Κυριακή, 4 Μαρτίου 2007

Να με θυμάσαι..

«Φυσικά θα φύγει, απάντησε στον εαυτό του. Μην το σκέφτεσαι και πάρε ότι σου δίνει αυτή την ώρα. Βρήκες μια παράγκα με τέσσερις τοίχους κι ένα καρφί για να κρεμάσει το φόρεμα της – αυτό είναι ότι καλύτερο μπορούσες να ‘χεις αυτή την ώρα. Μη θες τίποτε παραπάνω. Πάρε ότι σου δίνουν…»
«Θα φύγει, ξανάπε, και μονάχα εκείνη τη στιγμή –μια πολύ σημαδιακή στιγμή της ζωής του , που τη ζούσε τώρα ανάμεσα σ’ ένα σαξόφωνο κι ένα ταμπούρλο- κατάλαβε πως την είχε χάσει για πάντα.

Είχε έρθει στο αεροδρόμιο για να την κερδίσει ξανά, για να την αδράξει απ’ το χέρι και να χιμήξουν κάπου οι δυο τους, σ’ ένα αεροπλάνο ή σ’ ένα καράβι ή μπορεί και σ’ ένα διαστημόπλοιο, αφήνοντας όλους τους εφιάλτες πίσω τους.
Θα χιμούσαν γελαστά στο άπειρο – όπως έκαναν πάντα. Έτσι το είχε σχεδιάσει στις έντεκα, όταν έφυγε ο χαφιές από το γραφείο του

- Κι εσύ; του είπε. Είσαι καλά;
- Ναι !
- Ήταν όμορφα που ξαναβρεθήκαμε
- Ναι .
- Δεν ήταν;
- Ήταν.

Τα δάχτυλα της περπάτησαν μέσα στα μαλλιά του:
- Άρχισες να ασπρίζεις, το ξέρεις;
- Ναι
Κοιτάχτηκαν στα μάτια.
- Άκου –της είπε- Θέλω ότι κι αν γίνει από δω και μπρος στη ζωή μας, όμορφο ή άσχημο, να με θυμάσαι όπως είμαι τώρα-γελαστό. Μπορείς;
- Ναι.
- Ότι κι αν μάθεις, ότι κι αν ακούσεις…»

Η Νεφέλη του χαμογέλασε σαν να χαμογελούσε σ’ ένα μικρό παιδί. Μέσα στο μυαλό της είχε σφηνωθεί η εικόνα του όπως τον είχε δει πριν λίγο – λαμπερό και δυνατό, κάτω από έναν κόκκινο απογευματινό ήλιο, κυκλωμένο από νέα παιδιά, που διάβαζαν τα βιβλία του.
- Εντάξει –του είπε.
- Μου το ορκίζεσαι;
- Ναι.»

(Φρέντυ Γερμανός-Ένα γελαστό απόγευμα)

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

εκανα το λαθος και διαβασα το Blog σου στη δουλεια..αρχισα να δακρυζω και να δινω αφορμες για σχολια..μα το να θυμασε τον αλλο χαμογελαστο ειναι η μονη παρηγορια σε οτι σου σπαραζει τα σωθηκα..συνεχεισε να χαμογελας ακομα κι οταν τα ματακια σου ειναι κατακοκκινα..Σε αγαπω πολυ...
~ katia ~