να νιώθει κανείς ερωτευμένος. Είχα φτάσει στο τέρμα.

-Θέλω να ερωτευτώ, άρχισα να δηλώνω δειλά στη Φαίδρα και τον Κυριάκο.
Τους κοίταξα και ξαναείπα:
-Θέλω να ερωτευτώ τόσο πολύ, ώστε να μη βλέπω μπροστά μου. Δε με νοιάζει τίποτε άλλο. Το μόνο που θέλω είναι να ερωτευτώ ξανά.

Τα ίδια έλεγα και στον εαυτό μου, μα στην πραγματικότητα δεν τα πίστευα. Ζωγράφιζα την ανάγκη μου να ερωτευτώ, την έγραφα πάνω στον μουσαμά, αλλά εξακολουθούσα να μην την πιστεύω…
(Απόσπασμα..)

3 σχόλια:

iLiAs είπε...

..να μου επιτρέψεις να έχω λίγο διαφορετική άποψη..
Αποψη μου, ότι ο έρωτας δεν είναι κατι που το θέλουμε, κατι που το παραγγείλουμε.
Απλά μας έρχεται, μας συμβαίνει..όσο πιο πολύ το αναζητάς, τόσο πιο πολύ πλανάσαι!

mirca είπε...

Και όμως Ηλία έχεις απόλυτο δίκιο όσο το αναζητάς τόσο δεν θα σου έρχεται κοντά σου!

Πρέπει να αφεθείς και να χαλαρώσεις και όλα τα άλλα θα έρθουνε!

Φιλιά

maya είπε...

και δω συμφωνώ. και το σίγουρο είναι πως μόλις νοιώσεις έρωτα, θα δεις και το αποτέλεσμα στους μουσαμάδες. trust me. υπάρχει μεγαλύτερη έμπνευση? ε, εντάξει, ο πόνος ίσως. αλλά κι αυτός απο τον έρωτα έρχεται πολλές φορές.
χ